Mijn leven zoals het is #10 | Dementie deel 2

ⓒPixabay.com By tatlin

Na 4 jaar gepest te worden, mocht ik eindelijk veranderen van school. Bij de inschrijving werd mij al snel duidelijk welke richting ik uit wilde. Ik wou met kindjes werken, net zoals mijn mama toen deed.

Zij was huismoeder, maar zorgde voor de kindjes uit het dorp waarvan hun ouders uit werken waren. Maar mama wou dat ik iets anders deed. Toch hield ik voet bij stuk en mocht ik naar de richting Verzorging. Ik had te lang tegen mijn zin naar school geweest, naar mijn goesting. Daar ging ik dan.

Omdat het pas het 5de jaar was, was je nog verplicht om 2 delen te volgen. Kinderen en bejaarden. Als stage werd de groep verdeeld in 2 groepen. De 1 ging eerst naar een kinderdagverblijf, later in het jaar naar een bejaardentehuis of andersom. Ik had geluk, ik mocht starten in een kinderdagverblijf niet ver van mij thuis. Het verliep niet altijd van een leien dakje, maar had er toch een fijne tijd en dat was nog steeds wat ik wou doen. Sterker zelfs, ik wou ooit zelf een kinderdagverblijf opstarten. Bejaardentehuizen zeiden mij toen niet veel en zag er dus ook een stuk tegenop. Tot ik er startte. Een wereld ging voor mij open, waar ik voor het eerst met dementie te maken kreeg. Die periode werd ik ook privé met dementie geconfronteerd. Mijn pépé belandde in het ziekenhuis en dus zo in het bejaardentehuis. Mémé kon er toen nog niet bij, omdat er geen tweepersoonskamer vrij was op dat moment. Uit noodzaak verbleef ze bij m'n tante, maar dat verliep niet altijd even goed. Na ongeveer 3 maand kwam er een kamer voor twee vrij en konden ze er samen intrekken. Enkele weken later ging het niet zo best met mijn pépé. Hij durfde al eens vreemd te reageren. Op een dag begon hij zelfs volledig te verdwalen in zijn hoofd. Hij ging naar het toilet, stond recht, deed zijn broek aan, ging terug op toilet zitten en zo ging dat minutenlang door. Mémé begreep deze handeling niet en verklaarde hem zot. Ik wist wat het was, maar hoe ga je daar nu mee om? Vrij confronterend dus. Ik zag het wel op mijn stage, maar je familie zo zien is toch heel wat anders. Niet veel later is pépé dan overleden. Zijn kaars was uitgebrand, wat ik helemaal niet grof bedoel. Ondertussen ging mijn stage door, maar die ging op en neer. Ik scoorde vooral laag als het op communicatie kwam. Ik kon nogal op mezelf zijn soms (nog steeds). Dat schooljaar bleek ik dan ook te zakken voor 1 vak, die er nu niet meer toe doet. Ik had de keuze. Herexamen doen van dat ene vak (ik zou er toch weer niet voor slagen, wist ik al) ofwel een richting zakken. Mijn ouders maakten die keuze voor mij ( zoals gewoonlijk) en zeiden mij dat ik moest zakken van richting. Daar ging mijn droom! Toch probeerde ik er het beste van te maken, want veel keuze had ik niet. De opleiding heette Organisatie-Assistentie en bevatte 3 onderdelen. Voedingsdienst (keuken), Technische dienst (winkel) & Logistieke dienst (bejaardenhulp). Al snel wist ik dus wat mijn definitieve keuze zou zijn het volgende jaar, al was dat niet volledig hetzelfde. Als logistiek was je dan wel ondersteuning van het Verzorgend team, maar geen Verzorgende. In mijn laatste jaar mocht ik mijn stage doen in een ziekenhuis en dat beviel mij zeer goed. Met glans be-eindigde ik mijn studie en kon de zoektocht naar werk beginnen. Eerst mocht ik beginnen in een rusthuis waar ik nog stage liep. Ik mocht er een langdurige zieke persoon vervangen. Het was natuurlijk zoeken in het begin, maar ik had er al bij al een fijne tijd. 's Avonds stond ik altijd op de gesloten afdeling. Dat wilde zeggen dat je er enkel in en uit kon met een code. Dat is voor de veiligheid van de bewoners, want die leven soms in een totaal andere wereld als wij. Ik herriner er mij nog iemand met een dikke glazen bril die volledig star naar je kon kijken. Wanneer je haar moest aan-of uitkleden kon ze je dan zo hard bij je haren grijpen. Dat was telkens weer schrikken. Waar zij zich bevind in haar hoofd is moeilijk te verklaren. Op mijn huidig werk heb je ook zo'n gesloten afdeling, maar zijn ze bijlange niet zo 'gevaarlijk' als die mevrouw indertijd. Daar ben ik stiekem wel blij om. Sinds enkele jaren geef ik er 's ochtends ontbijt en vervang ik collega's die er normaal dienst doen. Het word pas leuk als je er de mensen een beetje begint te kennen. Echte gesprekken kan je er niet mee voeren, maar soms moet je je verbeelding laten gaan en jezelf laten meeslepen in hun leefwereld. Wat niet altijd even makkelijk is. Samen met de collega's overleggen we vaak hoe iemand zich gedraagt. Zo helpen we elkaar tips geven om er mee om te gaan, want elke persoon is anders. Om dementie beter te begrijpen heb ik er een blogje van geschreven. Die vind je hier.

ღFotografie mijn levenღ #6 | Herfstsfeer

ⒸEvelyneVergote

Ik wou nog even in de herfstsfeer blijven met m'n wekelijks fotoblogje. Onlangs waren we in een bos & heb 'k naast paddenstoelen enkele sfeerbeelden gemaakt. Daarbij ging 'k plat op de grond ;)Persoonlijk hou 'k van de warme herfstkleuren & raar maar waar, die komen soms best uit na een regenbui. Tijdens deze sessie regende 't zelfs een heel klein beetje. 'k Kon gelukkig schuilen onder de bomen met m'n camera.

Mijn leven zoals het is #9 | Medische klachten

ⒸEvelyneVergote
Ik voel mij al een tijdje slecht. Zowel fysiek als psychisch gaat het niet de goede kant op volgens mij. Het ene heeft waarschijnlijk wel met het andere te maken.

Het begon een goeie maand terug. Ik zat, zoals bijna elke avond, met mijn laptop op mijn schoot in de zetel naar tv te kijken. Opeens voel ik harde steken ter hoogte van mijn borstkas. Ik snakte naar adem, maar gelukkig duurde het niet lang eer ik me weer normaal voelde. Ik besloot naar bed te gaan en viel als een blok in slaap. De volgende ochtend voelde ik gelukkig niks meer, maar ik was toch ongerust geworden. Daar het toen weekend was kon ik moeilijk naar de huisarts bellen, dus besloot ik dat de maandag te doen. Helaas moest ik wachten tot de volgende dag eer ik in de agenda van de dokter paste. Zo gaat dat nu eenmaal met die nieuwe dokters. Mentaal bereidde ik mij al voor op het doktersbezoek, want ik verwachtte mij aan een hele reeks onderzoeken. Na mijn hele verhaal aan de nieuwe dokter te hebben gedaan, zei ze dat wat ik had niet alarmerend was. Ook toen ik vroeg of er geen onderzoeken nodig waren, zei ze heel kalm, 'Nee, Mevrouw, dat hoeft helemaal niet' Verward keek ik haar aan en ze zei me dat ik wss onbewust verkeerd aan het ademen was. Mocht het nog eens gebeuren en het duurt langer dan een halfuur mag je eens terugkomen, zei ze met een glimlach. Ik wist eerst niet wat ik hoorde. Helemaal verdwaasd keerde ik dus terug naar huis.

Enkele dagen later begon ik last te krijgen van een hoest. Ik besloot bij de apotheker een hoestsiroop te halen, maar helaas werd mijn hoest erger. Weer maakte ik een afspraak bij de dokter. Ik verwachtte een dosis antibiotica te krijgen, maar kreeg een siroop en zakjes om de slijmen los te maken. Die moest ik innemen bij het ontbijt en voor het slapengaan. Geloof me vrij, Ik dacht dat het nooit meer met mij goed zou komen, want telkens bij inname kreeg ik een heuse hoestbui. Het herstel duurde volgens mij ook langer dan als ik antibiotica had meegekregen, maar ja, ik ben geen dokter.

Enkele dagen later kwam ik met barstende hoofdpijn terug van mijn werk naar huis. Ik nam een aspirine en ben rechtstreeks naar mijn bed gegaan. De volgende ochtend had ik nog steeds lichte hoofdpijn. Tegen de middag begon ik last te krijgen van maagzuur. Terug belde ik naar de dokter, maar kon ik er die middag niet meer bij. De volgende dag mocht ik wel op visite en weer deed ik mijn verhaal. Ik kreeg pilletjes om het zuur tegen te gaan. Die mocht ik zo'n 4 à 5 dagen innemen. Toen ik de 5de dag er mee ophield kreeg ik 's avonds weer barstende hoofdpijn. Ik ging weer vroeg naar bed, maar slapen lukte mij niet. Ik voelde steken in mijn buik en wist mij amper hoe te draaien of liggen. Verschillende keer stond ik op om naar het toilet te gaan, tot ik op eens over de pot hing tegen de ochtend.(sorry voor de woordkeuze) Het voelde verlichtend, maar ik was zo moe. Ik had immers de ganse nacht niet geslapen. Ik bleef thuis van de les en haalde mijn slaap in. Toen ik in de namiddag ging werken merkte ik dat ik snel uitgeput werd. Ik had immers geen conditie na zo'n nacht, ondanks dat ik toch 5u slaap had ingehaald. Ook de dagen erna ging het moeilijk met mijn conditie. Ik was dus blij dat het weekend was en ik kon uitrusten.

Nu gaat het al iets beter met me, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het soms wel moeilijk heb met mezelf. Hobby's zoals fotografie worden opeens een grote opdracht en lijken niet te lukken. Daar kan ik mij dan zo oneindig druk in maken, waardoor de zin om er opnieuw aan te beginnen verdwijnt.
Ook mijn bff Sarah moest er onlangs aan geloven. Opeens stelde ik haar de vraag of ik wel goed bezig ben, terwijl ik diep van binnen wel beter weet. (Sorry Sarah!)

Ik kan alleen maar hopen dat het nu ophoudt met de medische klachten of dat ik anders geholpen word. Mezelf krijg ik hopelijk ook nog wel onder controle. 

Mijn leven zoals het is #8 | Dementie deel 1

ⓒPixabay.com By tatlin
Al 9 jaar werk ik in een rusthuis, waar ik dagelijks geconfronteerd word met dementie. Maar wat is dat nu precies? Dementie is een verzamelnaam voor een groep aandoeningen waarbij meerdere stoornissen in het cognitieve functioneren samen optreden. Cognitieve functies zijn: het geheugen, het leervermogen, het taalgebruik, het kunnen begrijpen & uitvoeren van complexe en dagelijkse handelingen. Doorgaans is dementie chronisch en progressief van karakter. Geheugenverlies staat meestal op de voorgrond, maar dat is niet bij alle vormen zo. De stemming, persoonlijkheid en het gedrag kunnen ook veranderen.
Welke symptomen er precies optreden wordt bepaald door de aard, lokalisatie en ernst van de afwijking in de hersenen. De stoornissen hangen dus af van de oorzaak van de dementie. Er zijn veel verschillende oorzaken van dementie, maar de meest voorkomende zijn de ziekte van Alzheimer (de bekendste), frontotemporale dementie (taalproblemen & gedragsstoornissen), vasculaire dementie (gevolg van gebrekkige doorbloeding) & dementie als gevolg van ziekte van Parkinson (ook wel bekend). Minder voorkomende vormen van dementie zijn een alcohol-dementie, de ziekte van Creutzfeldt-Jakob & Chorea van Huntington.
Leeftijd is de belangrijkste risicofactor voor dementie. De kans op dementie neemt sterk toe met de leeftijd:
-Ruim 10% van plus 65 heeft dementie
-Ruim 20% van plus 80 heeft dementie
-Ruim 40% van plus 90 heeft dementie
-Ruim 5% heeft jongdementie (treedt op vóór de leeftijd van 65)
De eerste verschijnselen van dementie verschillen per persoon en per type van de aandoening. Meestal kaart de partner of een familielid het zogenaamde 'niet-pluisgevoel' aan. Aanleiding zijn vaak subtiele maar terugkerende geheugenklachten, gedragsproblemen en veranderingen in karakter. Alles waar iemand het hoofd moet bij houden, kost een persoon met dementie extra inspanning.
Iemand met dementie krijgt bijvoorbeeld moeite met:
-zich iets herinneren wat kort geleden is gebeurd
-zich aanpassen aan nieuwe omstandigheden
-zich oriënteren
-het juiste woord vinden
-nieuwe dingen leren
-zijn emoties onder controle houden
-beslissingen nemen
-rekenen en met geld omgaan
Deze veranderingen doen zich niet van de ene dag op de andere voor. Bij de ziekte van Alzheimer treden de eerste verschijnselen meestal geleidelijk op. Bij vasculaire dementie (gevolg van doorbrekkige doorbloeding) zijn deze veranderingen vaak abrupter. De verschijnselen worden vaak duidelijker naarmate de dementie vordert. Beetje bij beetje verslechtert het verstandelijk functioneren. In de loop van de aandoening treden er verandering in het gedrag en karakter op en later ook op lichamelijk vlak, zoals incontinentie en gewichtsafname. De eerste verschijnselen van frontotemporale dementie (taalproblemen & gedragsstoornissen) zijn afhankelijk van de plaats in de hersenen die het eerst aangetast wordt. In elke vorm van dementie staan meestal veranderingen in gedrag, persoonlijkheid en spraak op de voorgrond.
Het is van belang dat de diagnose zo vroeg mogelijk gesteld word zodat andere aandoeningen uitgesloten kunnen worden en dat er zo snel mogelijk gestart kan worden met het plannen van de zorg. Tijdige diagnose biedt heel wat kansen om zo lang mogelijk kwaliteitsvol leven te behouden.

Bron: Alzheimer Nederland
Bron: dementie.be

ღFotografie mijn levenღ #5 | De rode paddestoel

ⒸEvelyneVergote

Ik ben hier eindelijk terug met m'n langverwachte fotoblog van de week. Deze week koos 'k voor mijn rode paddenstoelen-reeks. Ik zocht al jaar & dag naar die befaamde kabouter Pinnemuts z'n huisje, maar kon die maar niet vinden. Met de klas gingen we op uitstap naar een bos & wat vond 'k daar? Een hele verzameling rode paddenstoelen!! Ik was zo blij dat 'k er zeker 100 foto's van genomen heb. Ik was er niet van weg te slaan, haha. Met als resultaat, deze collage ;)

#InpirerendGeluk #5

ⒸEvelyneVergote
In dit laatste deel is 't de bedoeling dat je terugblikt op de gebeurtenissen waar je trots op bent. 
Omdat 'k steeds op 't zelfde blijf stuiten, wil 'k jullie niet vervelen met de verhalen die 'k voorheen al verteld heb. Daarom hou 'k 't kort & zal 'k er een lijstje zonder uitleg van maken. Die heb je immers toch niet nodig, wat mij betreft. Anders kan er nadien nog altijd gevraagd worden om meer uitleg.
Ik plaats ze ook niet in volgorde, maar gewoon lukraak hoe ze in me opkomen.
So, here we go!

*Diploma behalen
*Aankoop Auto (2dehands van m'n nonkeltje)
*Plaatsen eigen Carport naast ouderlijk huis
*Huidige job al 9 jaar volgehouden (& ik hoop op nog vele jaren)
*Fotografie gaan studeren in Volwassenonderwijs
* Lid van een vereniging worden & er de fotografie mogen verzorgen

Lees deel 1, 2, 3 & 4 ook ;)

ღFotografie mijn levenღ #4 | Laptop kapot

ⓒPixabay.com By TheHilaryClark

Normaal plaats 'k op woensdag een fotoblog, maar dat is er vorige week niet van gekomen. Ook deze week zal 't mij niet lukken, maar wil 'k wel een woordje uitleg geven.
Op zaterdag, nu een week geleden, viel m'n laptop opeens uit. Ik checkte alles & kwam tot de conclusie dat m'n lader 't had begeven. Ik had gelukkig nog m'n batterij, want die steek ik bijna nooit in. Ik moest er zuinig mee omspringen, want ik wist dat ik er geen volle dag mee kon doen. Ik probeerde de IT'er te bereiken & hij zou een nieuwe lader bestellen. Omdat hij enkele jaren geleden verder van huis verhuist is & dus ook een heuse afstand moet afleggen, besloot hij om de lader te laten opsturen door de firma. Helaas tot op heden heb 'k nog geen lader ontvangen.. Bij navraag aan de IT'er bleek dat hij idd nog steeds geen bevestigingsmail van de firma had gekregen. Dus is nu de vraag: 'waar blijft die lader nu?' Ondertussen is er al een week voorbij & sukkel 'k nu van m'n iPad (waar 'k nu op bezig ben) & m'n ouders hun pc. Veel kan 'k niet doen, daar m'n fotobewerkingsprogramma's op m'n laptop staan. Vandaag is 't echter evaluatie op school, dus moet je foto's indienen van de afgelopen lessen. Ik waagde 't er op & stak m'n batterij in. Ik deed enkel 't hoogst nodige, want opeens was 't ook over & out met m'n leeggelopen batterij. Gelukkig was 'k net op tijd klaar. Ik wou nog snel iets maken om hier te plaatsen op woensdag, maar dat is mij helaas niet gelukt. Maar ik beloof, zodra 't terug in orde is, ik jullie dubbel zal verwennen met m'n fotografie ;)

#InpirerendGeluk #4

Hier ben 'k alweer met deel 4 van #InspirerendGeluk Het projectje van Sas waar 'k al een deel 1, 2 & 3 voor schreef ;) Deze keer is 't de bedoeling dat je vragen beantwoord zoals in het gekende spel Doen, durf & waarheid. Lees je mee?

ⒸEvelyneVergote

 DOEN
*Wat zou je nog willen doen in je leven?
Op eigen benen staan. Een raar antwoord? Voor mij niet. Financieel lukt 't mij nog niet om alleen te gaan wonen, maar ook zelfstandigheid lukt mij niet altijd daar 'k nog thuis woon & alles voor mij word gedaan (niet mijn keuze!)
*Heb je wel eens iets gedaan waar je heel trots op bent & wat is het?
Ik ben vooral trots op de eigen keuzes dat 'k maak. Niet gemakkelijk met ouders die al van kleins af aan alles voor mij beslissen.
*Wat doe je altijd als je eerste wakker word?
Da's een moeilijke, want ik ben nooit als eerste wakker.
*Waar was je bang/angstig voor maar heb je het toch maar mooi gedaan?
Hoe raar dit nu ook zal klinken, maar ik heb schrik om alleen ergens naartoe te gaan waar je weet dat er niemand is dat je kent. Zo heb 'k al een paar feestjes mislopen, maar ben 'k toch blij dat 'k die 'angst' heb overwonnen toen 'k terug naar school ging om Fotografie te studeren.
*Wat doe je het allerliefste?
Fotograferen. Ondanks dat 't mij soms ook wel eens stress bezorgd, kan 'k er zo van genieten als 'k een prachtige foto(reeks) heb gemaakt.

DURF
*Wat zou je graag durven, maar heb je (tot nu toe) nog niet gedaan?
In een luchtballon meevliegen. 'k Heb geen hoogtevrees, maar voel mij toch niet 100% veilig op een ladder of iets dergelijks. 'k Denk dus ook niet dat 'k schrik zou hebben mocht 'k in zo'n luchtballon zitten.
*Durf jij voor een groot publiek op te treden?
NEE oh NEE! 'k Haat 't als 'k moet spreken voor een groep mensen, zelfs al zit ik in de groep zelf & hoef 'k niet vooraan te komen. Met m'n camera is dat anders. Ik voel mij precies veiliger achter m'n lens ;)
*Durf jij altijd voor je eigen mening uit te komen?
Helaas, nee, ik durf niet altijd voor m'n eigen mening uit te komen. Door m'n gepest-verleden op school blijft 't door m'n hoofd spoken wat anderen er van zouden denken. Doe 'k 't dan eens wel (bij vrienden waar 'k me goed bij voel) zijn er maar weinig die mij echt begrijpen. Zelfs m'n eigen ouders begrijpen mij amper (ik ben nochtans geen extreem iemand, integendeel)
*Is er iets wat je echt never ever zou willen doen?
Hier moet 'k echt wel diep over gaan nadenken.
*Durf jij altijd oprecht en eerlijk te zijn?
Hm, ja & nee.. Het is te zien in welk opzicht. 'k Ben een eerlijk meisje tegenover m'n vrienden, maar durf al eens een leugentje om bestwil te verzinnen voor m'n ouders. Wie niet, hoor 'k je denken. Maar bij mij ligt 't toch wel anders. 'k Wil m'n ouders natuurlijk niet afschrijven als slechte mensen (integendeel!), al beseffen zij niet wat ze doen met mijn leven. Door alles zelf te beslissen voor mij maakt 't voor mij wat moeilijker om m'n plaats te vinden. & Daar hoort soms een klein leugentje bij om toch wat vrijheid te creëren.
WAARHEID
*Waar ben jij als uniek persoon supergoed in?
Wat? Ik een uniek persoon? Haha. 
*Vertel jij altijd de waarheid?
Ja, in zekere zin wel. Of men mij gelooft, da's een ander paar mouwen.
*Welke superkracht zou je willen bezitten en waarom deze?
Soms wou 'k dat 'k kon toveren. Op m'n werk is 't bijvoorbeeld altijd druk & soms slaat de vermoeidheid toe, waar 'k dan wou dat 'k een toverstaf had om al 't werk voor mij te doen. Of als je thuis nog veel klusjes af te handelen hebt, zou een toverstok ook wel handig zijn ;)
*Is er iets waarvan je nekharen recht overeind gaan staan?
Ja, van 2 dingen. De eerste van spinnen. 'k Haat die harige (of niet-harige) achtpotige beesten! Ook kan 'k 't krijgen als 'k niet gehoord of begrepen word. Dan gaat 't niet over kleine akkefietjes, maar grote beslissingen.
*Wat is het mooiste wat je hebt meegemaakt?
De vriendschap die 'k kreeg/krijg van m'n vrienden. 't Gaat niet altijd even simpel, maar de steun die 'k van sommige krijg is voor mij het mooiste wat er bestaat. 

#InpirerendGeluk #3

In deel 3 van #InspirerendGeluk (projectje van Sas) beschrijf je wat je allemaal hebt meegemaakt tot de persoon die je nu bent. Niet gemakkelijk voor iemand als mij, maar ik heb m'n best gedaan.

ⒸEvelyneVergote


Mijn leven heeft (net als zovelen, vermoed 'k) al zoveel verandering meegemaakt, dat 't moeilijk word om beperkt te blijven. Als kind ging 'k doodgraag naar school, want daar had 'k m'n vriendjes & vriendinnetjes. Als tiener ging er een nieuwe wereld open, die voor mij zeer bitter begon. De middelbare school. 'k Werd er gepest & dat heeft mij niet gemaakt tot wie 'k wou zijn. Ik werd een persoon met zoveel woede in mij & ook m'n zelfvertrouwen ging er mee in achteruit. Tot 'k na 4 jaar in een andere school terecht kwam. 'k Maakte er plezier als geen ander & bloeide helemaal open. Wanneer je je diploma ontvangt begint weer een nieuw hoofdstuk in je leven. Voor mij een hobbelweg op zoek naar werk & ook naar mezelf. M'n ouders lieten mij niet in alles begaan, dus ik werd ook beperkt in wat 'k wou doen. Toch had 'k de tijd van m'n leven, omdat 'k eindelijk 't gevoel had vrij te zijn. Ik ging uit met vrienden, maakte mij amper zorgen om wat de toekomst zou brengen, .. Toch werd 't opeens bittere ernst toen 'k werk vond. Weer een nieuw hoofdstuk in m'n leven, die snel eindigde, daar 'k maar een vervangingscontract kreeg. Nadien zat 'k 1 jaar werkloos thuis. 'k Solliciteerde mij te pletter, liep (zonder wil van m'n ouders) interimbureau's af, zocht vacatures in de kranten, .. Tot 'k bij de RVA geroepen werd. Daar vonden ze dat 'k te weinig deed wat 'k eigenlijk wel deed. Begrijp je wat 'k bedoel? Maar niet veel later, kreeg 'k 2 aanbiedingen op 1 dag. Nu was 't kiezen & ben 'k nog steeds blij met die keuze. 'k Werk er nl nog steeds ;) Ook dat betekende verandering, want ik wou ook met de auto leren rijden. 'k Kon toch niet blijven rekenen op m'n ouders die mij overal naar toe brachten? Na enige discussie schreef 'k mij in voor rijlessen. Ook dat verliep niet altijd even makkelijk. Na een tijdje schakelde 'k zelfs over op een andere rijschool, bij gebrek aan respect. Sinds 'k m'n rijbewijs heb, voel 'k mij ook vrij'er dan ooit. Ondanks dat 'k nog thuis woon & nog steeds voor alles verantwoording moet afleggen, voel 'k mij vrij op de baan & in m'n auto.
Dus om even kort samen te vatten in 1 zin. Alle veranderingen in mijn leven hebben mij gemaakt tot de persoon die 'k nu ben: Een (soms te onzelfzeker) meisje met een auto & een goeie job die ze doodgraag doet.
Wie deel 1 & 2 gemist heeft? Foei! Haha.