ღFotografie mijn levenღ #11 | Stockphotography

Onlangs kreeg 'k de vraag waarom 'k stockfoto's gebruik ipv m'n eigen foto's, die volgens haar veel beter zijn. *dank u voor 't compliment!*
Goeie vraag, waarop 'k graag een antwoord geef. Of iedereen 't zal begrijpen weet 'k niet, maar ik hoop hiermee wel wat duidelijkheid te geven.

ⓒpixjumbo.com By Viktor Hanacek


Als fotografe word er natuurlijk van je verwacht dat je je eigen foto's gebruikt. 'k Noem mezelf nog niet dé beste & zal dat ook niet gauw zeggen. Dat is trouwens al 1 reden waarom 'k liever een ander z'n foto gebruik ipv de mijne.

Ik schrijf meestal over persoonlijke dingen. M'n weekoverzicht of iets dat 'k meegemaakt heb. Daar horen foto's bij over 't onderwerp zelf of over 't gevoel dat je schrijfsel meegeeft, vind 'k. Ook daarom ga 'k op zoek naar een foto die dat gevoel meegeeft. Zo'n foto's kan 'k helaas niet maken aangezien 'k in een omgeving woon die niet dat typische gevoel weergeeft.

Ik hou nochtans van close-ups, maar in huis is 't niet zo gezellig om een mooie close-up te nemen. Plus, ik woon nog thuis & m'n ouders kijken me vreemd aan als 'k eens een foto wil nemen maar eerst 't hele huis verbouw alvorens ik de juiste compositie vind.

De meeste attributen die 'k wil gebruiken om m'n schrijfsel wat op te fleuren heb 'k ook al niet.. 'k Hoor je al denken, dat hoeft toch niet super luxe te zijn? Nee, dat weet 'k, maar ik kan geen geslaagde foto nemen als 'k zelf niet tevreden ben over het ding dat voor m'n neus ligt & niet de juiste afwerking heeft. 'k Denk bijvoorbeeld aan bestek met plastieken handvaten, snap je?

Er kruipt heel veel tijd in het nabewerken van een foto. Ik ben ook niet snel tevreden op dat vlak & ik geef ook eerlijk toe dat 'k nog geen krak ben in het nabewerken. Ik denk maar aan de zoveel speciale filters die 'k niet heb of een bepaalde belichting niet op punt krijgen zoals 'k 't wil.
ⓒpixabay.com By bohed

Ik begrijp 't wel als jullie nu zouden denken, wat is dat nu weer voor flauwekul. Maar wie eventuele tips voor mij zou hebben, laat ze gerust hier achter. 'k Zie wat 'k er mee kan doen :)

Ik beloof om in 2016 meer van mezelf te laten zien als fotografe & dus meer van m'n eigen foto's te laten zien. Je mag al zeker zijn dat 'k op woensdag m'n wekelijkse fotoblog hou & verder zie je wel wat er verschijnt ;)
Voor ieder van jullie een goed eindejaar & een even goed begin van 't nieuwe jaar!

ღFotografie mijn levenღ #10 | Hoe, waarom, wat

Normaal komt in deze rubriek een reeks zelfgenomen foto's die 'k bespreek met een stukje tekst. Maar vandaag wou 'k 't even anders doen. Ik wil je meer vertellen over fotografie, maar meer over het hoe, waarom & wat. Geen nood, ik ga jullie niet vervelen met de geschiedenis & een hele hoop theorie over mijn passie. Maar fotografie is zoveel meer dan gewoon door een zoeker te kijken & op de ontspanknop te drukken.

ⓒpixjumbo.com By Viktor Hanacek


Wat zeker noodzakelijk is, dat je de foto’s op voorhand ziet! Leren kijken en beslissen wat je op de foto wil is heel belangrijk!
Denk ook na over de foto en wat je er mee wil vertellen. Vaak worden op vakantie heel veel foto’s genomen, maar wordt er zelden over nagedacht: Dat is nochtans wat je moet doen! Toen elke fotoafdruk nog geld kostte werd er meer nagedacht, en kreeg je veel betere foto’s. Met digitale toestellen nemen mensen heel veel foto’s, zonder na te denken. Thuisgekomen blijkt er geen enkele goede bij te zitten.
Dus eerst en vooral... denk na voor je de foto neemt

1.Wat wil je op de foto?
2.Waarom wil je die foto nemen?
3.Hoe ga je die foto nemen?

Je moet ook beseffen dat je foto maar een deel van de werkelijkheid is.
Jij ziet het volledige beeld van die mooie zonsopgang of die foto van die prachtige vallei op reis. Maar je moet dat beeld mooi proberen te vatten op een kleinere foto!
Daarom moet je je beeld 'kaderen'. De regel van derden is daarbij belangrijk:
Als je een foto neemt kan je op je scherm instellen dat er twee horizontale en twee verticale lijnen komen op te staan. Het is interessant om je onderwerp niet in het midden van de foto te zetten, maar op de kruispunten van die lijnen! Zo krijg je een interessanter beeld. (Deze regel komt uit de schilderkunst.)
Er is ook een verschil tussen foto’s nemen van landschappen en van mensen, de portretfoto’s, daar moet je allemaal rekening mee houden!

Wanneer je in het echt een landschap ziet, zie je diepte. Bij een foto heb je dat niet en dus moet je diepte creëren! Verdeel je foto in een voorvlak, middenvak en achtervlak.
Zorg dat je in het voorvlak een afbeelding hebt, zoals een twijgje, een tak, een detail... waaruit je kan afleiden hoe de verhoudingen op de foto zijn. En hou ook hier rekening met ‘de regel van derden.
Het is ook belangrijk dat je een stabiele hand hebt! Gebruik bij voorkeur een statief. Je hebt ook van die kleine meeneemstatiefjes voor op reis! Zeker gebruiken voor een landschapsfoto. Heb je geen statief, zorg dan dat je hand ergens op steunt, op een muur of tafel.

Bron: frbeeldstudio

Mijn leven zoals het is #18 | Deze week

ⓒpixjumbo.com By Viktor Hanacek
Terwijl iedereen nog aan het bekomen is van het veel te uitgebreid kerstmenu (en misschien nog de laatste restjes aan het verorberen is) probeer ik mijn week te herinneren. Te diep in het glas gekeken, Evelyne? Nee hoor, ik haal gewoon de dagen door elkaar ;) Serieus, ik wist soms niet welke dag het was. Dat kwam misschien door het feit dat ik nog steeds in ziekteverlof was en ik dus totaal geen structuur in de dagen kon brengen.
 
Dinsdag had ik een afspraak bij het hoorcenter Amplifon. Wellicht mijn laatste, want ik kreeg de papieren mee om binnen te brengen in het ziekenfonds zodat ik toch een teruggave van het veel te dure toestel zou krijgen. Maar eerst moet ik nog langs de specialiste, die het hele gebeuren nog moet goedkeuren. Zo stom, want ik heb al zoveel testen doorstaan bij Amplifon. 

Op woensdag is er markt in de stad. Daar ik normaal naar school ga, kan ik niet gaan markten. Nu het vakantie is kan dat wel. Dan kuieren we lekker door de kraampjes op zoek naar wat we nodig hebben, al weet mama precies wat ze wil en dus regelrecht naar haar vaste stekjes loopt. Na de inkopen gaan we dan met zijn allen gezellig iets drinken. Door de wekelijkse marktdag, heeft mijn papa al een vaste kroeg met zijn vaste stamgasten gecreëerd, waar hij gezellig een koffie of twee drinkt.

Donderdag vertrok ik halsoverkop met mijn buurmeisje naar Kortrijk. Ze heeft pas haar rijbewijs en was bang om een lange weg langs de autostrade alleen af te leggen. Ik offerde mij met veel plezier op, maar eerst had ik een afspraak met de huisdokter die mijn wonde nog eens moest inspecteren. Helaas bleek de wonde niet helemaal toegegroeid te zijn en moet ik het nu dagelijks laten verzorgen door een thuisverpleegster.

Vrijdag was het Kerstmis, maar bleven wij thuis. We aten frietjes en deden elk gewoon ons eigen ding gedurende de dag. Zoals elk jaar, zoals elke dag.

Deze middag gaan we eten in een plaatselijk hamburgertentje met gezonde hamburgers ;) Mijn buurmeisje gaat mee, zodat ze weer niet alleen zit. Het is namelijk uit met haar vriend en haar ouders zijn op vakantie.

Morgen gaan we kerst en nieuwjaar vieren bij mijn oma en opa. Dan komen mijn nonkel en zijn vriendin van het verre Berlare (Oost-Vlaanderen) meevieren. Normaal bestellen we bij de plaatselijke traiteur gerechtjes die iedereen mag kiezen. Dit jaar hebben we een andere traiteur leren kennen en tevens een grote sponsor van ons evenement. Daarom waagden we de kans om daar een menu te bestellen. 

ღMijn foto-jaaroverzicht '15ღ #4


We naderen stilaan het einde van het jaar. Daarom vond 'k 't ook leuk om de ganse maand December een jaaroverzicht te houden in foto's.

Het belangrijkste & meest mooiste moment dat 'k beleefde in 2015 (& dat 'k tot het laatst gehouden heb ;) ) was het muziekevenement als nieuwe vereniging. Door een fikse ruzie zijn we uit de vorige vereniging gestapt & hebben we beslist om een nieuwe op te richten. M'n papa, ik, een vriend & z'n zoon mochten ons opeens de bestuursleden van Spi'riet noemen. Enkele weken later kwam m'n neef er ook nog bij. Maanden voorbereiding om ons eerste muziekevenement te organiseren. Er komt meer bij kijken dan je zou denken, maar de vriendschap hield ons steeds overeind. Het gevoel die je na een geslaagde avond hebt is onbeschrijflijk. Daarbovenop doen we 't vrijwillig & steunen we 2 goeie doelen, die we op deze manier blij kunnen maken.
ⒸEvelyneVergote
Wie meer foto's wil zien kan steeds terecht op onze Facebookpagina of onze website ;) Zeker een kijkje nemen!

❄ Checklist voor introversie ❄

Kim van Kimsbloglife.be vulde een tijdje geleden checklist voor introversie in op haar blog. Die besloot 'k vandaag zelf ook eens in te vullen.

ⓒpixabay.com By Kaz


1. Ik geef de voorkeur aan één-op-één gesprekken boven groepsactiviteiten.
Grote groepen hebben mij nog nooit echt gelegen. Ligt wss aan 't feit dat 'k gepest werd & mij hierdoor niet goed voel in een grote groep. Kleine groepjes en/of één-op-één gesprekken bevallen mij beter daar ze tot mij gericht zijn. 


2. Ik verkies me schriftelijk uit te drukken boven mondeling.
Ik heb een soort van fotografisch geheugen. 'k Hoor je denken, een wat? De naam zegt 't eigenlijk al zelf, wat 'k zie met m'n ogen, neem 'k op in m'n geheugen. Ik ben hier natuurlijk niet de enige met dit fenomeen, maar voor mij speelt 't wel in m'n voordeel. 'k Ben nl slechthorend, waardoor 'k maar weinig gehoor opneem. Vandaar dat m'n ogen sneller iets opnemen (geen idee of dat iets met elkaar te maken heeft ;) ) 
 

3. Ik hou ervan om alleen te zijn.
Ik heb graag mensen om me heen, zodat 'k mij niet te eenzaam ga voelen. Want zo voel 'k mij wel als 'k een dag alleen ben. Ik woon nog thuis & ben 't gewoon dat m'n ouders altijd thuis zijn. Toch kan 'k wel eens genieten van een halve dag alleen zijn, al mag dat niet te lang duren ;)
 

4. Het lijkt alsof ik minder geef om rijkdom, bekendheid en status dan mijn leeftijdsgenoten.
'k Hou er niet van om steeds in 't middelpunt te staan & schuil soms 't liefst achter iemand z'n rug of in een hoekje. Dat betert wel met de jaren & is ook te zien met wie 'k omga. 'k Geef om rijkdom, want m'n grootste rijkdom zijn m'n vrienden.
 

5. Ik hou er niet van om over koetjes en kalfjes te praten, ik hou van gesprekken met diepgang over onderwerpen die me aan het hart gaan.  
'k Betrap er mezelf op dat 'k amper een gesprek op gang kan brengen of houden. Niet dat 'k niet wil babbelen met die persoon, maar 'k weet soms gewoon niet meer wat gezegd. Later begin 'k dan na te denken over wat 'k wel nog kon praten. Zo lastig! Anderzijds heb 'k verschillende vrienden. Met de één is 't alleen maar gelach & gezever. De ander kan 'k leuk babbelen over wat er gebeurt in ons leven. Maar echte diepgaande gesprekken voer 'k met m'n 2 àllerbeste vriendinnen :)


6. Mensen zeggen dat ik een goede luisteraar ben.
Dat zeggen alleen m'n 2 àllerbeste vriendinnen, omdat 'k alleen met hen diepgaande gesprekken heb. De rest hecht weinig aandacht over wat er in m'n leven gebeurt. Ik luister wel naar hen & zij naar mij, maar dat is anders als bij m'n 2 àllerbeste vriendinnen.
 

7. Ik neem niet graag grote risico’s.
Ik neem niet graag risico's, alhoewel 'k soms wel eens aan iets nieuws toe ben. Ik wil wel nog veel in m'n leven bereiken & daar hangen uiteraard ook -berekend of niet- risico's aan vast, maar soms heb 'k zoiets van 'ik zie wel wat er komt'.
 

8. Ik hou van werk waar ik me in kan storten zonder veel gestoord te worden.
Als 'k met m'n fotografie bezig ben, vooral met de nabewerking, dan wil 'k absoluut niet gestoord worden. Thuis heb 'k niet zo'n plekje om mij ongestoord te plaatsen, want iedereen loopt hier zomaar rond. Ik heb helaas concentratie nodig & dat word niet altijd begrepen als 'k dat zeg. Op 't werk vind 'k dat dan minder erg, omdat 'k daar moet gestoord worden. In een rusthuis werk je als team & moet je duidelijk met elkaar communiceren. Ik werk dan wel alleen, ik moet nog steeds met iedereen rekening houden. Daar hou 'k er dan wel van dat men mij iets komt vragen al kan 't soms ook al eens te veel worden ;)


9. Ik hou ervan om verjaardagen met een klein gezelschap te vieren, met bijvoorbeeld één of twee goede vrienden of familieleden.
Zoals in een vorig punt al gezegd, hou 'k niet zo van grote groepen. 'k Heb 't 'geluk' niet veel vrienden te hebben, dus hoef 'k al niet te sorteren wie 'k wel of niet vraag. Toch wou 'k 't ooit anders & droomde 'k van een groots verjaardagsfeest als 'k 18 werd, maar dat is er nooit van gekomen. Wie had er toen immers naar m'n feest gekomen, want in die tijd kende 'k bijna nog niemand of 't waren m'n klasgenoten die niet naar mij omkeken.
 

10. Mensen beschrijven mij als mild en zachtaardig.
Ik heb geen idee hoe mensen mij beschrijven. Ik weet van m'n collega's dat zij m'n werk enorm appreciëren & dat geeft mij een ontzettend goed gevoel.
Persoonlijk vind 'k mezelf een lief & aangenaam persoon, tot op 't punt je op m'n hart staat. Dan kan 'k al eens kwaad tot razend uit de hoek komen. Zo heb 'k er al een paar de deur gewezen. Was 't verkeerd? 'k Weet 't niet. Maar 'k wil geen mensen in m'n leven die m'n hart breken, want dat deel kan 'k moeilijk een plaats geven. 
 

11. Ik hou er niet van mijn werk te laten zien of te bespreken met anderen voordat het af is.
'k Ben iemand die advies nodig heeft in zowat alles wat 'k doe. Zelfs in 't rusthuis, op m'n werk dus. 'k Heb 't nodig dat iemand zegt: 'Evelyne, je bent goed bezig' of 'Dat heb je goed gedaan'. M'n collega's beseffen dat ze dat te weinig doen met iedereen, maar soms wil je dat ook eens uit een onverwachte hoek horen. Zoals van je vrienden of familie.
 

12. Ik hou niet van conflicten.
'k Vermijd 't liefst conflicten & dat doe 'k automatisch door alles op te kroppen. 'k Kan mij soms moeilijk uitdrukken & soms word 't mij dan te veel waardoor 'k al eens hard kan uithalen tegen de persoon die er niets mee te maken heeft. 'k Besef dit maar al te goed, maar de mensen rondom mij begrijpen dit meestal niet. 'k Probeer er aan te werken door direct alles uit te praten, maar laatst beviel me dat ook niet. 'k Heb dan steeds 't gevoel dat 'k het niet zal halen & de ander dan toch gewoon wint terwijl je maar goed weet dat jij in de juiste schoenen staat.
 

13. Mijn beste werk ontstaat als ik alleen ben.
Dat klopt. Er mogen dan gerust mensen rond mij staan, maar laat mij even alleen m'n ding doen & meestal komt daar wel een mooi beeld van. Als je constant rond mij staat te draaien & opmerkingen geeft à la 'lukt 't niet?' of 'dat kan toch beter' dan geef 'k 't liever op.  
 

14. Ik denk meestal na voordat ik spreek.
Dat zou 'k soms beter doen. Mensen waar 'k me goed bij voel & waar 'k vermengd ben in 't gesprek durf 'k al eens iets te zeggen dat 'k beter niet had gezegd omdat 't een gevoelig onderwerp is. 'k Heb er onmiddellijk spijt van, maar ondertussen heb 'k 't wel gezegd. Dat blijft dan in m'n hoofd nazinderen & vloek 'k mezelf een hele reeks af.
 

15. Ik voel me uitgeput als ik te veel onder mensen ben geweest, ook al heb ik me uitstekend vermaakt.
Uitgeput is een groot woord. Als 'k een leuke tijd met vriendinnen of vrienden heb gehad, kan 'k daar achteraf nog een tijdje van nagenieten. Ik voel mij pas uitgeput als 'k een lastig of moeilijk gesprek heb gehad met iemand. 'k Kan dan ook niet veel verdragen & heb dan nood aan een gesprek met m'n 2 àllerbeste vriendinnen.
 

16. Ik neem niet graag de telefoon op, maar laat mensen mijn antwoordapparaat of voicemail inspreken.
Vroeger nam 'k niet graag de telefoon op omdat 'k slechthorend ben. Maar nu, met de nieuwe technologie is het geluid van de andere kant al veel beter, waardoor 'k geen schrik meer heb om de telefoon op te nemen. Zelf bellen vind 'k soms wel lastiger, laat staan een voicemail inspreken.
 

17. Als ik moest kiezen dan doe ik een weekend liever helemaal niets, dan dat ik mijn hele weekend vol gepland heb met activiteiten.
Soms wel, soms niet. Ik hou wel eens van me-time, maar een gans weekend niets doen is soms ook wel lastig. Dat begint zeker te vervelen als dat zo eens 3 weekends na elkaar is dat je niets te doen hebt. Gelukkig weet 'k wel wat gedaan met onze vereniging, alhoewel er ook rustige periodes zijn waar je amper iets kan doen.  
 

18. Ik hou er niet van om meerdere dingen tegelijk te doen.
Sinds kort werk 'k met een To do-lijstje dat 'k tijdens de week opmaak om dan ev. in 't weekend te doen. 't Lukt niet altijd om alles af te werken, maar 'k merk dat 'k de laatste tijd al eens iets over 't hoofd begin te zien als 'k 't niet opgeschreven heb. Vooral als 't allemaal in 1 keer op je afkomt.
 

19. Ik kan me gemakkelijk concentreren.
Moeilijk. Ik ben snel afgeleid & moet mezelf zeggen dat 'k mij op dat moment alleen maar met dat moet bezighouden tot 't af is. Nadien voel 'k mij dubbel opgelucht als 't afgewerkt is.
 

20. Als ik les krijg, dan geef ik de voorkeur aan lezingen boven workshops.
Zoals in een vorig puntje beschreven moet 'k zien wat er gebeurt of hoe iets moet. Daarom geef 'k de voorkeur aan workshops, waar 'k zelf iets kan doen & men me helpt om 't correct te doen.

Ik denk dat je wel kan stellen dat 'k een introvert persoon ben. Hoewel ik in bepaalde punten toch een extravert persoon ben. Noem 't gerust een mengeling, maar voor 't grootste deel ben 'k een persoon die vooral in zichzelf leeft & die zich pas goed gaat voelen in de omgeving van mensen die mij appreciëren.

Mijn leven zoals het is #17 | Operatie

ⓒpixjumbo.com By Viktor Hanacek
Het waren drukke dagen. Vorige vrijdag had ik verlof en ging ik een dagje naar Antwerpen. Het was helaas wat regenachtig en koud, maar de pannenkoek met warme chocomelk maakte alles goed ;)

Zaterdag had ik in de voormiddag mijn 6wekelijkse afspraak bij de schoonheidsspecialiste en in de namiddag ging ik naar de jaarlijkse diashow van de plaatselijke fotoclub. Ik genoot er weer van de schitterende beelden, al vond ik het vorig jaar toch beter. Ieder z'n smaak ;)

Op zondag waren we allen druk in de weer met het voorbereiden op de kerstmarkt die middag. We namen voor de 1ste keer met onze vereniging deel, dus het was voor ons dubbel spannend. We begonnen al om 10u30 alles klaar te zetten. Helaas gooide de regen roet in het eten.. Alles werd nat en het regende zelfs in ons tentje, waardoor we extra beveiliging moesten voorzien voor onze elektrische apparatuur. Naarmate het openingsuur naderde werd de regen minder. Zo konden we het volk van harte verwelkomen met Cava Don Jaime, Jenever, Brugse Zot van 't vat 33cl (jaja, je leest het goed ;) ) en warme chocomelk. Hoe later op de middag hoe meer volk er op af kwam. Heerlijk toch dat gevoel, als je ziet dat je tentje goed draait? ;) Hopelijk krijgen we datzelfde gevoel vanavond ook, want dan staan we in het dorp (deelgemeente). Ik kan er helaas niet aanwezig zijn, want ik heb nog te veel pijn.

Maandag werd ik dus om 7u in het ziekenhuis verwacht. Ik moest er een cyste in mijn linkeroksel laten wegsnijden. Normaal doen ze zoiets met plaatselijke verdoving, maar bij mij stelde de specialist onmiddellijk een korte volledige verdoving voor om zeker te kunnen zijn dat hij op tijd alles kon verwijderen. In de late namiddag mocht ik alweer naar huis. Ik kreeg een ziekteverlof van 10 dagen, iets meer dan ik verwacht had. Ik probeerde de verantwoordelijke op mijn werk te bereiken, maar dat bleek moeilijker dan gedacht. Na een paar keer proberen kreeg ik hem nog niet aan de lijn. Hij heeft uiteindelijk toch geantwoord op mijn mail. Gelukkig was hij wel niet, maar ik kan het ook niet helpen. Ik kan onmogelijk werken met deze ingreep. Ik kan mezelf maar half aan- & uitkleden, laat staan dat ik een ander kan aankleden. Ik geef toe dat het raar aanvoelt, want dit is echt de 1ste keer in mijn carriére dat ik door een operatie 10 dagen thuis ben. Het is alsof het niet mag of toegestaan is, ondanks dat mijn dokter het wel voorgeschreven heeft. Dat gevoel is er vooral door de reactie van mijn verantwoordelijke, maar soit, dit moet ik proberen van mij af te zetten. Ik heb evenveel recht als een ander op een goed herstel, niet?

ღMijn foto-jaaroverzicht '15ღ #3

We naderen stilaan het einde van het jaar. Daarom vond 'k 't ook leuk om de ganse maand December een jaaroverzicht te houden in foto's.

In 2015 volgde 'k 2 cursussen Fotografie. In Deel 3, fotogeschiedenis & -analyse, werden beroemde fotografen besproken, foto's binnenste buiten gekeerd, enz.
ⒸEvelyneVergote

Op dit moment ben 'k bezig met de cursus Licht-& Flitstechnieken, waar we onze externe flits leren gebruiken, alsook met natuurlijk licht omgaan.
ⒸEvelyneVergote

Mijn leven zoals het is #16 | De verschrikkelijke ziekte

Ik vertelde eerder deze week al dat ik geëmotioneerd was, maar vandaag kreeg ik er nog eens een ferme klap bovenop.

ⓒlifeofpix.com By Fressoneveld
Een vriendin van mijn ouders en mij werd enkele jaren geleden geconfronteerd met de verschrikkelijke ziekte: kanker. Precies 25j geleden stierf haar mama aan leverkanker, de kanker die ook zij nu had.

Na enkele moeilijke maanden begon ze vol goeie moed aan haar gevecht, die ze uiteindelijk ook won. Precies een jaar geleden kreeg ze haar laatste chemokuur, die haar van de ziekte af hielp. Ze moest nog wel terug voor testen, maar die bleken steeds goed te evolueren. Enkele maanden geleden kreeg ze last van haar schouder. Ze liet zich onderzoeken, maar vonden daar de oorzaak niet van. Tot het laatste onderzoek opeens toch een hard verdict bracht. De kanker was opnieuw uitgezaaid, over het hele lichaam op 't bot. Botkanker.

Er is niets meer aan te doen.. Geen enkele chemo of stralen die nog helpt.. Overwinnen is dus onmogelijk. Ten dode opgeschreven, zeg maar.



ღMijn foto-jaaroverzicht '15ღ #2


We naderen stilaan het einde van het jaar. Daarom vond 'k 't ook leuk om de ganse maand December een jaaroverzicht te houden in foto's.

Tijdens de zomer van 2015 ging 'k vaak naar openlucht optredens gaan kijken. 'k Kan daar zo van genieten & natuurlijk mag m'n camera telkens met me mee ;)
ⒸEvelyneVergote
Ook vind 'k 't leuk om de toerist in eigen land uit te hangen in de zomer. Zo ging 'k naar Roeselare, wat eigenlijk niet zo heel ver van bij mij ligt, & bezocht 'k daar een vriendin die haar eigen winkel uitbaat.
ⒸEvelyneVergote
Ook gingen we met vrienden, naar de avondmarkt in Sluis, ons jaarlijkse uitstap tijdens de zomer. Wij gaan nochtans vaak naar Sluis, daar 't maar +/- 60km rijden, om even uit te waaien. Maar de avondmarkten daar hebben ons hart gestolen. De sfeer & ambiance is er duidelijk meer aanwezig dan in België. We like!

Mijn leven zoals het is #15 | Positief Negatief en weer terug

ⓒPixabay.com By LisaRedfern

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik nogal geëmotioneerd. Mijn gevoelens gaan van positief naar negetatief en terug. Zo'n momenten heb ik wel vaker, maar heb ik nog nooit echt naar buiten gebracht.

Soms kan ik door het minst negatief beginnen nadenken, maar kan ik even snel door een stom compliment helemaal terug opgewekt worden. Maar wie niet, denk ik dan. Al kan zich dat soms wel extreem in mijn hoofd allemaal opnieuw gaan afspelen.

Zo heb ik enkele nachten geleden een ganse nacht wakker gelegen van enkele momenten die avond. Het moest eigenlijk een fijne avond uit met collega's worden. Ik keek vooral uit naar het concert waar we naartoe gingen. Die was helaas kort maar krachtig. Maar niet alleen dat vond ik jammer, ook de manier waarop ik opgenomen werd in de groep. Ik weet van mezelf dat ik moet meegenomen worden in een gesprek, vooral in een groep waar ik amper iemand ken. Ik ken mijn collega's wel, maar enkel van op het werk en niet van het weekendleven. Stiekem was ik zenuwachtig, maar dat was niemand gelukkig opgevallen. Hoe zou het ook, ik diende eerder als standbeeld.. Op een bepaald moment wou ik meepraten met het onderwerp, maar wat ik zei werd door niemand gehoord. 'Praat ik nu te stil of ben ik onzichtbaar?' vroeg ik mezelf af. Even later probeerde ik het nog eens en kwam er alleen een 'hm' uit één van hun monden. Ik was duidelijk het standbeeld van de avond. Ik had het geluk om tijdens het concert naast een toffe collega te zitten die wel een gesprek met mij voerde. Ook haar dochter, die mee was als grootste fan, deelde mee in het fijne gesprek. Na het concert hadden we dan met zijn allen beslist om nog, in het dorp waar we vandaan kwamen, iets te gaan drinken. Omdat we met 2 auto's reden spraken we af in het café'tje zelf. In de auto waar ik in zat werd opeens beslist om toch maar niets te gaan drinken. Waarom zou ik dan zeggen dat ik wel zin had om bij te kletsen met een drankje? Er werd mij niets gevraagd en ze gingen er van uit dat ik ook geen zin had. Aangekomen op het marktje waar we met zijn allen geparkeerd stonden gingen ze met hun 3 allen naar de auto en bleef ik achter bij mijn eigen auto. Echt? Moet je de rest niet eens verwittigen dat je toch niet blijft? Vroeger zou ik ook in mijn auto gestapt zijn, maar ik had echt wel zin om nog langer te blijven plakken. Plus, ik vond het zo onbeleefd om de rest niet te verwittigen. Ik belde mijn collega waarvan ik dacht dat ze in het café'tje zat, maar bleek dat ze al naar huis aan het gaan was. Ze voelde zich niet goed, maar ze vertelde mij waar het café'tje was en ik er gerust naartoe mocht gaan. Ik ben iemand die niet alleen ergens naartoe gaat en dus ook angsten doorstaat om alleen een café binnen te stappen. Maar ik wist dat ze daar binnen zaten, dus ik moest geen schrik hebben. Ook zij vonden het verschrikkelijk onbeleefd dat de rest toch niet is afgekomen of tenminste iets liet weten. Desondanks hebben wij toch goed gelachen en hadden we wel fijne gesprekken. Zo voelde ik mij weer goed en happy, alleen door het feit dat ik opgenomen werd in de groep.

Ergens diep vanbinnen weet ik dat ik mij zo'n negatieve momenten niet moet aantrekken, maar daar gaat het net om bij mij. Ik kan dit niet loslaten en blijf er mee in mijn hoofd zitten wat ik dan wel beteken voor die bepaalde personen die mij bijvoorbeeld links laten liggen. Tot plots vandaag.. Ik kreeg mijn eerste evaluatie op mijn werk ooit. Daaruit bleek dat mjn collega's mijn werk juist wel apprecieerden. Zo werden mijn negatieve gedachten opeens omgezet in een positieve vibe door alleen een paar woorden op een blad papier. Dus zo loop ik al de ganse middag en avond met een grote smile op mijn gezicht. Alle negativiteit verdwijnt in een hoekje, tot.. het moment er weer een negatief moment opkomt. Zo gaat dit mijn ganse leven door.. al kan ik mij gelukkig ook vasthouden aan mijn vrienden rondom mij die mij wel veel positiviteit kunnen brengen.

Mijn leven zoals het is #14 | Stan Van Samang

Vanavond is het dan zover. Ik ga, samen met mijn collega's, naar Stan Van Samang! 'Stan wie?' hoor ik jullie denken. Wel, ik licht jullie even toe ;)


Stan Van Samang is een Vlaamse acteur/zanger. Hij werd eerst bekend als acteur in Wittekerke op VTM. Later acteerde hij nog in Windkracht 10, Vermist en Zuidflank, naast zijn kleine gastrolletjes in bepaalde reeksen.

In 2005 deed hij mee aan het programma Steracteur/Sterartiest op Eén. Daarin werden acteurs op hun zangtalenten getest en uiteindelijk won Stan Van Samang deze wedstrijd. Hij kreeg een platencontract en zo ging zijn zangcarrière van start. Hij bracht zijn 1ste album uit en dat werd al een groot succes.
Dit jaar deed hij mee aan het muziekprogramma Liefde voor muziek, waarin 6 artiesten elkaars nummers coverden. Hierdoor kende hij een groot succes, want hij stond maar liefst met 6 nummers op hetzelfde moment in de hitlijsten. Zo won hij ook tot 3x toe een trofee in de Zomerhit 2015.





ღMijn foto-jaaroverzicht '15ღ #1

We naderen stilaan het einde van het jaar. Daarom vond 'k 't ook leuk om de ganse maand December een jaaroverzicht te houden in foto's.

In 2015 deed 'k voor de 2de keer mee aan de #100happydays challenge op Instagram, 'k Deed hem al eens in 2014, maar gebruikte toen m'n gsm & later smartphone. Dit jaar legde 'k de lat iets hoger voor mezelf & nam 'k me voor om alle foto's met m'n spiegelreflex-camera te maken. Dat was soms wel eens lastig geef 'k toe. Op 't einde kreeg 'k dan problemen met m'n laptop, waardoor 'k die foto's niet meer kon overzetten. Ook was 'k toen wat ziek, waardoor de zin mij ontbrak. Dus.. 'k heb de challenge niet afgemaakt :(

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote
 Ik nam een greep uit alle foto's die 'k nam voor de #100happydays challenge. Om ze allemaal te bekijken kan je mij volgen op Instagram ;)
ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

Mijn leven zoals het is #13 | Rode Neuzen Dag '15

Deze week zag ik een vrij aangrijpend en emotioneel programma. Ik werd er met mezelf geconfronteerd, omdat ik ooit in het zelfde schuitje zat.
Het programma heette 'Over de streep' en werd uitgezonden op VTM . Naar aanleiding van de slotshow op 5 December worden er programma's gemaakt om het project meer in kaart te brengen. Dit was er één van en greep mij het meeste aan. Maar waar gaat dit nu allemaal over, hoor ik je denken.

1 op de 5 Vlaamse jongeren kampt met psychische problemen, dikwijls met zware gevolgen. Daarom organiseren VTM, Qmusic en Belfius op zaterdag 5 december 2015 de eerste Rode Neuzen Dag. Samen met jou en heel Vlaanderen willen we geld inzamelen voor een betere opvang van jongeren met psychische problemen. Tienduizenden jongeren vinden of krijgen immers nog niet de zorg die ze nodig hebben. Hoog tijd om daar samen verandering in te brengen.

Waar hoort Evelyne nu in 't plaatje?

Het begon allemaal in het 1ste middelbaar. Iedereen kent dat gevoel wel, nieuwe stap in je leven, nieuwe omgeving, .. De eerste dag was ik er mij amper van bewust wat er mij de komende jaren te wachten stond. Al snel begreep ik dat ik niet door iedereen in de klas aanvaard werd, maar ik was al blij als er iemand tegen mij sprak. Tot op een moment dat een klasgenoot een kaart liet rondgaan in klas en uitdrukkelijk door haar werd gevraagd dat mijn naam er niet op mocht staan. Ik was gekwetst. Wat had ik misdaan? Waarom werd ik uitgesloten? Vanaf toen begon ik meer en meer op te merken dat ik uitgesloten werd. Op het einde van het jaar was ik stiekem blij dat ik naar een andere studierichting moest gaan omdat Wiskunde mijn slechtste vak was. Ik had het helaas nodig om verder te kunnen in de studierichting Handel. Maar ik wou van die klas vanaf, dus keek ik uit naar een frisse start. Helaas was het grootste deel van de klas mij gevolgd naar de andere studierichting en bleef ik in dezelfde groep.. Gelukkig had ik een vriendin uit een andere studierichting, die met mij is meegegaan naar die groep. Ze nam het verschillende keren voor mij op, want er werd meer en meer achter mijn rug gekletst. Nog steeds wist ik niet wat ik verkeerd deed, maar durfde zelf mijn mond niet open te doen. In het 3de jaar verhuisde die vriendin naar een andere stad, dus ook een andere school. Ik stond er weer alleen voor. Ik ging toen naar de leerlingenbegeleiding op school, die dan in mijn plaats besliste om mij naar een schoolpsycholoog naast de school te sturen. Ik mocht er heen tijdens de lesuren, wat natuurlijk weer voor geklets achter mijn rug zorgde. Je kunt nu wel zeggen, trek je dat niet aan en geef ze gewoon lik op stuk terug, maar dat was moeilijker dan je denkt. Ik kropte alle gevoelens op en opeens brak ik. Dat hadden ze graag. Ze konden mij met alles klein krijgen en maakten van elke gelegenheid gebruik om mij te kleineren. Niemand wou naast mij zitten omdat ik volgens hen 'stonk'. Op de klasfoto moest ik naast de vuilbak staan, want daar was mijn plaats. Mijn kleding was niet hun stijl, dus weer een extra reden om te praten. Ik werd gelukkig nooit fysiek gepest, maar psychisch ging ik door een hel. In het vierde jaar kon ik helemaal niet meer en kwam ik dikwijls huilend thuis. Toen hebben ze thuis eindelijk ingezien dat ik niet op de juiste plaats zat. Ik was doodgelukkig toen ik mij in een andere school mocht gaan inschrijven. Natuurlijk was ik bang dat mij nog eens het zelfde zou overkomen. Maar ik keek uit naar een beter leven. En dat kreeg ik ook. De 3 laatste studiejaren waren de beste van mijn leven! Ik bloeide open en voelde mij eindelijk geappreciëerd. Toch bleef/blijf ik met dat nare gevoel zitten. Nog steeds ben ik bang om niet aanvaard te worden door mensen. Als het gesprek stilvalt terwijl ik passeer, denk ik al snel dat ze over mij bezig waren. Valt men mij persoonlijk aan met woorden, klap 'k dicht. Willen of niet, het blijft een trauma voor de rest van mijn leven..

✘ Wicked Music Tag ✘



Normaal plaats 'k op woensdag m'n wekelijks fotoblogje, maar deze week is 't een tag geworden. Jawel, je leest 't goed, Evelyne vult een tag in!
Naast fotografie, heb 'k ook een grote liefde voor muziek. Ik hou niet van de stilte & in huis speelt àltijd de radio, alsook in m'n auto, op m'n werk.. Als puber keek 'k uit naar de momenten dat 'k naar de muziekzender TMF mocht kijken (want dat mocht niet de ganse dag..). Nu met de vereniging leerde 'k nieuwe muziek kennen & nieuwe lokale bandjes zien opgroeien. Wij steunen hen door ze te laten optreden op ons evenement 1x/jaar waarvan een groot deel van de opbrengst naar 2 goeie doelen gaat.
Je zag de tag waarschijnlijk al vaak voorbij komen op de verschillende blogs. De tag is bedacht door Dennis & Laura. Here we go :)

1. Hoe is jouw liefde voor muziek ontstaan?
Mijn papa was dj al voor 'k geboren werd. Ja, zo heeft hij ook mama leren kennen ;) Maar helaas was hij al gestopt toen 'k ter wereld kwam. Toch bleef/blijft de muziekmicrobe in hem & legde hij soms eens een plaat op. Daar zal m'n liefde voor muziek wel ergens gestart zijn.
2. Waar luisterden je ouders naar toen je klein was?
M'n papa z'n idool is Tina Turner. Maar ook Boney M luidde hier dikwijls door de boxen. Er zijn er nog zo wat, maar kan ze niet allemaal opnoemen ;)

3. Wat is je eerste gekochte cd of plaat?
Goh, nu moet 'k even denken. 'k Weet dat 'k indertijd zot was van GetReady! (who not?), maar die cd's kocht 'k niet met m'n eigen geld. Die kreeg 'k cadeau. M'n eerste echte cd die 'k kocht was American Idiot van Green Day. Vreemde combinatie? Welja, laat ons zeggen dat m'n muzieksmaak toen wel al eens grote sprongen durfde te maken ;)
4. CD, Vinyl of Digitaal?
In de wereld van nu is alles tegenwoordig digitaal verkrijgbaar. Toch hou 'k 't meest van een cd & koop 'k die nu nog steeds als een artiest mij boeit. Nieuwe muziek van hen ontdekken vind 'k zalig.
5. Favoriete en minst favoriete genre?
Ik zal beginnen met de minst favoriete genre, want dat is iets wat 'k al gans m'n leven zeg. Voor mij geen opera en klassiek. Toch gaan die muziekgenres weer breed & kan 'k 't soms toch wel eens smaken, maar alsjeblieft geen ganse dag, haha.
Favoriete genre zou 'k zeggen pop, dance, rock,.. maar enkele jaren geleden, door de vereniging, leerde 'k een nieuw genre te appreciëren nl Blues. Toch vind 'k dat je Blues live moet horen ipv op cd.
6. Je geheime music crush?
Hier hoef 'k absoluut niet lang na te denken. Dat is zonder twijfel Koen Wauters!!

7. Welk nummer heeft een speciale betekenis voor je?
'You're beautiful' van James Blunt. Waarom? Hierop danste 'k m'n eerste slow met m'n beste vriend toen.. Vreemd, zul je denken. Tjah, da's een lang verhaal, dus hou 't er maar op dat 'k op dit nummer m'n eerste slow danste ;)

8. Is je muzieksmaak verandert door de jaren heen?
Ja, toch wel. 'k Hou nog steeds van pop, rock, maar sinds een paar jaar apprecieer 'k eigenlijk zo wat alle soorten muziek (behalve opera & klassiek dan :p )
9. Top 3 favoriete albums
 Op dit moment:
Stan Van Samang: Liefde voor publiek
Leona Lewis: Echo
Emeli Sandé: Our version of events
10. Wat zijn jouw recentelijke ontdekkingen die je anderen aanraad?
Ze bestaan waarschijnlijk al een tijdje, maar 'k heb onlangs de band Kensington ontdekt. 'k Ben nog niet in de winkel geraakt om hun album te gaan kopen, maar 'k popel om dat zo snel mogelijk te doen..
 

Ik heb deze tag met plezier ingevuld. Daarom tag 'k nu Sarah :)

Mijn leven zoals het is #12 | Seniorenweek


ⓒUnsplash.com By Corey Blaz
Weekend! Ja, eindelijk rust. Het as een zware week. Een beetje een emotionele week eigenlijk. Op het werk was het al zwaar omdat het deze week seniorenweek was. Dan worden er allerhande activiteiten georganiseerd, wat veel organisatie vergt. Daarbovenop moest ik mijn verantwoordelijke gaan vertellen dat ik geopereerd moet worden. 'Wat?' hoor 'k je nu denken. Maar geen paniek, het is maar een kleine ingreep ;)

Maandag ging ik naar mijn huisdokter die mij meteen naar de radiologie stuurde om een echo te maken. Ik heb namelijk een cyste in mijn linkeroksel. Dat heb ik nog wel eens gehad, maar deze keer werd het groter en pijnlijker in een paar dagen tijd. Vandaar mijn bezoek aan de radiologie. De volgende dag had ik al direct een afspraak bij de algemeen chirurg, die de zaak nog eens grondig bekeek. Hij verzekerde mij dat het niet kwaadaardig was, maar hij zei wel dat het er uit moest. Zo kan hij het met wortel meteen meenemen, zodat ik er geen blijvend last van zou hebben. Normaal doen ze zo'n kleine ingreep met plaatselijke verdoving, maar ik zal een korte tijd volledig verdoofd worden, daar het op een ongemakkelijke plaats is. Bij de secretaresse maakte ik dan een afspraak voor de operatie en zo vloog ik van de ene gang naar de andere om alles te regelen. Die zal op 14 December plaatsvinden.
Thuisgekomen belde ik meteen de verantwoordelijke van mijn werk op om hem op de hoogte te brengen. Helaas reageerde hij iets negatiever dan verwacht. Omdat ik ook nog niet wist hoelang ik in ziekteverlof zal zijn, deed hij wat vervelend. Tjah, tegenwoordig is vervanging voor mijn job nogal een probleem, terwijl het nochtans zeer gemakkelijk kan.

Natuurlijk voelde ik mij daar wat slecht bij, anderzijds, ik heb hier ook niet voor gekozen maar wat moet gebeuren moet gebeuren, toch? Na een gesprek met de vertrouwenspersoon op het werk, voelde ik mij al een stuk beter. Ook mijn collega's konden mij oppeppen.

Zoals ik daarstraks al vertelde stonden de senioren extra in de spotlights deze week. Die donderdag is er dan een uitstap voorzien namelijk een optreden in de plaatselijke zaal. Dat betekent ook voor ons, personeel, een dubbele inzet om alles en iedereen op tijd klaar te hebben. Stressdag dus ;) 's Avonds was ik gewoon kapot! Gelukkig dat zo'n week maar 1x in een jaar voorkomt, want ik denk eerlijk gezegd niet dat ik dat elke week zou aankunnen ;) Gisteren was nochtans een rustigere dag, maar voelde ik nog steeds de vermoeidheid van de vorige dag.

Dus het weekend is absoluut welgekomen. Ik ga genieten van de rust, ookal heb ik nog wat te doen. Dat gebeurt dan wel allemaal op mijn eigen tempo ;) Relax! Take it easy :)

ღFotografie mijn levenღ #9 | Effecten in de lucht

ⒸEvelyneVergote

't Word al vroeger donker & dat kan al eens mooie effecten in de lucht geven. Zeker als de zon aanwezig is geweest die dag.
Als de zon laag aan de hemel staat, moet het zonlicht een langere weg door de aardatmosfeer afleggen. Het licht wordt verstrooid door miniscule stofdeeltjes & ontleed in verschillende kleuren die we zien in de schemering. Op warme dagen gaan er veel stofdeeltjes omhoog (luchtvervuiling), waardoor de lucht soms felrood kan kleuren. 's Ochtends zweven er nog niet zoveel stofdeeltjes in de lucht, daarom is dat effect 's morgens minder aanwezig

☆Een ster aan de hemel☆

Zaterdagavond. 14 November 2009. Samen met m'n nicht & haar man zaten we (m'n ouders & ik) te dineren in een restaurant. Ik at friet met biefstuk in béarnaise-saus. Ik herinner 't mij nog alsof 't gisteren was. Op dat moment gebeurde er een tragisch ongeval, waar 'k toen nog niks van afwist. Pas de volgende dag, bij 't openen van m'n Facebook, stond mijn wereld even stil. Een meisje dat 'k kende & die nog stage had gedaan bij ons in 't rusthuis, had in haar status geplaatst: 'RIP lieve meid, dit had nooit mogen gebeuren' Ik reageerde op de status: 'Sterkte', maar toen wist 'k nog niet over wie 't ging. Tot zij terug antwoordde dat 'k haar ook kende. Pas toen haar naam viel, werd 't even stil in mij. Nee dit kan niet dacht 'k. 'k Geloofde 't niet. 'k Wou 't niet geloven. Aan m'n ouders vertelde 'k doodnormaal dat er die nacht een dodelijk ongeval was gebeurt & 'k 't meisje kende. Ze keken mij aan & zeiden: 'oei' 't Wou niet tot mij doordringen tot 't nieuws werd opgezet op tv. Toen de nieuwslezer 't nieuws voorlas & 'k de beelden zag vielen de eerste tranen over m'n wangen. 'k Kreeg zo'n harde krop in m'n keel dat 'k 't wou uitschreeuwen, maar 't bleef stil. Op de lokale zender werd er nog dieper op 't nieuws ingegaan & dan ook nog eens om de zoveel tijd herhaald. Ik bleef kijken, keer op keer. Langzaamaan begon 't door te dringen. De tranen kwamen pas als 'k ging slapen. De volgende morgen zei 'k tegen m'n mama dat 'k naar de begrafenis wou. Ze keek me aan & zei, 'wat ga je daar doen, je kent ze amper' 'k Schrok & viel uit. 'Dan ga'k wel alleen' riep 'k. Uiteindelijk is ze dan toch met me meegegaan. De kerk zat stampvol. Niet iedereen kon binnen de dienst volgen.
Kelly (zo heette ze) was een vrolijke meid. 'k Leerde haar dus als stagaire bij ons kennen. Bleek dat ze in dezelfde stad als ik woonde. Haar ouders waren gescheiden. Haar vader was toen nog marktkramer & verkocht slaapkledij. Van haar mama weet 'k niets. Vijf weken lang (verspreid over gans 't schooljaar) werkten we samen. We lachten & grapten vaak samen. Ze hielp 't liefst met mij, had ze mij eens gezegd. De rest beoordeelde haar te slecht. Dat bleek toen ze me na haar stage mij haar punten sms'te. Ze kreeg 59,5%. 'k Had haar inderdaad meer punten gegeven, maar wie ben ik? Die zomer kwam 'k haar tegen op de markt. Ze stond er samen met haar papa slaapkledij te verkopen. Ze riep mij vriendelijk 'hallo' alsof we al jaren vriendinnen waren. 'k Maakte snel een praatje, want ik had afgesproken met iemand anders. Een goeie week later, 't waren koopjes in 't stad, zat 'k samen met m'n vriendin & m'n ouders iets te eten. Opeens krijg 'k een sms'je van Kelly 'Hey, is't lekker?' 'k Dacht wat is dat hier nu? 'k Keek rond maar zag haar niet. 'k Sms'te terug 'Hoe weet jij dat?' Weer kreeg 'k een sms terug 'zit naast je' Ik schrok & keek nog eens rond. Inderdaad, daar zat ze samen met haar zus in dezelfde rij, maar wat verder. 'k Stond op & ging haar goeiedag zeggen. Ze vroeg me of 't waar was dat ze zo goed op haar jongere zus leek. 'k Keek haar zus aan & 't waren precies 2 druppels water! Nadien gingen we weer elke onze eigen weg. In September zag 'k haar voor 't laatst.. 'k Was gehaast want ik moest de trein halen. 'k Hoorde iemand roepen 'Evelyne', keek op maar zag weer niemand. Opeens zag 'k Kelly zwaaien. 'k Wou doodgraag een praatje gaan maken, maar moest echt m'n trein halen.. Ik zwaaide dus terug & liep verder naar 't station. Dat was dus de laatste keer dat 'k haar zag..

Die bewuste avond was ze samen met haar zus & papa op weg naar 't verjaardagsfeestje van haar beste vriendin. Haar papa had de wagen aan de overkant van 't café geparkeerd. Kelly was dolenthousiast & riep bij 't uitstappen 'hopla, we gaan er een lap op geven'. Ze gooide de deur van de auto dicht & liep de straat over. Haar zus & papa waren al een beetje voor, Kelly kwam achter. Op dat moment komt er een auto in volle snelheid van 't rondpunt, die niet ver van de plaats is gelegen, recht op Kelly af. Ze werd enkele meters meegesleurd, maar de auto ging er vandoor. Haar zus & papa zagen alles voor hun ogen gebeuren. Kelly leefde nog, maar bij aankomst van de ambulance overleed ze aan haar verwondingen.. De politie vond gelukkig de auto die vluchtmisdrijf pleegde. Bleek dat de 4 inzittenden dronken waren. De bestuurder heeft nog geprobeerd om de beuk in z'n auto te verdoezelen door de achterlichten kapot te slaan. Een paar jaar later kwam 't proces er eindelijk aan, maar bloedstollend voor de zus & ouders van Kelly. Ze werd zelfs beschuldigt dat ze de straat niet correct overstak. De bestuurder die vluchtmisdrijf pleegde moest een geldboete betalen, maar werd verder vrijgelaten. Hij verhuisde wel naar een andere stad.
ⒸEvelyneVergote

ღFotografie mijn levenღ #8 | Schaarbeek

ⒸEvelyneVergote
Vorig weekend trok 'k samen met m'n nonkeltje (broer van m'n papa) & m'n papa naar Schaarbeek (België). M'n nonkeltje is net zoals ik gepassioneerd door fotografie & we proberen regelmatig eens samen op stap te gaan. Hij had gelezen over Trainworld, een spoorwegmuseum in 't station van Schaarbeek. Hij vroeg mij mee, maar ik had geen idee wat 'k er van moest verwachten. Musea is nu niet direct m'n place to go.

Daar m'n papa altijd bij de NMBS heeft gewerkt vond 'k 't wel leuk om hem mee te vragen. Sinds 1 mei 2015 is hij op vervroegd ziektepensioen & bleek dat hij gratis binnen mocht. Alleen had ik geen geluk met m'n studentenkaart, die niet aanvaard werd. Dan betaal 'k maar de volle pot, haha.
In Schaarbeek aangekomen gingen we eerst iets eten alvorens 't musea te verkennen. Daar stonden al enkele modeltreintjes achter glas & 'k hoopte zo dat niet gans 't museum er mee vol stond. Met ons ticket in de hand gingen we op pad naar 't gebouw waar 't allemaal moest gebeuren. Buiten stonden al 2 oude treinstellen die we van dichtbij konden bewonderen. Daarna kwamen we in een nieuwe ruimte waar m'n ogen wijd open van gingen staan. Daar stonden gewoon de treinen in levende lijve! 'k Kon niet wachten om alles van dichtbij te gaan bekijken & vast te leggen. Helaas viel 't licht niet zo mee & was 't redelijk donker. In 't plafond staken grote spots die constant heen & weer gingen, wat dus wilde zeggen dat 't ene stel beter belicht werd dan 't andere, maar na een minuut terug anders belicht werd. Moeilijk! Ik heb daarom ook rustig m'n tijd genomen (tot ergernis van m'n papa die de liefde voor fotografie niet begrijpt ;) ) Je kon ook binnenin gaan kijken & 't interieur van toen bewonderen. Dat vond 'k leuk, zeker toen we aan de postwagen kwamen. De postzakken & pakjes lagen er allemaal alsof je er net gewerkt had. Alles was vastgemaakt uiteraard, maar heel mooi gepresenteerd. Je kon niet alleen genieten van de oude treinen, maar ook de nieuwe werden er tentoongesteld. Toen kwam je al aan 't eind & na zo'n 2u waren we uitgeteld. We dronken nog iets & namen toen de trein terug naar huis.

Nu 'k er geweest ben, zeg 'k je dat 't zeker eens de moeite waard is, ookal ben je niet geïnteresseerd in treinen :)

Mijn leven zoals het is #11 | Mijn gehoor

Het duurde even voor ik wist hoe te beginnen, maar ik besloot dan maar om het hier gewoon maar neer te schrijven. Gisteren begon ik aan een weekje verlof en had ik al direct een afspraak met de adviseur van Amplifon. Amplifon is een hoorcenter. Ik ben nl slechthorend. Ik schaam er mij niet voor, maar loop er ook niet mee te koop. Het is wat het is. 


Ik draag al een hoorapparaat sinds mijn 9 jaar. Het was dat of opereren. Een naam voor de aandoening heb ik niet, ik hoor gewoon slecht. Ik moest toen verschrikkelijke testen afleggen om te kunnen weten welk apparaat het beste voor mij was. In die tijd moest dat nog allemaal handmatig aangepast worden, wat dus ook langer duurde. Ik kreeg zo'n 4 à 5 toestellen om te testen, waarvan dan die ene perfecte werd uitgekozen. Ik herinner mij nog dat er 1 toestel bij zat dat ik barstende hoofdpijn van kreeg omdat het geluid veel te scherp was. Na wat zoeken en testen vonden we het perfecte toestel. Ik kon er zelf aan regelen wat ik wilde. Het was even wennen, maar na een tijdje ben je dat zo gewoon dat je er zelf al niet meer aan denkt dat je een hoorapparaat draagt.

Na 5 jaar heb je volgens het ziekenfonds recht op een nieuw apparaat, maar ik deed er veel langer mee. Waarom veranderen als het apparaat nog perfect werkt? 

In 2006 startte ik het proces voor een nieuw toestel, omdat het apparaat toch wat kosten begon te krijgen. Ik moest terug naar de specialist om nieuwe testen af te leggen (al vroeg ik mij af waarom ze niet gewoon de vorige gebruikten). Ik haatte die testen, omdat ik mij te veel moest concentreren op wat ik hoor. Ook viel toen het verdict dat ik langs de andere kant ook één moest dragen. Dat zag ik helemaal niet zitten omdat ik mij perfect voelde met die ene kant. Na wat tegenstribbeling van de specialist kreeg ik mijn zin en gingen we voor een digitaal apparaat langs de gewenste kant. Het apparaat werd met de computer aangepast aan mijn gehoor en ik kon weer verder met mijn leven. 

Tot een goed jaar geleden. Het apparaat vertoonde weer ouderdomsverschijnselen en ik maakte een eerste afspraak bij Amplifon, daar mijn vorige adviseur er de brui aan had gegeven. Ik werd zo hartelijk ontvangen dat ik er met plezier elke keer terug ging. Eind mei heb ik dan beslist om terug een nieuw apparaat aan te schaffen, omdat het weer grote kosten maakte. Terug moest ik eerst naar de specialist voor testen (anders kan ik geen geld terugkrijgen van het ziekenfonds). Weer die verschrikkelijke bieptonen aanhoren. En weer mezelf verdedigen dat ik maar langs 1 kant een apparaat wilde. Nadien moest ik met dat attest naar mijn adviseur bij Amplifon, maar helaas moest zij opnieuw testen afleggen. Hopsa, daar gingen we weer. Al waren die testen toch iets leuker. In 1 van de testen moest ik woordjes nazeggen. Zo kon ze horen welke klanken ik hoorde en welke niet. Vanuit die testen kon ze dan een programma maken die gepast was voor mijn gehoor. 

ⒸEvelyneVergote

Deze keer kozen we voor een fijner apparaatje waar de luidspreker in m'n oor zit in plaats van achter het oor. Gisteren mocht ik er om om te testen en ik moet zeggen, het is echt wel wennen. Ze heeft het nog wat aangepast in de computer, maar nu komt de grote test voor mij. Pas volgende week vrijdag mag ik terug en moet ik vertellen wat er wel en niet gaat. Het is dus ook de bedoeling dat ik allerlei soorten geluiden uittest en aanvoel. Momenteel heb ik al een kort lijstje klaar wat er mis is en wat goed, maar ik ben er zeker van dat ik nog wel enkele dingen aan het lijstje zal kunnen toevoegen als ik op de afspraak ben.


ღFotografie mijn levenღ #7 | Externe flits

ⒸEvelyneVergote

Vandaag eens iets anders dan herfstbeelden & natuurfoto's ;) Daar we nu met de externe flits leren werken & 't heel moeilijk is om die te gebruiken bij blinkend metaal. Daarom kregen we de opdracht op school om blinkende metaal mee te nemen. Daar ik gek ben van oorjuwelen & dat volgens mij wel goed blinkt, was m'n keuze snel gemaakt. Zo krijgen jullie nu ook eens de kans om een klein deel van m'n 'collectie' te bewonderen ;) & Ja, ik kan je vertellen dat 't niet simpel is om zoiets correct te fotograferen, toch ben 'k blij met 't resultaat.

Mijn leven zoals het is #10 | Dementie deel 2

ⓒPixabay.com By tatlin

Na 4 jaar gepest te worden, mocht ik eindelijk veranderen van school. Bij de inschrijving werd mij al snel duidelijk welke richting ik uit wilde. Ik wou met kindjes werken, net zoals mijn mama toen deed.

Zij was huismoeder, maar zorgde voor de kindjes uit het dorp waarvan hun ouders uit werken waren. Maar mama wou dat ik iets anders deed. Toch hield ik voet bij stuk en mocht ik naar de richting Verzorging. Ik had te lang tegen mijn zin naar school geweest, naar mijn goesting. Daar ging ik dan.

Omdat het pas het 5de jaar was, was je nog verplicht om 2 delen te volgen. Kinderen en bejaarden. Als stage werd de groep verdeeld in 2 groepen. De 1 ging eerst naar een kinderdagverblijf, later in het jaar naar een bejaardentehuis of andersom. Ik had geluk, ik mocht starten in een kinderdagverblijf niet ver van mij thuis. Het verliep niet altijd van een leien dakje, maar had er toch een fijne tijd en dat was nog steeds wat ik wou doen. Sterker zelfs, ik wou ooit zelf een kinderdagverblijf opstarten. Bejaardentehuizen zeiden mij toen niet veel en zag er dus ook een stuk tegenop. Tot ik er startte. Een wereld ging voor mij open, waar ik voor het eerst met dementie te maken kreeg. Die periode werd ik ook privé met dementie geconfronteerd. Mijn pépé belandde in het ziekenhuis en dus zo in het bejaardentehuis. Mémé kon er toen nog niet bij, omdat er geen tweepersoonskamer vrij was op dat moment. Uit noodzaak verbleef ze bij m'n tante, maar dat verliep niet altijd even goed. Na ongeveer 3 maand kwam er een kamer voor twee vrij en konden ze er samen intrekken. Enkele weken later ging het niet zo best met mijn pépé. Hij durfde al eens vreemd te reageren. Op een dag begon hij zelfs volledig te verdwalen in zijn hoofd. Hij ging naar het toilet, stond recht, deed zijn broek aan, ging terug op toilet zitten en zo ging dat minutenlang door. Mémé begreep deze handeling niet en verklaarde hem zot. Ik wist wat het was, maar hoe ga je daar nu mee om? Vrij confronterend dus. Ik zag het wel op mijn stage, maar je familie zo zien is toch heel wat anders. Niet veel later is pépé dan overleden. Zijn kaars was uitgebrand, wat ik helemaal niet grof bedoel. Ondertussen ging mijn stage door, maar die ging op en neer. Ik scoorde vooral laag als het op communicatie kwam. Ik kon nogal op mezelf zijn soms (nog steeds). Dat schooljaar bleek ik dan ook te zakken voor 1 vak, die er nu niet meer toe doet. Ik had de keuze. Herexamen doen van dat ene vak (ik zou er toch weer niet voor slagen, wist ik al) ofwel een richting zakken. Mijn ouders maakten die keuze voor mij ( zoals gewoonlijk) en zeiden mij dat ik moest zakken van richting. Daar ging mijn droom! Toch probeerde ik er het beste van te maken, want veel keuze had ik niet. De opleiding heette Organisatie-Assistentie en bevatte 3 onderdelen. Voedingsdienst (keuken), Technische dienst (winkel) & Logistieke dienst (bejaardenhulp). Al snel wist ik dus wat mijn definitieve keuze zou zijn het volgende jaar, al was dat niet volledig hetzelfde. Als logistiek was je dan wel ondersteuning van het Verzorgend team, maar geen Verzorgende. In mijn laatste jaar mocht ik mijn stage doen in een ziekenhuis en dat beviel mij zeer goed. Met glans be-eindigde ik mijn studie en kon de zoektocht naar werk beginnen. Eerst mocht ik beginnen in een rusthuis waar ik nog stage liep. Ik mocht er een langdurige zieke persoon vervangen. Het was natuurlijk zoeken in het begin, maar ik had er al bij al een fijne tijd. 's Avonds stond ik altijd op de gesloten afdeling. Dat wilde zeggen dat je er enkel in en uit kon met een code. Dat is voor de veiligheid van de bewoners, want die leven soms in een totaal andere wereld als wij. Ik herriner er mij nog iemand met een dikke glazen bril die volledig star naar je kon kijken. Wanneer je haar moest aan-of uitkleden kon ze je dan zo hard bij je haren grijpen. Dat was telkens weer schrikken. Waar zij zich bevind in haar hoofd is moeilijk te verklaren. Op mijn huidig werk heb je ook zo'n gesloten afdeling, maar zijn ze bijlange niet zo 'gevaarlijk' als die mevrouw indertijd. Daar ben ik stiekem wel blij om. Sinds enkele jaren geef ik er 's ochtends ontbijt en vervang ik collega's die er normaal dienst doen. Het word pas leuk als je er de mensen een beetje begint te kennen. Echte gesprekken kan je er niet mee voeren, maar soms moet je je verbeelding laten gaan en jezelf laten meeslepen in hun leefwereld. Wat niet altijd even makkelijk is. Samen met de collega's overleggen we vaak hoe iemand zich gedraagt. Zo helpen we elkaar tips geven om er mee om te gaan, want elke persoon is anders. Om dementie beter te begrijpen heb ik er een blogje van geschreven. Die vind je hier.

ღFotografie mijn levenღ #6 | Herfstsfeer

ⒸEvelyneVergote

Ik wou nog even in de herfstsfeer blijven met m'n wekelijks fotoblogje. Onlangs waren we in een bos & heb 'k naast paddenstoelen enkele sfeerbeelden gemaakt. Daarbij ging 'k plat op de grond ;)Persoonlijk hou 'k van de warme herfstkleuren & raar maar waar, die komen soms best uit na een regenbui. Tijdens deze sessie regende 't zelfs een heel klein beetje. 'k Kon gelukkig schuilen onder de bomen met m'n camera.

Mijn leven zoals het is #9 | Medische klachten

ⒸEvelyneVergote
Ik voel mij al een tijdje slecht. Zowel fysiek als psychisch gaat het niet de goede kant op volgens mij. Het ene heeft waarschijnlijk wel met het andere te maken.

Het begon een goeie maand terug. Ik zat, zoals bijna elke avond, met mijn laptop op mijn schoot in de zetel naar tv te kijken. Opeens voel ik harde steken ter hoogte van mijn borstkas. Ik snakte naar adem, maar gelukkig duurde het niet lang eer ik me weer normaal voelde. Ik besloot naar bed te gaan en viel als een blok in slaap. De volgende ochtend voelde ik gelukkig niks meer, maar ik was toch ongerust geworden. Daar het toen weekend was kon ik moeilijk naar de huisarts bellen, dus besloot ik dat de maandag te doen. Helaas moest ik wachten tot de volgende dag eer ik in de agenda van de dokter paste. Zo gaat dat nu eenmaal met die nieuwe dokters. Mentaal bereidde ik mij al voor op het doktersbezoek, want ik verwachtte mij aan een hele reeks onderzoeken. Na mijn hele verhaal aan de nieuwe dokter te hebben gedaan, zei ze dat wat ik had niet alarmerend was. Ook toen ik vroeg of er geen onderzoeken nodig waren, zei ze heel kalm, 'Nee, Mevrouw, dat hoeft helemaal niet' Verward keek ik haar aan en ze zei me dat ik wss onbewust verkeerd aan het ademen was. Mocht het nog eens gebeuren en het duurt langer dan een halfuur mag je eens terugkomen, zei ze met een glimlach. Ik wist eerst niet wat ik hoorde. Helemaal verdwaasd keerde ik dus terug naar huis.

Enkele dagen later begon ik last te krijgen van een hoest. Ik besloot bij de apotheker een hoestsiroop te halen, maar helaas werd mijn hoest erger. Weer maakte ik een afspraak bij de dokter. Ik verwachtte een dosis antibiotica te krijgen, maar kreeg een siroop en zakjes om de slijmen los te maken. Die moest ik innemen bij het ontbijt en voor het slapengaan. Geloof me vrij, Ik dacht dat het nooit meer met mij goed zou komen, want telkens bij inname kreeg ik een heuse hoestbui. Het herstel duurde volgens mij ook langer dan als ik antibiotica had meegekregen, maar ja, ik ben geen dokter.

Enkele dagen later kwam ik met barstende hoofdpijn terug van mijn werk naar huis. Ik nam een aspirine en ben rechtstreeks naar mijn bed gegaan. De volgende ochtend had ik nog steeds lichte hoofdpijn. Tegen de middag begon ik last te krijgen van maagzuur. Terug belde ik naar de dokter, maar kon ik er die middag niet meer bij. De volgende dag mocht ik wel op visite en weer deed ik mijn verhaal. Ik kreeg pilletjes om het zuur tegen te gaan. Die mocht ik zo'n 4 à 5 dagen innemen. Toen ik de 5de dag er mee ophield kreeg ik 's avonds weer barstende hoofdpijn. Ik ging weer vroeg naar bed, maar slapen lukte mij niet. Ik voelde steken in mijn buik en wist mij amper hoe te draaien of liggen. Verschillende keer stond ik op om naar het toilet te gaan, tot ik op eens over de pot hing tegen de ochtend.(sorry voor de woordkeuze) Het voelde verlichtend, maar ik was zo moe. Ik had immers de ganse nacht niet geslapen. Ik bleef thuis van de les en haalde mijn slaap in. Toen ik in de namiddag ging werken merkte ik dat ik snel uitgeput werd. Ik had immers geen conditie na zo'n nacht, ondanks dat ik toch 5u slaap had ingehaald. Ook de dagen erna ging het moeilijk met mijn conditie. Ik was dus blij dat het weekend was en ik kon uitrusten.

Nu gaat het al iets beter met me, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het soms wel moeilijk heb met mezelf. Hobby's zoals fotografie worden opeens een grote opdracht en lijken niet te lukken. Daar kan ik mij dan zo oneindig druk in maken, waardoor de zin om er opnieuw aan te beginnen verdwijnt.
Ook mijn bff Sarah moest er onlangs aan geloven. Opeens stelde ik haar de vraag of ik wel goed bezig ben, terwijl ik diep van binnen wel beter weet. (Sorry Sarah!)

Ik kan alleen maar hopen dat het nu ophoudt met de medische klachten of dat ik anders geholpen word. Mezelf krijg ik hopelijk ook nog wel onder controle. 

Mijn leven zoals het is #8 | Dementie deel 1

ⓒPixabay.com By tatlin
Al 9 jaar werk ik in een rusthuis, waar ik dagelijks geconfronteerd word met dementie. Maar wat is dat nu precies? Dementie is een verzamelnaam voor een groep aandoeningen waarbij meerdere stoornissen in het cognitieve functioneren samen optreden. Cognitieve functies zijn: het geheugen, het leervermogen, het taalgebruik, het kunnen begrijpen & uitvoeren van complexe en dagelijkse handelingen. Doorgaans is dementie chronisch en progressief van karakter. Geheugenverlies staat meestal op de voorgrond, maar dat is niet bij alle vormen zo. De stemming, persoonlijkheid en het gedrag kunnen ook veranderen.
Welke symptomen er precies optreden wordt bepaald door de aard, lokalisatie en ernst van de afwijking in de hersenen. De stoornissen hangen dus af van de oorzaak van de dementie. Er zijn veel verschillende oorzaken van dementie, maar de meest voorkomende zijn de ziekte van Alzheimer (de bekendste), frontotemporale dementie (taalproblemen & gedragsstoornissen), vasculaire dementie (gevolg van gebrekkige doorbloeding) & dementie als gevolg van ziekte van Parkinson (ook wel bekend). Minder voorkomende vormen van dementie zijn een alcohol-dementie, de ziekte van Creutzfeldt-Jakob & Chorea van Huntington.
Leeftijd is de belangrijkste risicofactor voor dementie. De kans op dementie neemt sterk toe met de leeftijd:
-Ruim 10% van plus 65 heeft dementie
-Ruim 20% van plus 80 heeft dementie
-Ruim 40% van plus 90 heeft dementie
-Ruim 5% heeft jongdementie (treedt op vóór de leeftijd van 65)
De eerste verschijnselen van dementie verschillen per persoon en per type van de aandoening. Meestal kaart de partner of een familielid het zogenaamde 'niet-pluisgevoel' aan. Aanleiding zijn vaak subtiele maar terugkerende geheugenklachten, gedragsproblemen en veranderingen in karakter. Alles waar iemand het hoofd moet bij houden, kost een persoon met dementie extra inspanning.
Iemand met dementie krijgt bijvoorbeeld moeite met:
-zich iets herinneren wat kort geleden is gebeurd
-zich aanpassen aan nieuwe omstandigheden
-zich oriënteren
-het juiste woord vinden
-nieuwe dingen leren
-zijn emoties onder controle houden
-beslissingen nemen
-rekenen en met geld omgaan
Deze veranderingen doen zich niet van de ene dag op de andere voor. Bij de ziekte van Alzheimer treden de eerste verschijnselen meestal geleidelijk op. Bij vasculaire dementie (gevolg van doorbrekkige doorbloeding) zijn deze veranderingen vaak abrupter. De verschijnselen worden vaak duidelijker naarmate de dementie vordert. Beetje bij beetje verslechtert het verstandelijk functioneren. In de loop van de aandoening treden er verandering in het gedrag en karakter op en later ook op lichamelijk vlak, zoals incontinentie en gewichtsafname. De eerste verschijnselen van frontotemporale dementie (taalproblemen & gedragsstoornissen) zijn afhankelijk van de plaats in de hersenen die het eerst aangetast wordt. In elke vorm van dementie staan meestal veranderingen in gedrag, persoonlijkheid en spraak op de voorgrond.
Het is van belang dat de diagnose zo vroeg mogelijk gesteld word zodat andere aandoeningen uitgesloten kunnen worden en dat er zo snel mogelijk gestart kan worden met het plannen van de zorg. Tijdige diagnose biedt heel wat kansen om zo lang mogelijk kwaliteitsvol leven te behouden.

Bron: Alzheimer Nederland
Bron: dementie.be

ღFotografie mijn levenღ #5 | De rode paddestoel


#InpirerendGeluk #5

ⒸEvelyneVergote
In dit laatste deel is 't de bedoeling dat je terugblikt op de gebeurtenissen waar je trots op bent. 
Omdat 'k steeds op 't zelfde blijf stuiten, wil 'k jullie niet vervelen met de verhalen die 'k voorheen al verteld heb. Daarom hou 'k 't kort & zal 'k er een lijstje zonder uitleg van maken. Die heb je immers toch niet nodig, wat mij betreft. Anders kan er nadien nog altijd gevraagd worden om meer uitleg.
Ik plaats ze ook niet in volgorde, maar gewoon lukraak hoe ze in me opkomen.
So, here we go!

*Diploma behalen
*Aankoop Auto (2dehands van m'n nonkeltje)
*Plaatsen eigen Carport naast ouderlijk huis
*Huidige job al 9 jaar volgehouden (& ik hoop op nog vele jaren)
*Fotografie gaan studeren in Volwassenonderwijs
* Lid van een vereniging worden & er de fotografie mogen verzorgen

Lees deel 1, 2, 3 & 4 ook ;)

ღFotografie mijn levenღ #4 | Laptop kapot

ⓒPixabay.com By TheHilaryClark

Normaal plaats 'k op woensdag een fotoblog, maar dat is er vorige week niet van gekomen. Ook deze week zal 't mij niet lukken, maar wil 'k wel een woordje uitleg geven.
Op zaterdag, nu een week geleden, viel m'n laptop opeens uit. Ik checkte alles & kwam tot de conclusie dat m'n lader 't had begeven. Ik had gelukkig nog m'n batterij, want die steek ik bijna nooit in. Ik moest er zuinig mee omspringen, want ik wist dat ik er geen volle dag mee kon doen. Ik probeerde de IT'er te bereiken & hij zou een nieuwe lader bestellen. Omdat hij enkele jaren geleden verder van huis verhuist is & dus ook een heuse afstand moet afleggen, besloot hij om de lader te laten opsturen door de firma. Helaas tot op heden heb 'k nog geen lader ontvangen.. Bij navraag aan de IT'er bleek dat hij idd nog steeds geen bevestigingsmail van de firma had gekregen. Dus is nu de vraag: 'waar blijft die lader nu?' Ondertussen is er al een week voorbij & sukkel 'k nu van m'n iPad (waar 'k nu op bezig ben) & m'n ouders hun pc. Veel kan 'k niet doen, daar m'n fotobewerkingsprogramma's op m'n laptop staan. Vandaag is 't echter evaluatie op school, dus moet je foto's indienen van de afgelopen lessen. Ik waagde 't er op & stak m'n batterij in. Ik deed enkel 't hoogst nodige, want opeens was 't ook over & out met m'n leeggelopen batterij. Gelukkig was 'k net op tijd klaar. Ik wou nog snel iets maken om hier te plaatsen op woensdag, maar dat is mij helaas niet gelukt. Maar ik beloof, zodra 't terug in orde is, ik jullie dubbel zal verwennen met m'n fotografie ;)

#InpirerendGeluk #4

Hier ben 'k alweer met deel 4 van #InspirerendGeluk Het projectje van Sas waar 'k al een deel 1, 2 & 3 voor schreef ;) Deze keer is 't de bedoeling dat je vragen beantwoord zoals in het gekende spel Doen, durf & waarheid. Lees je mee?

ⒸEvelyneVergote

 DOEN
*Wat zou je nog willen doen in je leven?
Op eigen benen staan. Een raar antwoord? Voor mij niet. Financieel lukt 't mij nog niet om alleen te gaan wonen, maar ook zelfstandigheid lukt mij niet altijd daar 'k nog thuis woon & alles voor mij word gedaan (niet mijn keuze!)
*Heb je wel eens iets gedaan waar je heel trots op bent & wat is het?
Ik ben vooral trots op de eigen keuzes dat 'k maak. Niet gemakkelijk met ouders die al van kleins af aan alles voor mij beslissen.
*Wat doe je altijd als je eerste wakker word?
Da's een moeilijke, want ik ben nooit als eerste wakker.
*Waar was je bang/angstig voor maar heb je het toch maar mooi gedaan?
Hoe raar dit nu ook zal klinken, maar ik heb schrik om alleen ergens naartoe te gaan waar je weet dat er niemand is dat je kent. Zo heb 'k al een paar feestjes mislopen, maar ben 'k toch blij dat 'k die 'angst' heb overwonnen toen 'k terug naar school ging om Fotografie te studeren.
*Wat doe je het allerliefste?
Fotograferen. Ondanks dat 't mij soms ook wel eens stress bezorgd, kan 'k er zo van genieten als 'k een prachtige foto(reeks) heb gemaakt.

DURF
*Wat zou je graag durven, maar heb je (tot nu toe) nog niet gedaan?
In een luchtballon meevliegen. 'k Heb geen hoogtevrees, maar voel mij toch niet 100% veilig op een ladder of iets dergelijks. 'k Denk dus ook niet dat 'k schrik zou hebben mocht 'k in zo'n luchtballon zitten.
*Durf jij voor een groot publiek op te treden?
NEE oh NEE! 'k Haat 't als 'k moet spreken voor een groep mensen, zelfs al zit ik in de groep zelf & hoef 'k niet vooraan te komen. Met m'n camera is dat anders. Ik voel mij precies veiliger achter m'n lens ;)
*Durf jij altijd voor je eigen mening uit te komen?
Helaas, nee, ik durf niet altijd voor m'n eigen mening uit te komen. Door m'n gepest-verleden op school blijft 't door m'n hoofd spoken wat anderen er van zouden denken. Doe 'k 't dan eens wel (bij vrienden waar 'k me goed bij voel) zijn er maar weinig die mij echt begrijpen. Zelfs m'n eigen ouders begrijpen mij amper (ik ben nochtans geen extreem iemand, integendeel)
*Is er iets wat je echt never ever zou willen doen?
Hier moet 'k echt wel diep over gaan nadenken.
*Durf jij altijd oprecht en eerlijk te zijn?
Hm, ja & nee.. Het is te zien in welk opzicht. 'k Ben een eerlijk meisje tegenover m'n vrienden, maar durf al eens een leugentje om bestwil te verzinnen voor m'n ouders. Wie niet, hoor 'k je denken. Maar bij mij ligt 't toch wel anders. 'k Wil m'n ouders natuurlijk niet afschrijven als slechte mensen (integendeel!), al beseffen zij niet wat ze doen met mijn leven. Door alles zelf te beslissen voor mij maakt 't voor mij wat moeilijker om m'n plaats te vinden. & Daar hoort soms een klein leugentje bij om toch wat vrijheid te creëren.
WAARHEID
*Waar ben jij als uniek persoon supergoed in?
Wat? Ik een uniek persoon? Haha. 
*Vertel jij altijd de waarheid?
Ja, in zekere zin wel. Of men mij gelooft, da's een ander paar mouwen.
*Welke superkracht zou je willen bezitten en waarom deze?
Soms wou 'k dat 'k kon toveren. Op m'n werk is 't bijvoorbeeld altijd druk & soms slaat de vermoeidheid toe, waar 'k dan wou dat 'k een toverstaf had om al 't werk voor mij te doen. Of als je thuis nog veel klusjes af te handelen hebt, zou een toverstok ook wel handig zijn ;)
*Is er iets waarvan je nekharen recht overeind gaan staan?
Ja, van 2 dingen. De eerste van spinnen. 'k Haat die harige (of niet-harige) achtpotige beesten! Ook kan 'k 't krijgen als 'k niet gehoord of begrepen word. Dan gaat 't niet over kleine akkefietjes, maar grote beslissingen.
*Wat is het mooiste wat je hebt meegemaakt?
De vriendschap die 'k kreeg/krijg van m'n vrienden. 't Gaat niet altijd even simpel, maar de steun die 'k van sommige krijg is voor mij het mooiste wat er bestaat.