Mijn leven zoals het is #13 | Rode Neuzen Dag '15

Deze week zag ik een vrij aangrijpend en emotioneel programma. Ik werd er met mezelf geconfronteerd, omdat ik ooit in het zelfde schuitje zat.
Het programma heette 'Over de streep' en werd uitgezonden op VTM . Naar aanleiding van de slotshow op 5 December worden er programma's gemaakt om het project meer in kaart te brengen. Dit was er één van en greep mij het meeste aan. Maar waar gaat dit nu allemaal over, hoor ik je denken.

1 op de 5 Vlaamse jongeren kampt met psychische problemen, dikwijls met zware gevolgen. Daarom organiseren VTM, Qmusic en Belfius op zaterdag 5 december 2015 de eerste Rode Neuzen Dag. Samen met jou en heel Vlaanderen willen we geld inzamelen voor een betere opvang van jongeren met psychische problemen. Tienduizenden jongeren vinden of krijgen immers nog niet de zorg die ze nodig hebben. Hoog tijd om daar samen verandering in te brengen.

Waar hoort Evelyne nu in 't plaatje?

Het begon allemaal in het 1ste middelbaar. Iedereen kent dat gevoel wel, nieuwe stap in je leven, nieuwe omgeving, .. De eerste dag was ik er mij amper van bewust wat er mij de komende jaren te wachten stond. Al snel begreep ik dat ik niet door iedereen in de klas aanvaard werd, maar ik was al blij als er iemand tegen mij sprak. Tot op een moment dat een klasgenoot een kaart liet rondgaan in klas en uitdrukkelijk door haar werd gevraagd dat mijn naam er niet op mocht staan. Ik was gekwetst. Wat had ik misdaan? Waarom werd ik uitgesloten? Vanaf toen begon ik meer en meer op te merken dat ik uitgesloten werd. Op het einde van het jaar was ik stiekem blij dat ik naar een andere studierichting moest gaan omdat Wiskunde mijn slechtste vak was. Ik had het helaas nodig om verder te kunnen in de studierichting Handel. Maar ik wou van die klas vanaf, dus keek ik uit naar een frisse start. Helaas was het grootste deel van de klas mij gevolgd naar de andere studierichting en bleef ik in dezelfde groep.. Gelukkig had ik een vriendin uit een andere studierichting, die met mij is meegegaan naar die groep. Ze nam het verschillende keren voor mij op, want er werd meer en meer achter mijn rug gekletst. Nog steeds wist ik niet wat ik verkeerd deed, maar durfde zelf mijn mond niet open te doen. In het 3de jaar verhuisde die vriendin naar een andere stad, dus ook een andere school. Ik stond er weer alleen voor. Ik ging toen naar de leerlingenbegeleiding op school, die dan in mijn plaats besliste om mij naar een schoolpsycholoog naast de school te sturen. Ik mocht er heen tijdens de lesuren, wat natuurlijk weer voor geklets achter mijn rug zorgde. Je kunt nu wel zeggen, trek je dat niet aan en geef ze gewoon lik op stuk terug, maar dat was moeilijker dan je denkt. Ik kropte alle gevoelens op en opeens brak ik. Dat hadden ze graag. Ze konden mij met alles klein krijgen en maakten van elke gelegenheid gebruik om mij te kleineren. Niemand wou naast mij zitten omdat ik volgens hen 'stonk'. Op de klasfoto moest ik naast de vuilbak staan, want daar was mijn plaats. Mijn kleding was niet hun stijl, dus weer een extra reden om te praten. Ik werd gelukkig nooit fysiek gepest, maar psychisch ging ik door een hel. In het vierde jaar kon ik helemaal niet meer en kwam ik dikwijls huilend thuis. Toen hebben ze thuis eindelijk ingezien dat ik niet op de juiste plaats zat. Ik was doodgelukkig toen ik mij in een andere school mocht gaan inschrijven. Natuurlijk was ik bang dat mij nog eens het zelfde zou overkomen. Maar ik keek uit naar een beter leven. En dat kreeg ik ook. De 3 laatste studiejaren waren de beste van mijn leven! Ik bloeide open en voelde mij eindelijk geappreciëerd. Toch bleef/blijf ik met dat nare gevoel zitten. Nog steeds ben ik bang om niet aanvaard te worden door mensen. Als het gesprek stilvalt terwijl ik passeer, denk ik al snel dat ze over mij bezig waren. Valt men mij persoonlijk aan met woorden, klap 'k dicht. Willen of niet, het blijft een trauma voor de rest van mijn leven..

✘ Wicked Music Tag ✘



Normaal plaats 'k op woensdag m'n wekelijks fotoblogje, maar deze week is 't een tag geworden. Jawel, je leest 't goed, Evelyne vult een tag in!
Naast fotografie, heb 'k ook een grote liefde voor muziek. Ik hou niet van de stilte & in huis speelt àltijd de radio, alsook in m'n auto, op m'n werk.. Als puber keek 'k uit naar de momenten dat 'k naar de muziekzender TMF mocht kijken (want dat mocht niet de ganse dag..). Nu met de vereniging leerde 'k nieuwe muziek kennen & nieuwe lokale bandjes zien opgroeien. Wij steunen hen door ze te laten optreden op ons evenement 1x/jaar waarvan een groot deel van de opbrengst naar 2 goeie doelen gaat.
Je zag de tag waarschijnlijk al vaak voorbij komen op de verschillende blogs. De tag is bedacht door Dennis & Laura. Here we go :)

1. Hoe is jouw liefde voor muziek ontstaan?
Mijn papa was dj al voor 'k geboren werd. Ja, zo heeft hij ook mama leren kennen ;) Maar helaas was hij al gestopt toen 'k ter wereld kwam. Toch bleef/blijft de muziekmicrobe in hem & legde hij soms eens een plaat op. Daar zal m'n liefde voor muziek wel ergens gestart zijn.
2. Waar luisterden je ouders naar toen je klein was?
M'n papa z'n idool is Tina Turner. Maar ook Boney M luidde hier dikwijls door de boxen. Er zijn er nog zo wat, maar kan ze niet allemaal opnoemen ;)

3. Wat is je eerste gekochte cd of plaat?
Goh, nu moet 'k even denken. 'k Weet dat 'k indertijd zot was van GetReady! (who not?), maar die cd's kocht 'k niet met m'n eigen geld. Die kreeg 'k cadeau. M'n eerste echte cd die 'k kocht was American Idiot van Green Day. Vreemde combinatie? Welja, laat ons zeggen dat m'n muzieksmaak toen wel al eens grote sprongen durfde te maken ;)
4. CD, Vinyl of Digitaal?
In de wereld van nu is alles tegenwoordig digitaal verkrijgbaar. Toch hou 'k 't meest van een cd & koop 'k die nu nog steeds als een artiest mij boeit. Nieuwe muziek van hen ontdekken vind 'k zalig.
5. Favoriete en minst favoriete genre?
Ik zal beginnen met de minst favoriete genre, want dat is iets wat 'k al gans m'n leven zeg. Voor mij geen opera en klassiek. Toch gaan die muziekgenres weer breed & kan 'k 't soms toch wel eens smaken, maar alsjeblieft geen ganse dag, haha.
Favoriete genre zou 'k zeggen pop, dance, rock,.. maar enkele jaren geleden, door de vereniging, leerde 'k een nieuw genre te appreciëren nl Blues. Toch vind 'k dat je Blues live moet horen ipv op cd.
6. Je geheime music crush?
Hier hoef 'k absoluut niet lang na te denken. Dat is zonder twijfel Koen Wauters!!

7. Welk nummer heeft een speciale betekenis voor je?
'You're beautiful' van James Blunt. Waarom? Hierop danste 'k m'n eerste slow met m'n beste vriend toen.. Vreemd, zul je denken. Tjah, da's een lang verhaal, dus hou 't er maar op dat 'k op dit nummer m'n eerste slow danste ;)

8. Is je muzieksmaak verandert door de jaren heen?
Ja, toch wel. 'k Hou nog steeds van pop, rock, maar sinds een paar jaar apprecieer 'k eigenlijk zo wat alle soorten muziek (behalve opera & klassiek dan :p )
9. Top 3 favoriete albums
 Op dit moment:
Stan Van Samang: Liefde voor publiek
Leona Lewis: Echo
Emeli Sandé: Our version of events
10. Wat zijn jouw recentelijke ontdekkingen die je anderen aanraad?
Ze bestaan waarschijnlijk al een tijdje, maar 'k heb onlangs de band Kensington ontdekt. 'k Ben nog niet in de winkel geraakt om hun album te gaan kopen, maar 'k popel om dat zo snel mogelijk te doen..
 

Ik heb deze tag met plezier ingevuld. Daarom tag 'k nu Sarah :)

Mijn leven zoals het is #12 | Seniorenweek


ⓒUnsplash.com By Corey Blaz
Weekend! Ja, eindelijk rust. Het as een zware week. Een beetje een emotionele week eigenlijk. Op het werk was het al zwaar omdat het deze week seniorenweek was. Dan worden er allerhande activiteiten georganiseerd, wat veel organisatie vergt. Daarbovenop moest ik mijn verantwoordelijke gaan vertellen dat ik geopereerd moet worden. 'Wat?' hoor 'k je nu denken. Maar geen paniek, het is maar een kleine ingreep ;)

Maandag ging ik naar mijn huisdokter die mij meteen naar de radiologie stuurde om een echo te maken. Ik heb namelijk een cyste in mijn linkeroksel. Dat heb ik nog wel eens gehad, maar deze keer werd het groter en pijnlijker in een paar dagen tijd. Vandaar mijn bezoek aan de radiologie. De volgende dag had ik al direct een afspraak bij de algemeen chirurg, die de zaak nog eens grondig bekeek. Hij verzekerde mij dat het niet kwaadaardig was, maar hij zei wel dat het er uit moest. Zo kan hij het met wortel meteen meenemen, zodat ik er geen blijvend last van zou hebben. Normaal doen ze zo'n kleine ingreep met plaatselijke verdoving, maar ik zal een korte tijd volledig verdoofd worden, daar het op een ongemakkelijke plaats is. Bij de secretaresse maakte ik dan een afspraak voor de operatie en zo vloog ik van de ene gang naar de andere om alles te regelen. Die zal op 14 December plaatsvinden.
Thuisgekomen belde ik meteen de verantwoordelijke van mijn werk op om hem op de hoogte te brengen. Helaas reageerde hij iets negatiever dan verwacht. Omdat ik ook nog niet wist hoelang ik in ziekteverlof zal zijn, deed hij wat vervelend. Tjah, tegenwoordig is vervanging voor mijn job nogal een probleem, terwijl het nochtans zeer gemakkelijk kan.

Natuurlijk voelde ik mij daar wat slecht bij, anderzijds, ik heb hier ook niet voor gekozen maar wat moet gebeuren moet gebeuren, toch? Na een gesprek met de vertrouwenspersoon op het werk, voelde ik mij al een stuk beter. Ook mijn collega's konden mij oppeppen.

Zoals ik daarstraks al vertelde stonden de senioren extra in de spotlights deze week. Die donderdag is er dan een uitstap voorzien namelijk een optreden in de plaatselijke zaal. Dat betekent ook voor ons, personeel, een dubbele inzet om alles en iedereen op tijd klaar te hebben. Stressdag dus ;) 's Avonds was ik gewoon kapot! Gelukkig dat zo'n week maar 1x in een jaar voorkomt, want ik denk eerlijk gezegd niet dat ik dat elke week zou aankunnen ;) Gisteren was nochtans een rustigere dag, maar voelde ik nog steeds de vermoeidheid van de vorige dag.

Dus het weekend is absoluut welgekomen. Ik ga genieten van de rust, ookal heb ik nog wat te doen. Dat gebeurt dan wel allemaal op mijn eigen tempo ;) Relax! Take it easy :)

ღFotografie mijn levenღ #9 | Effecten in de lucht

ⒸEvelyneVergote

't Word al vroeger donker & dat kan al eens mooie effecten in de lucht geven. Zeker als de zon aanwezig is geweest die dag.
Als de zon laag aan de hemel staat, moet het zonlicht een langere weg door de aardatmosfeer afleggen. Het licht wordt verstrooid door miniscule stofdeeltjes & ontleed in verschillende kleuren die we zien in de schemering. Op warme dagen gaan er veel stofdeeltjes omhoog (luchtvervuiling), waardoor de lucht soms felrood kan kleuren. 's Ochtends zweven er nog niet zoveel stofdeeltjes in de lucht, daarom is dat effect 's morgens minder aanwezig

☆Een ster aan de hemel☆

Zaterdagavond. 14 November 2009. Samen met m'n nicht & haar man zaten we (m'n ouders & ik) te dineren in een restaurant. Ik at friet met biefstuk in béarnaise-saus. Ik herinner 't mij nog alsof 't gisteren was. Op dat moment gebeurde er een tragisch ongeval, waar 'k toen nog niks van afwist. Pas de volgende dag, bij 't openen van m'n Facebook, stond mijn wereld even stil. Een meisje dat 'k kende & die nog stage had gedaan bij ons in 't rusthuis, had in haar status geplaatst: 'RIP lieve meid, dit had nooit mogen gebeuren' Ik reageerde op de status: 'Sterkte', maar toen wist 'k nog niet over wie 't ging. Tot zij terug antwoordde dat 'k haar ook kende. Pas toen haar naam viel, werd 't even stil in mij. Nee dit kan niet dacht 'k. 'k Geloofde 't niet. 'k Wou 't niet geloven. Aan m'n ouders vertelde 'k doodnormaal dat er die nacht een dodelijk ongeval was gebeurt & 'k 't meisje kende. Ze keken mij aan & zeiden: 'oei' 't Wou niet tot mij doordringen tot 't nieuws werd opgezet op tv. Toen de nieuwslezer 't nieuws voorlas & 'k de beelden zag vielen de eerste tranen over m'n wangen. 'k Kreeg zo'n harde krop in m'n keel dat 'k 't wou uitschreeuwen, maar 't bleef stil. Op de lokale zender werd er nog dieper op 't nieuws ingegaan & dan ook nog eens om de zoveel tijd herhaald. Ik bleef kijken, keer op keer. Langzaamaan begon 't door te dringen. De tranen kwamen pas als 'k ging slapen. De volgende morgen zei 'k tegen m'n mama dat 'k naar de begrafenis wou. Ze keek me aan & zei, 'wat ga je daar doen, je kent ze amper' 'k Schrok & viel uit. 'Dan ga'k wel alleen' riep 'k. Uiteindelijk is ze dan toch met me meegegaan. De kerk zat stampvol. Niet iedereen kon binnen de dienst volgen.
Kelly (zo heette ze) was een vrolijke meid. 'k Leerde haar dus als stagaire bij ons kennen. Bleek dat ze in dezelfde stad als ik woonde. Haar ouders waren gescheiden. Haar vader was toen nog marktkramer & verkocht slaapkledij. Van haar mama weet 'k niets. Vijf weken lang (verspreid over gans 't schooljaar) werkten we samen. We lachten & grapten vaak samen. Ze hielp 't liefst met mij, had ze mij eens gezegd. De rest beoordeelde haar te slecht. Dat bleek toen ze me na haar stage mij haar punten sms'te. Ze kreeg 59,5%. 'k Had haar inderdaad meer punten gegeven, maar wie ben ik? Die zomer kwam 'k haar tegen op de markt. Ze stond er samen met haar papa slaapkledij te verkopen. Ze riep mij vriendelijk 'hallo' alsof we al jaren vriendinnen waren. 'k Maakte snel een praatje, want ik had afgesproken met iemand anders. Een goeie week later, 't waren koopjes in 't stad, zat 'k samen met m'n vriendin & m'n ouders iets te eten. Opeens krijg 'k een sms'je van Kelly 'Hey, is't lekker?' 'k Dacht wat is dat hier nu? 'k Keek rond maar zag haar niet. 'k Sms'te terug 'Hoe weet jij dat?' Weer kreeg 'k een sms terug 'zit naast je' Ik schrok & keek nog eens rond. Inderdaad, daar zat ze samen met haar zus in dezelfde rij, maar wat verder. 'k Stond op & ging haar goeiedag zeggen. Ze vroeg me of 't waar was dat ze zo goed op haar jongere zus leek. 'k Keek haar zus aan & 't waren precies 2 druppels water! Nadien gingen we weer elke onze eigen weg. In September zag 'k haar voor 't laatst.. 'k Was gehaast want ik moest de trein halen. 'k Hoorde iemand roepen 'Evelyne', keek op maar zag weer niemand. Opeens zag 'k Kelly zwaaien. 'k Wou doodgraag een praatje gaan maken, maar moest echt m'n trein halen.. Ik zwaaide dus terug & liep verder naar 't station. Dat was dus de laatste keer dat 'k haar zag..

Die bewuste avond was ze samen met haar zus & papa op weg naar 't verjaardagsfeestje van haar beste vriendin. Haar papa had de wagen aan de overkant van 't café geparkeerd. Kelly was dolenthousiast & riep bij 't uitstappen 'hopla, we gaan er een lap op geven'. Ze gooide de deur van de auto dicht & liep de straat over. Haar zus & papa waren al een beetje voor, Kelly kwam achter. Op dat moment komt er een auto in volle snelheid van 't rondpunt, die niet ver van de plaats is gelegen, recht op Kelly af. Ze werd enkele meters meegesleurd, maar de auto ging er vandoor. Haar zus & papa zagen alles voor hun ogen gebeuren. Kelly leefde nog, maar bij aankomst van de ambulance overleed ze aan haar verwondingen.. De politie vond gelukkig de auto die vluchtmisdrijf pleegde. Bleek dat de 4 inzittenden dronken waren. De bestuurder heeft nog geprobeerd om de beuk in z'n auto te verdoezelen door de achterlichten kapot te slaan. Een paar jaar later kwam 't proces er eindelijk aan, maar bloedstollend voor de zus & ouders van Kelly. Ze werd zelfs beschuldigt dat ze de straat niet correct overstak. De bestuurder die vluchtmisdrijf pleegde moest een geldboete betalen, maar werd verder vrijgelaten. Hij verhuisde wel naar een andere stad.
ⒸEvelyneVergote

ღFotografie mijn levenღ #8 | Schaarbeek

ⒸEvelyneVergote
Vorig weekend trok 'k samen met m'n nonkeltje (broer van m'n papa) & m'n papa naar Schaarbeek (België). M'n nonkeltje is net zoals ik gepassioneerd door fotografie & we proberen regelmatig eens samen op stap te gaan. Hij had gelezen over Trainworld, een spoorwegmuseum in 't station van Schaarbeek. Hij vroeg mij mee, maar ik had geen idee wat 'k er van moest verwachten. Musea is nu niet direct m'n place to go.

Daar m'n papa altijd bij de NMBS heeft gewerkt vond 'k 't wel leuk om hem mee te vragen. Sinds 1 mei 2015 is hij op vervroegd ziektepensioen & bleek dat hij gratis binnen mocht. Alleen had ik geen geluk met m'n studentenkaart, die niet aanvaard werd. Dan betaal 'k maar de volle pot, haha.
In Schaarbeek aangekomen gingen we eerst iets eten alvorens 't musea te verkennen. Daar stonden al enkele modeltreintjes achter glas & 'k hoopte zo dat niet gans 't museum er mee vol stond. Met ons ticket in de hand gingen we op pad naar 't gebouw waar 't allemaal moest gebeuren. Buiten stonden al 2 oude treinstellen die we van dichtbij konden bewonderen. Daarna kwamen we in een nieuwe ruimte waar m'n ogen wijd open van gingen staan. Daar stonden gewoon de treinen in levende lijve! 'k Kon niet wachten om alles van dichtbij te gaan bekijken & vast te leggen. Helaas viel 't licht niet zo mee & was 't redelijk donker. In 't plafond staken grote spots die constant heen & weer gingen, wat dus wilde zeggen dat 't ene stel beter belicht werd dan 't andere, maar na een minuut terug anders belicht werd. Moeilijk! Ik heb daarom ook rustig m'n tijd genomen (tot ergernis van m'n papa die de liefde voor fotografie niet begrijpt ;) ) Je kon ook binnenin gaan kijken & 't interieur van toen bewonderen. Dat vond 'k leuk, zeker toen we aan de postwagen kwamen. De postzakken & pakjes lagen er allemaal alsof je er net gewerkt had. Alles was vastgemaakt uiteraard, maar heel mooi gepresenteerd. Je kon niet alleen genieten van de oude treinen, maar ook de nieuwe werden er tentoongesteld. Toen kwam je al aan 't eind & na zo'n 2u waren we uitgeteld. We dronken nog iets & namen toen de trein terug naar huis.

Nu 'k er geweest ben, zeg 'k je dat 't zeker eens de moeite waard is, ookal ben je niet geïnteresseerd in treinen :)

Mijn leven zoals het is #11 | Mijn gehoor

Het duurde even voor ik wist hoe te beginnen, maar ik besloot dan maar om het hier gewoon maar neer te schrijven. Gisteren begon ik aan een weekje verlof en had ik al direct een afspraak met de adviseur van Amplifon. Amplifon is een hoorcenter. Ik ben nl slechthorend. Ik schaam er mij niet voor, maar loop er ook niet mee te koop. Het is wat het is. 


Ik draag al een hoorapparaat sinds mijn 9 jaar. Het was dat of opereren. Een naam voor de aandoening heb ik niet, ik hoor gewoon slecht. Ik moest toen verschrikkelijke testen afleggen om te kunnen weten welk apparaat het beste voor mij was. In die tijd moest dat nog allemaal handmatig aangepast worden, wat dus ook langer duurde. Ik kreeg zo'n 4 à 5 toestellen om te testen, waarvan dan die ene perfecte werd uitgekozen. Ik herinner mij nog dat er 1 toestel bij zat dat ik barstende hoofdpijn van kreeg omdat het geluid veel te scherp was. Na wat zoeken en testen vonden we het perfecte toestel. Ik kon er zelf aan regelen wat ik wilde. Het was even wennen, maar na een tijdje ben je dat zo gewoon dat je er zelf al niet meer aan denkt dat je een hoorapparaat draagt.

Na 5 jaar heb je volgens het ziekenfonds recht op een nieuw apparaat, maar ik deed er veel langer mee. Waarom veranderen als het apparaat nog perfect werkt? 

In 2006 startte ik het proces voor een nieuw toestel, omdat het apparaat toch wat kosten begon te krijgen. Ik moest terug naar de specialist om nieuwe testen af te leggen (al vroeg ik mij af waarom ze niet gewoon de vorige gebruikten). Ik haatte die testen, omdat ik mij te veel moest concentreren op wat ik hoor. Ook viel toen het verdict dat ik langs de andere kant ook één moest dragen. Dat zag ik helemaal niet zitten omdat ik mij perfect voelde met die ene kant. Na wat tegenstribbeling van de specialist kreeg ik mijn zin en gingen we voor een digitaal apparaat langs de gewenste kant. Het apparaat werd met de computer aangepast aan mijn gehoor en ik kon weer verder met mijn leven. 

Tot een goed jaar geleden. Het apparaat vertoonde weer ouderdomsverschijnselen en ik maakte een eerste afspraak bij Amplifon, daar mijn vorige adviseur er de brui aan had gegeven. Ik werd zo hartelijk ontvangen dat ik er met plezier elke keer terug ging. Eind mei heb ik dan beslist om terug een nieuw apparaat aan te schaffen, omdat het weer grote kosten maakte. Terug moest ik eerst naar de specialist voor testen (anders kan ik geen geld terugkrijgen van het ziekenfonds). Weer die verschrikkelijke bieptonen aanhoren. En weer mezelf verdedigen dat ik maar langs 1 kant een apparaat wilde. Nadien moest ik met dat attest naar mijn adviseur bij Amplifon, maar helaas moest zij opnieuw testen afleggen. Hopsa, daar gingen we weer. Al waren die testen toch iets leuker. In 1 van de testen moest ik woordjes nazeggen. Zo kon ze horen welke klanken ik hoorde en welke niet. Vanuit die testen kon ze dan een programma maken die gepast was voor mijn gehoor. 

ⒸEvelyneVergote

Deze keer kozen we voor een fijner apparaatje waar de luidspreker in m'n oor zit in plaats van achter het oor. Gisteren mocht ik er om om te testen en ik moet zeggen, het is echt wel wennen. Ze heeft het nog wat aangepast in de computer, maar nu komt de grote test voor mij. Pas volgende week vrijdag mag ik terug en moet ik vertellen wat er wel en niet gaat. Het is dus ook de bedoeling dat ik allerlei soorten geluiden uittest en aanvoel. Momenteel heb ik al een kort lijstje klaar wat er mis is en wat goed, maar ik ben er zeker van dat ik nog wel enkele dingen aan het lijstje zal kunnen toevoegen als ik op de afspraak ben.


ღFotografie mijn levenღ #7 | Externe flits

ⒸEvelyneVergote

Vandaag eens iets anders dan herfstbeelden & natuurfoto's ;) Daar we nu met de externe flits leren werken & 't heel moeilijk is om die te gebruiken bij blinkend metaal. Daarom kregen we de opdracht op school om blinkende metaal mee te nemen. Daar ik gek ben van oorjuwelen & dat volgens mij wel goed blinkt, was m'n keuze snel gemaakt. Zo krijgen jullie nu ook eens de kans om een klein deel van m'n 'collectie' te bewonderen ;) & Ja, ik kan je vertellen dat 't niet simpel is om zoiets correct te fotograferen, toch ben 'k blij met 't resultaat.