Mijn leven zoals het is #13 | Rode Neuzen Dag '15

Deze week zag ik een vrij aangrijpend en emotioneel programma. Ik werd er met mezelf geconfronteerd, omdat ik ooit in het zelfde schuitje zat.
Het programma heette 'Over de streep' en werd uitgezonden op VTM . Naar aanleiding van de slotshow op 5 December worden er programma's gemaakt om het project meer in kaart te brengen. Dit was er één van en greep mij het meeste aan. Maar waar gaat dit nu allemaal over, hoor ik je denken.

1 op de 5 Vlaamse jongeren kampt met psychische problemen, dikwijls met zware gevolgen. Daarom organiseren VTM, Qmusic en Belfius op zaterdag 5 december 2015 de eerste Rode Neuzen Dag. Samen met jou en heel Vlaanderen willen we geld inzamelen voor een betere opvang van jongeren met psychische problemen. Tienduizenden jongeren vinden of krijgen immers nog niet de zorg die ze nodig hebben. Hoog tijd om daar samen verandering in te brengen.

Waar hoort Evelyne nu in 't plaatje?

Het begon allemaal in het 1ste middelbaar. Iedereen kent dat gevoel wel, nieuwe stap in je leven, nieuwe omgeving, .. De eerste dag was ik er mij amper van bewust wat er mij de komende jaren te wachten stond. Al snel begreep ik dat ik niet door iedereen in de klas aanvaard werd, maar ik was al blij als er iemand tegen mij sprak. Tot op een moment dat een klasgenoot een kaart liet rondgaan in klas en uitdrukkelijk door haar werd gevraagd dat mijn naam er niet op mocht staan. Ik was gekwetst. Wat had ik misdaan? Waarom werd ik uitgesloten? Vanaf toen begon ik meer en meer op te merken dat ik uitgesloten werd. Op het einde van het jaar was ik stiekem blij dat ik naar een andere studierichting moest gaan omdat Wiskunde mijn slechtste vak was. Ik had het helaas nodig om verder te kunnen in de studierichting Handel. Maar ik wou van die klas vanaf, dus keek ik uit naar een frisse start. Helaas was het grootste deel van de klas mij gevolgd naar de andere studierichting en bleef ik in dezelfde groep.. Gelukkig had ik een vriendin uit een andere studierichting, die met mij is meegegaan naar die groep. Ze nam het verschillende keren voor mij op, want er werd meer en meer achter mijn rug gekletst. Nog steeds wist ik niet wat ik verkeerd deed, maar durfde zelf mijn mond niet open te doen. In het 3de jaar verhuisde die vriendin naar een andere stad, dus ook een andere school. Ik stond er weer alleen voor. Ik ging toen naar de leerlingenbegeleiding op school, die dan in mijn plaats besliste om mij naar een schoolpsycholoog naast de school te sturen. Ik mocht er heen tijdens de lesuren, wat natuurlijk weer voor geklets achter mijn rug zorgde. Je kunt nu wel zeggen, trek je dat niet aan en geef ze gewoon lik op stuk terug, maar dat was moeilijker dan je denkt. Ik kropte alle gevoelens op en opeens brak ik. Dat hadden ze graag. Ze konden mij met alles klein krijgen en maakten van elke gelegenheid gebruik om mij te kleineren. Niemand wou naast mij zitten omdat ik volgens hen 'stonk'. Op de klasfoto moest ik naast de vuilbak staan, want daar was mijn plaats. Mijn kleding was niet hun stijl, dus weer een extra reden om te praten. Ik werd gelukkig nooit fysiek gepest, maar psychisch ging ik door een hel. In het vierde jaar kon ik helemaal niet meer en kwam ik dikwijls huilend thuis. Toen hebben ze thuis eindelijk ingezien dat ik niet op de juiste plaats zat. Ik was doodgelukkig toen ik mij in een andere school mocht gaan inschrijven. Natuurlijk was ik bang dat mij nog eens het zelfde zou overkomen. Maar ik keek uit naar een beter leven. En dat kreeg ik ook. De 3 laatste studiejaren waren de beste van mijn leven! Ik bloeide open en voelde mij eindelijk geappreciëerd. Toch bleef/blijf ik met dat nare gevoel zitten. Nog steeds ben ik bang om niet aanvaard te worden door mensen. Als het gesprek stilvalt terwijl ik passeer, denk ik al snel dat ze over mij bezig waren. Valt men mij persoonlijk aan met woorden, klap 'k dicht. Willen of niet, het blijft een trauma voor de rest van mijn leven..

6 opmerkingen

  1. Ik ken uw verhaal (jammer genoeg) maar al te goed. Over de streep heb ik ook gezien en ik heb mijn zakdoeken toch moeten boven halen omdat het zo herkenbaar was! Zo'n project als Rode Neuzen Dag vind ik dan ook een fantastisch initiatief. Ik ben jarenlang naar verschillende psychologen geweest zonder dat iemand daarvan wist. Tegen vriendinnen op school moest ik telkens weer liegen over wat ik op woensdagnamiddag ging doen omdat ik mij zo schaamde. Heel fijn dus dat ze door die rode neuzen da taboe een beetje willen doorbreken! Mentale ziektes zijn even erg als fysieke ziektes en het wordt tijd dat mensen da gaan beseffen!!! :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb ook m'n zakdoek moeten bovenhalen. Die warmte onder elkaar heb 'k nooit echt mogen ervaren op school. Er staan er weinigen bij stil wat zo'n ervaring met een mens doet. Ook ik ben blij met dat initiatief & steun 't maar al te graag.

      Verwijderen
  2. Ok al is jouw blog van vorig jaar, wat wil ik je nu graag een dikke knuffel geven! Wat ontzettend naar en moeilijk moet dit voor je zijn geweest. En zo oneerlijk. Ik word altijd woedend als ik dit zo lees. En dan volgt ook onbegrip. Kinderen kunnen wreed zijn. En als kind ben je ook afhankelijk van je ouders en welke normen en waarden ze je meegeven. Daarnaast is er nog de schoolbegeleiding zelf. Het klinkt niet alsof het serieus genomen is en dat maakt me ook boos. Op dát moment was het verschrikkelijk, maar ook dat mensen niet beseffen wat dit jaren later nog met je kan doen.

    Zelf ben ik altijd bewust van dit soort dingen. Toen ik naar de middelbare school ging, werd een meisje erg gepest. Op de één of andere manier wat ik het populaire meisje van de school. Ik vroeg er niet om, maar was het wel. Maar ik kon toen al zo slecht tegen onrecht. Dus zette ik iedereen op zijn plaats die lelijk deed tegen dat meisje. Dat meisje werd ook een vriendin van me. Jammer dat de rest niet kon zien hoe aardig ze was. Ook mijn zoon wil ik meegeven dat hij iedereen moet respecteren. Ik wil hem weerbaar maken voor groepsdruk. Zodat hij niet meegaat als iedereen iemand pest (want dat is helaas ook vaak het geval. Kinderen steunen je niet, bang om zelf in die rol van slachtoffer te vallen). En vooral iemand wordt die het op gaat nemen voor anderen. Hij is pas 2, maar dit zijn absoluut normen en waarden die ik waanzinnig belangrijk vind.

    Meid, je bent het wel waard om gezien te worden. Om vrienden mee te zijn. Om gelezen te worden... en daarom zet ik je blog graag in de spotlights (als je het niet erg vindt) in mijn 'sharing van blogposts' rubriek. Omdat je het waard bent!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waauw, Sheila.. Ik weet even niet wat te zeggen.. Dankjewel voor je lieve bemoedigende woorden die je hier uitgebreid vertelde.. Ik vind het ook ontzettend lief om mijn blog in de spotlights op je blog te zetten. <3

      Verwijderen
  3. Oh zeg, Sheila heeft je terecht in haar lijstje gezet!
    Wat een oprechte tekst!
    Ik ben in de lagere school gepest geweest, ik ben daar sterker uit gekomen.
    Voor mijn was het middelbaar wel een verademing.
    Maar ik geef er les en zie alle dagen hoe ellendig sommige kinderen naar elkaar kunnen doen!
    Knap dat je dit artikel geschreven hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank u wel! Wat erg dat je ook gepest bent geweest, maar gelukkig ben je er sterker uitgekomen. Ik vind het erg dat iemand door een hel moet gaan gewoon omdat een ander zich beter wil voelen.. Triestig!

      Verwijderen