Mijn leven zoals het is #4 | Een lui weekendje tegemoet

Vrijdagavond! Eindelijk! Rust! Ik heb er nl een 6daagse werkweek opzitten. Alsof ik een fulltime job uitoefende, terwijl ik eigenlijk maar 25u/week werk. Gelukkig zijn niet alle weken zo, maar de laatste tijd gebeurt het wel meer. Hoe dat komt? Tjah, wist ik maar hoe ik mijn verantwoordelijke hierover moest aanpakken. Ik ben met mijn gat in de boter gevallen bij mijn collega's Verzorging, bij hen kan ik terecht. Maar mijn verantwoordelijke staat volledig buiten de Verzorging-sector, waardoor het begrijpen van mijn job niet aan de orde is. Hij denkt dat ik er zomaar even 'een middagje voor de bewoners zorgen' kan bijnemen terwijl ik altijd moet vechten tegen de tijd om mijn normale werkschema klaar te krijgen. Helaas kan ik niet anders dan zijn werkschema te volgen, ondanks dat ik er hem al enkele keren heb over aangesproken. Praten helpt al niet, hem mijn job laten uitoefenen al even min. Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van mijn job en wil het voor geen geld van de wereld inruilen voor iets anders.

ⒸEvelyneVergote

Toch niet hoe het nu gaat, want eindelijk vorm ik een team met het Verzorgend & Verplegend personeel, wat in het verleden niet zo was. Het is zo fijn om samen met hen te werken, waardoor ik nog meer van mijn job ben beginnen houden. Is het niet fijn om tijdens je dienst complimentjes te krijgen van je colleag's en bewoners? Een kleine aanraking, een schouderklopje of een vriendelijk woord waarmee men eigenlijk zegt 'Dank U'. Het is niet elke dag zo, want iedereen heeft al eens een slechte dag. Zowel collega's als bewoners. Ookal begrijp ik die laatste heel goed. Voor ons is het niet altijd makkelijk om na een 'uitbarsting' van een bewoner vriendelijk te blijven. Gelukkig duurt zo'n mood niet lang en is dat de volgende dag al verdwenen als sneeuw voor de zon. Heerlijk toch? Dat bezorgt mij altijd een boost om mijn job te blijven doen en meer van mijn job te gaan houden.

Maar goed. Het is nu eindelijk weekend. Vanavond doe ik niks anders meer dan in mijn luie zetel naar tv kijken. Een optreden gaan bijwonen lukt me niet meer, want ik voel mijn benen amper nog. Zaterdag zal ik het ook rustig houden. Bij mooi weer neem ik mijn fotocamera mee op stap. Anders haal ik inspiratie op fotografie-websites. Dat doe ik graag op een vrije dag, want daar neem ik dan graag ongestoord de tijd voor. Op zondag is de dag soms onvoorspelbaar. Het gebeurt al eens dat ofwel mijn tante zomaar eens op bezoek komt (of omgekeerd) of met vrienden koffie met gebak gaan verorberen. Allemaal zo leuk en nog leuker als het onverwacht gebeurt. Dus, ik laat mij leiden door het geen op me afkomt dit weekend :)

ღFotografie mijn levenღ #1 | Concertfotografie

ⒸEvelyneVergote

Tijdens de zomer (herfst, winter & lente ook eigenlijk) pik 'k graag eens een optreden mee. 't Is altijd leuk om nieuwe onbekende bandjes te ontdekken. Vooral voor onze eigen vereniging, die 1x/jaar een muziekevenement organiseert. Wij doelen niet op 1 muziekgenre, maar willen de lokale bandjes zowel jong als oud een kans geven. Vandaar onze keuze om meerdere muziekstijlen aan bod te laten komen die avond. Ons 1ste evenement vond in mei dit jaar plaats & was een groot succes. Ook in de volksmond. We hadden al ervaring door onze medewerking in de vorige vereniging, maar door omstandigheden zijn we er uitgestapt.
Gisteren zijn we onverwacht naar een lokaal evenement geweest. Er traden 3 bands op, maar ik was vooral benieuwd naar die ene band waar 'k enkele mensen van ken. Enkele jaren geleden traden ze al eens op bij ons (de vorige vereniging waar 'k 't zonet over had) & waren ze goed. Door de jaren heen is de band gegroeid & uitgebreid. Ik was dus benieuwd hoe ze na al die jaren klonken met een nieuwe zanger, trompettisten, .. & Ja, vanaf de eerste noot was 'k al fan. Ze brengen eerlijke, Nederlandstalige rock met een kenmerkende sound. Hun minieme 'grove' woordgebruik soms hoort gewoon bij de band, waardoor 't helemaal niet stoort. 

Mijn leven zoals het is #3 | Barstende hoofdpijn

Voetbal op tv. Manchester-Club Brugge. Ik ben geen voetbalfan en kan je al helemaal niet uitleggen hoe het spel in elkaar zit. Maar met zoveel Club-Supporters rondom mij ben ik haast verplicht voor de ploeg te supporteren. Niemand verwacht dat van mij, dat weet ik ook wel ;) Maar als je mij vraagt welke club het beste is, dan antwoord ik steevast Club Brugge en verzwijg ik dat ik er geen bal van ken :D

ⒸEvelyneVergote

Normaal was het de bedoeling dat ik nu naar het laatste PalmParkies-optreden zou gaan van deze zomer. Tot nu toe ben ik elke week geweest, met uitzondering in mijn week verlof daar we toen naar Sluis gingen. Maar ik kwam zonet thuis van mijn werk met barstende hoofdpijn. Dan verlang ik alleen maar naar de zetel of m'n bed.


Mijn leven zoals het is #2 | Verjaardag vieren

Hoera, mijn eerste 'korte' werkweek na mijn verlof zit er weer op. Maar wat was iedereen blij mij terug te zien! Zowel collega's als bewoners verwelkomden mij als een soort 'God'. Dat voelde wel goed, tot ik hoorde van mijn collega's hoe het er aan toe ging tijdens mijn afwezigheid. De helft van mijn taken werden amper vervuld, collega's moesten bijspringen om zelf niet in tijdsnood te komen, .. Verhalen bleven maar komen, van collega's tot vrijwilligers, ieder had z'n deel. Dan begin je je toch af te vragen waar het respect voor mijn job gebleven is. Ik weet dat mijn collega's waar ik mee samenwerk mij wél oprecht respecteren en dat zeggen we gelukkig genoeg tegen elkaar. Na een gesprek met de vertrouwenspersoon des huizes wist ik dat ik zeer goed bezig ben in mijn job en zo moet verder doen wil ik ooit fulltime worden aanvaard. Want dat vraag ik al zolang ik er al werk.

ⒸEvelyneVergote


Na een verfrissende douche en alle stress van me af te spoelen, ga ik nu proberen te genieten van mijn weekend. Morgen is het mijn mama haar verjaardag. Dan gaan we uit eten en vieren we papa's verjaardag er bij. Verder zijn er nog geen plannen en zien we wel wat er op ons afkomt :)

ⒸEvelyneVergote

Mijn leven zoals het is #1 | Mijn laatste dag verlof


Just say hello :)



Hallo,

mijn naam is Evelyne. Ik blog al een hele tijd, maar telkens onder een andere naam dan mijn echte naam. Tot op heden verstopte 'k mij steeds achter een nickname, maar daar wil 'k dus nu vanaf. 't Idee is geboren door m'n vriendin die hier ook een blog begonnen is met haar eigen naam. Niet dat 'k haar wil na-apen, maar dat weet ze wel ;) 'k Was gewoon zo hard verliefd op haar blog dat 'k zelf zo hard terug snakte naar 't blogleven. Maar nu genoeg over 't hoe & wat van deze blog. Tijd om iets over mezelf te vertellen ;)



Ik ben een 30-jarige meid uit het toch wel mooie België. Sinds 9 jaar ben ik tewerkgesteld in een rusthuis waar ik Logistiek Assistente ben. Daar zorg 'k met hart & ziel, samen met m'n collega's, voor de ouderen die er verblijven. Naast m'n job heb 'k uiteraard ook een hobby. Of zeg maar eerder een passie, want dat is 't ondertussen wel geworden. Dat is nl fotografie. 't Is allemaal begonnen door de aankoop van een deftig compact-camera'tje. 'k Heb mij toen ingeschreven in een cursus met de bedoeling het ding te leren gebruiken. Maar ik wou opeens meer. Net op dat moment verkocht m'n nicht haar spiegelreflex. Weer begon 'k les te volgen & toen werd echt duidelijk dat fotografie niet alleen een foto nemen is, maar zoveel meer dan dat. Tot op heden volg 'k nog steeds les & wil dat blijven doen tot 'k een diploma behaal. Want mijn droom is om in bijberoep mijn passie uit te oefenen.

M'n andere passie is muziek, al beoefen 'k die niet zelf. 'k Luister alleen naar radio, cd's & ga geregeld eens naar een optreden. Ik kan helemaal niet zingen of een instrument bespelen, maar dat hoeft ook niet. Ik kan soms zo genieten van een goeie song op de radio of een optreden in de buurt.
Dit was 't dan zowat over mij. Wil je meer weten? Kom dan geregeld langs mijn blog waar 'k zo vaak mogelijk mijn leven zal beschrijven. 

ⒸEvelyneVergote