Mijn leven zoals het is #34 | Een helse drukte


ⒸEvelyneVergote

Het is even stil geweest hier langs mijn kant. Het gaat even wat minder met mij. Ik was blij dat het vrijdag was, want ik had er een 7-daagse werkweek opzitten. Dat voel je wel als je hele dagen werkt. Vooral als er veel afwezigheden zijn en je van de ene naar de andere dienst geswitcht word om daar hetzelfde werk te doen. Zo waren we vorige week maar met 5 van de 16. De ene is in verlof, de andere is ziek.

Vrijdag was ik in mijn euforie dan mijn gsm op het werk vergeten. Ik ben daar dan met heel veel schrik nog om gereden, want voor hetzelfde geld was hij gepikt. Dat is nog gebeurt bij ons, helaas. Ik kon dan eindelijk relaxen in mijn zetel en uitkijken naar het weekend.

Zaterdag. Het was Markies! Dat is een gratis evenement van de stad op de Markt. Elke vereniging kan een band laten optreden. We kregen een podium op de Markt ter beschikking en de groep mocht een uur alles van zichzelf geven. De opkomst was, ondanks het mooie weer, helaas teleurstellend. Het meest jammere vind ik dan nog dat er geen enkele vriend/in is afgekomen. Dan ga je toch wel eens denken over wat het allemaal waard is.

Zondag had ik het moeilijk. Ik was moe, teleurgesteld en had helemaal nergens meer zin in. Ik was zelfs blij dat ik eindelijk in mijn bed kon om 's anderdaags te gaan werken. Heel vreemd. Gisteren, maandag, begon mijn werkdag weer niet zo goed. Ik ontdekte dat mijn collega's het liever aan mij overlaten dan zelf iets te doen. Dat kon ik er even niet meer bij hebben, waardoor ik vandaag nog steeds diep aan het nadenken ben over mijn toekomst.

✘The Unsuccesful Adulting Tag✘

Via Marsha van Marushi Lifestyle kwam ik deze Tag van Daisy tegen. Hiermee kan ik eindelijk eens aantonen hoe volwassen ik ben (of misschien niet HAHA)

ⒸEvelyneVergote

1. Wat is het meest onvolwassen eten dat je de afgelopen week hebt gegeten?
Zaterdag at ik choco-cornflakes als ontbijt. Dat eet 'k al jaren op zaterdagmorgen, zeg maar een traditie. Tegen dat 'k op 't einde ben is mijn melk chocomelk geworden, heerlijk!

2. Hoe vaak ga je vóór 22:00 uur naar bed?
Sinds ik fulltime werk elke dag. Maar vroeger zat ik er nooit zo 'vroeg' in. In 't weekend durf ik nog eens lang op te blijven, maar zo lang als enkele maanden geleden lukt niet meer.

3. Wat is het laatste kinderprogramma dat je hebt gekeken?
Een kinderprogramma heb ik al lang niet meer gezien omdat ik eigenlijk niet weet of die nog worden uitgezonden hier. Als kind keek ik naar series als Fc De Kampioenen & De Kotmadam. Tijdens de zomermaanden worden deze series voor de zoveelste keer heruitgezonden op tv en op dit moment is dat mijn 'kinderprogramma' die ik laatst gezien heb.

4. Wat is het laatste dat je bent vergeten?
Ik kan me soms wel eens vergissen in de tijd en welke dag we zijn. Zo durf 'k al eens te vergeten dat op zondag de vuilniszak buiten moet die ze op maandagochtend komen ophalen.

5. Ben je wel eens in je pyjama naar buiten geweest?
Nee, nooit. Als kind zat 'k op zaterdagavond wel eens graag in pyjama in de zetel naar tv te kijken, maar nu doe 'k dat precies nooit meer. Ik ga dan ook niet zo naar buiten.

6. Wat is je meest ranzige gewoonte?
In mijn neus peuteren^^ Ik kan 't niet verdragen van anderen, maar doe 't stiekem soms zelf.. 

7. Hoeveel enkele sokken heb je in je kast/la liggen?
Euh.. toch een paar. Helaas voor mij zijn 't verschillende kleuren dus kan 'k ze niet ongezien combineren. Alhoewel, als ik thuis ben & niemand verwacht.. dan durf 'k al eens zo rondlopen..

8. Welke lelijke emoji gebruik je wel eens?
Dit is nu een vraag waar ik geen antwoord op kan geven. Ik gebruik ze wel, maar vind nu eigenlijk geen enkel echt lelijk. 't Drukt gewoon uit hoe ik mij voel.

9. Wat is je meest nerderige eigenschap?
Mijn gebruik van pc misschien wel. Ik kan mij geen dag voorstellen dat ik die niet gebruik. Om mails te checken, foto's te bewerken, Facebook te checken, te bloggen, ..

10. Wanneer is voor het laatste het eten dat je kookte mislukt? Wat was het?
Euh.. ik liet de gekochte Bolognaise Lasagne vorige week iets te lang in de oven staan.. Het bovenste laagje was een beetje zwart *oeps*

11. Welke tik komt bij je naar boven als je je ongemakkelijk voelt?
Ik voel mij meestal humeurig & kan al snel eens kort reageren tegen personen, zonder dat 'k dat zo bedoel.

12. Wat was de laatste rekening die je “verstopte”?
Laatst had 'k een flitsboete. Ik had mijn moeder er over ingelicht & zij zou de brief onderscheppen voor mijn vader. Die had ze op mijn kamer in een schuif verstopt :)

Mijn spinnenfobie

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Ik denk dat menig mensen wel schrik hebben van spinnen, maar ik krimp toch steeds weer ineen als ik een exemplaar tegenkom. Groot of klein, ze blijven voor mij akelige dieren.

Als kind had ik schrik van het kleinste spinnetje dat in mijn buurt kwam. Op een dag moest ik voor de les W.O. (een soort Natuurwetenschappen, Aardrijkskunde & Geschiedenis door elkaar) een kruisspin vangen en meebrengen in een pot. Uiteraard liet ik deze taak over aan mijn ouders en eens die veilig en wel in de pot zat vond ik het dan wel weer leuk dat ik die opgesloten mocht meenemen naar de klas.

Tot ik een exemplaar over de vloer of iets anders zag lopen. Dan ging ik gillen. Of toch bijna. Om de één of andere reden lukt dat niet op die momenten, maar krimp ik gewoon ineen en wil dat beest zo snel mogelijk uit mijn omgeving verwijdert zien. Niet door mezelf uiteraard, maar daar dienen papa's toch voor denk ik. Alhoewel..

Hij heeft dan wel geen schrik van spinnen en zal ze met papier of speciale borstel verwijderen, maar ik zag hem toch 1 keer achteruitdeinzen bij het zien van een reuze exemplaar. Ik was mij in mijn kamer aan het omkleden toen die opeens binnensloop. Geloof me vrij, hij/zij was gigantisch! En vies!
Ik riep toen wel, maar niemand had mij gehoord. Ik heb toen echt mijn angst moeten overwinnen om er naast te gaan lopen op mijn blote voeten en zo naar de living te rennen om mijn ouders te verwittigen. Zij begonnen uiteraard al te lachen omdat ze dachten dat het weer zo'n kleintje zou zijn en mijn vader nam al een rol keukenpapier mee op weg naar mijn kamer. Daar deed hij de deur open en zat het nog steeds op de plaats waar ik het voorbijgelopen had. Toch schrok mijn vader en ging hij zelfs achteruit. Uiteindelijk was het mijn moeder die het op haar knieën ging zitten om het beest, dat onder mijn bureau was gelopen, te pakken.

Na een tijdje na te denken wisten we waar hij/zij vandaan kwam. Toen werkte mijn vader nachtdiensten en die ochtend was hij opgestaan om naar het toilet te gaan. Mannen doen dit rechtop en omdat hij nog wat slaperig was is hij achterover in het bad gevallen. Met z'n hoofd op de kraan. Hij hield er gelukkig niets aan over, maar die kraan was wel een stuk uit de muur gerukt. Zo had dat beest plaats om uit zijn woonplaats te kruipen.

Spinnen, groot of klein, het zullen altijd mijn grootste vijanden blijven..


Mijn leven zoals het is #33 | Me versus Migraine

ⒸEvelyneVergote


Afgelopen dinsdagavond kwam ik met lichte hoofdpijn thuis van het werk. Ik heb dat wel vaker als het de tijd van de maand is. Maar deze keer voelde het anders. Ik was zo moe dat ik in de zetel ging liggen. Iets wat ik normaal nooit doe omdat ik overdag toch niet kan slapen. Ik viel wonder boven wonder in slaap en werd zelfs niet wakker toen mijn moeder riep voor het eten.

Toen ik eindelijk wakker werd probeerde ik te eten, maar zelfs dat ging niet. Ik werd misselijk en de pot kon niet dicht genoeg zijn. Het gebeurt de laatste tijd wel meer die periode dat ik wat zieker ben dan anders. Maar nu vond ik het toch wel extreem. Ik ben in mijn bed gekropen (want douchen zag ik niet meer zitten) en ben als een blok in slaap gevallen. Ik heb tot 's morgensvroeg doorgeslapen en voelde mij in eerste instantie terug beter. Alleen mijn hoofd bonkte nog wat na.

Ik stond op om te gaan werken, maar tijdens het klaarmaken werd ik weer misselijk. Ik kon niet wat ik wou doen, want ik had nog niet eens gegeten. Ik zei dat ik op het werk zou eten, zodra ik mij beter voelde. Ik vertrok met mijn auto naar het werk, maar aangekomen in de kleedkamer voelde ik mijn temperatuur weer dalen en stijgen tegelijk. Ik dacht, ik sla er mij wel door vandaag want er is hulp van een vakantiejob. Samen trokken we naar boven en meldde haar dat ik niet goed was. Ze zag direct dat ik wit zag en zei dat ik moest roepen mocht er iets zijn.

We vervulden samen onze eerste taken, maar al snel zocht ik steun tegen de deur of muur. Niet ver van waar ik stond, was een salon met zetels waar ik in ging zitten met mijn hoofd in mijn handen. Een collega kwam binnen en riep vrolijk 'Dag Evelyne, hoe gaat het' maar kreeg geen reactie van mij. Ik kon met moeite antwoorden. Ze keek om en zei 'och god, wat zie jij bleek! Ik roep de verpleegster eens' Even later kwam ze met een collega aangelopen, die onmiddellijk mijn bloeddruk nam. Die was goed, maar ze zei 'Jij zou beter naar huis gaan & in je bed kruipen'. 'Maar eerst naar de dokter' zei een andere collega die aangesneld kwam. Na kort overleg mocht ik naar huis (dat mag anders zomaar niet) en belde ik naar huis om dat te melden. Mijn moeder zou een afspraak maken bij de dokter.

Thuisgekomen ben ik terug in de zetel gaan liggen en viel ik weer in slaap. Gelukkig werd ik wel wakker toen ze mij wekte om naar de dokter te gaan. Ik was al meermaals met gelijkaardige klachten bij de huisarts geweest, maar die beweerde dat dit normaal was. Ik vreesde dus weer voor het zelfde antwoord, ondanks dat ik al lang wist wat ik eigenlijk had. Gelukkig werd deze keer wel mijn vermoeden bevestigd en viel het verdict: menstruatiemigraine.

Ik kreeg 2 dagen ziekteverlof en de 3de dag was ik zowiezo thuis omdat ik het weekend moest werken. Dus kon ik nog een dag extra uitrusten. Stiekem ben ik blij dat mijn klachten eindelijk erkend worden. Ik heb medicatie meegekregen die mij hopelijk helpt de maandelijkse periode door te komen. Zolang dit helpt, zal ik blij zijn dat ik niet naar de zwaardere medicatie moet grijpen.

✘Mijn leven in 20 vragen Tag✘

Ik kwam deze Tag tegen en vond die wel leuk om in te vullen.  Rachel bedacht deze Tag en hier zijn mijn antwoorden op haar vragen.

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

1.Wat is jouw favoriete kleur
Vroeger was ik fan van de combinatie zwart met hard roze. Nu is het eerder de combinatie zwart met wit en een tintje grijs.

2.Wat is jouw droombaan?
Ik schreef er bij Sas al een gastblog over. Maar wat ik ook nog graag zou doen is een job met een vrije creatieve kant (zoals fotografie, ontwerpen, ..)

3.Wat is jouw favoriete getal?
Geen idee waarom, maar ik ben altijd al een fan geweest van het cijfer 3.

4.Wat is jouw favoriete manier van reizen?
Ik reis het liefst met de auto, dan kan je stoppen wanneer je wil. Ik reis wel eens met een autocarbus, maar dat maakt mij soms ziek en moe. Op een vliegtuig heb ik nog nooit gezeten, dus dat kan ik niet weten. 

5.Wat doe je in jouw vrije tijd?
In mijn vrije tijd probeer ik te fotograferen/bewerken van foto's. Ik ga ook graag eens naar een optreden om te zien of het een groepje voor bij ons zou kunnen zijn, want ik zit ook in een vzw die jaarlijks een muziekevenement organiseert voor het goede doel.

6.Wat is jouw favoriete kledingwinkel?
Geef mij maar de 'bekende' winkels zoals H&M, C&A, Esprit, .. Bij kledingzaken die geen keten zijn zal ik minder geneigd zijn om binnen te stappen.

7.Van wie zou jij nog een concert willen meemaken?
Bruno Mars

8.Wat is jouw favoriete thee?
Hier zal ik passen. Ik drink namelijk geen thee, of het is Ice-Tea.

9.Verzamel(de) je iets?
Als kind verzamelde ik souvenierpopjes. Dat zijn van die popjes die in zo'n plastieken doos zitten en waar je overal ter wereld één van kunt hebben.
Nu verzamel ik flesdopjes. Per kilo word er een bedrag geschonken aan een centrum dat Blindegeleide honden opleid. In gans België (ik denk Nederland ook) spelen winkels hier op in en krijg je zelfs kortingsbonnen als je een zakje binnenbrengt. Ik doe het voornamelijk voor mijn collega die ze naar zo'n centrum kan brengen.

10.Ik kan niet slapen zonder
tv gekeken te hebben.. Ja, echt. Als ik bijvoorbeeld 's avonds laat thuis kom, moet ik nog even naar tv kunnen kijken of ik kan niet slapen.

11.Als je 1 Miljoen zou winnen, wat zou je er dan mee doen?
Allereerst zou ik er een reis mee boeken. Ik zou ook wel eens kijken om een stekje voor mij te gaan zoeken (daar ik nu nog bij mijn ouders woon). Als er nog iets overschiet, zet ik dat aan de kant op mijn spaarboekje.

12.Wat is jouw favoriete make-up merk?
Hier moet ik weer menig mensen teleurstellen. Ik draag geen make-up. Zelfs niet een klein beetje lipgloss of weet ik veel. Niets! Ik smeer mijn gezicht elke dag in met een tonic en daarna mijn dagcreme. 's Avonds hetzelfde ritueel.

13.Wat eet je het liefst?
Mama's spaghetti! en scampi's op restaurant.

14.Wat is je favoriet seizoen?
De lente en zomer. Op voorwaarde dat het niet té warm word. Want daar kan ik dan weer niet tegen. Het zonnetje doet mij deugd, als de temperatuur ook aangenaam is.

15.Slaap je met de deur open of dicht?
De deur staat op een kier. Ook toen ik moest studeren stond ze op een kier. Dus de slaapkamerdeur is eigenlijk nog nooit helemaal dicht geweest.

16.Heb je ergens een abonnement op?
Ik had een abonnement op een fotografietijdschrift, maar om één of andere reden ontvang ik niets meer. Ik heb er dan ook maar niet meer om gekeken daar ik voldoende heb.
Ik heb wel een abonnement voor mijn smartphone, dat is alles momenteel.

17.Wat deed jij afgelopen avond?
Ik moet het weekend werken, dus lag ik al vroeg in mijn bed.

Internationale Dag van de Fotografie

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Vandaag, 19 Augustus, is het Internationale Dag van de Fotografie. Laat fotografie nu net mijn passie zijn. Alhoewel het de laatste maanden wat op de achtergrond is geraakt, door mijn huidige fulltime-job, geniet ik er nog steeds van om te gaan fotograferen.

Wat fotografeer ik het liefst?
Ik hou van allerlei soorten fotografie, zolang ik het maar op mijn eigen manier mag doen. Mensen die voortdurend op mijn vingers staan te kijken terwijl ik fotografeer kan ik niet rond mij hebben. Zo kan mijn vader al eens zeggen 'waarom fotografeer je dat ding nu niet?' terwijl ik dat ding helemaal niet aantrekkelijk vind op de plaats waar ik mij op dat moment bevind. Als ik gedwongen moet fotograferen ga ik op een bepaald moment dichtslaan. Zo heb ik enorm veel stress als iemand mij vraagt om zijn/haar feest, huwelijk of iets dergelijks te fotograferen. Dat laat ik liever over aan vakmensen die wel stressbestendig zijn op dat gebied.


Wat ik dan wel graag doe is er gewoon op uit trekken. Maakt mij niet uit naar waar, als ik op die plaats maar voldoende vrijheid krijg. Dan combineer ik graag verschillende stijlen fotografie. Ik kan dan bijvoorbeeld het volledige landschap vastleggen of een bloem in close-up nemen. Ook reflecties komen vaak voor in de reeksen die ik maak. Ik ga vooral op zoek naar speciale composities.

ⒸEvelyneVergote

Ook in de stad kan ik mijn hartje ophalen met mijn camera. Daar kies ik meer voor close-upfotografie. Ik ga ook bewust geen mensen gaan fotograferen of het moet zijn dat ze op straat staan te animeren. Ik ben geen persoon die op iemand afstapt en vraagt 'mag ik een foto van U?'. Ik ga liever achter het hoekje schuilen om die ene foto te kunnen nemen.

ⒸEvelyneVergote

Sinds enkele jaren doe ik aan concertfotografie, mede dankzij de vzw waar ik lid van ben. Ik schrok er van dat dit niet simpel is. Door raad te vragen aan de leerkracht en mede-fotografen kwam ik steeds een stapje dichter tot de perfecte foto. Ook hier durf ik weer allerlei stijlen combineren, maar de mooiste zijn de close-ups van de artiest en zijn instrument. Niet altijd even makkelijk, want je hebt er niet altijd de geschikte plaats voor. Als lid van de vzw heb ik het voordeel om achter de coulissen te mogen komen, wat speciale kiekjes kan opleveren.

ⒸEvelyneVergote


Ik beken!



ⒸEvelyneVergote

Ik heb er even over moeten nadenken. Doe ik het of doe ik het niet. Tuurlijk Evelyne! Maar ja.. wat gaan ze daar nu van denken? Alleen mijn beste vrienden en ouders weten het, de rest zou mij toch maar uitlachen. Nee, komaan, ik zeg het (of eerder typ het).

Hou jullie vast! Hier komt de grootste bekentenis van mijn leven.
Ik ben verslaafd aan spelletjes op Facebook. Ziezo, nu weet iedereen het.

Ik maakte in 2006 een account aan onder mijn eigen naam. Puur voor de fun en omdat iedereen het deed. Ik ging op zoek naar mensen die ik kende en voegde ze toe. Al snel had ik een lijst met vrienden. Joepie!

Op een dag kreeg ik een uitnodiging van mijn bff Bea om het spel Pet Society te spelen. Een beetje onwennig begon ik er aan, maar al snel vond ik het zeer leuk. Het ging er om dat je een digitaal beestje volledig kon opmaken en verzorgen. Je moest er uiteraard opdrachten voor uitvoeren om dit te kunnen doen. Dit was dan het begin van de verslaving aan spelletjes op Facebook.

Aan één spel had ik helaas niet meer genoeg en zo ontdekte ik met Bea Farmville. Daar was jij de boer die zijn boerderij moest onderhouden. Door gewassen te oogsten verdiende je ervaringspunten die je in level naar omhoog brachten. Dat kon je spelen met vrienden, maar ook met vreemden. Zo is mijn mama mij ook gevolgd.

Naast Farmville ontdekten we Café World. En toen is het volledig fout gelopen :p

In Café World had je je eigen restaurant waar je zelf je eten moest koken. In het receptenboek stonden duizenden gerechten van korte en lange kookduur. Sommige hadden maar 5 minuten nodig, andere 1 dag. In dat restaurant kwamen ook mensen om te dineren, dus kon je niet anders dan hen voorzien van smakelijke gerechten. Daar moest je ook opdrachten voltooien en je restaurant zelf inrichten. Later moest je samenwerken met je vrienden om cateringen klaar te krijgen. Zo moest je voor elkaar koken om alles op tijd te kunnen serveren. Zo werd je ergens verplicht om vreemde mensen op je Facebook-pagina toe te voegen om zoveel mogelijk hulp te kunnen krijgen. Daarom werden er ook groepen opgericht waar je lid van kon worden om dan elkaar te kunnen helpen met tricks en trucs.

Zo werd mijn vriendengroep opeens groter en groter. Ik kende die mensen noch van haar noch pluim en toch hoorde ik hen vaker dan mijn eigen vrienden en familie. Na een tijd kreeg ik zelfs opmerkingen van collega's, dat ik veel spelletjes speel. Toen besloot ik een nieuw privé account aan te maken met mijn eigen naam en de eerste een spelletjes naam te geven. Ik had wel even werk om mijn 'echte' vrienden over te brengen naar mijn nieuw account, maar dat is toch nog goed gekomen.

Ondertussen zijn bovengemelde spelletjes allemaal verjaard en voorbij. Toch zijn we blijven spelen en zit ik, samen met mijn mama, in een Nederlands/Belgische groep waar we elke dag elkaar helpen in het spel Farmville2 en Caféland. Dat zijn zowat dezelfde spellen als hierboven vermeld, maar dan ietsiepietsie anders. Wat het zo leuk maakt is de band tussen ons spelers. We hebben elkaar nog nooit in het echt gezien, maar toch zijn wij een leuke vriendenbende geworden. We lachen met elkaars fratsen tussen het spelen door, maar we steunen elkaar ook in moeilijke tijden. Kan het nog mooier, denk ik dan?

Hoe ik het shoppen beleef

ⒸEvelyneVergote

Bij het woord shoppen gaan menig meisjes spontaan juichen. Behalve ik. Hou je dan niet van shoppen? Oh jawel, ik ga graag eens naar de stad rondneuzen. Toch mag het van mij allemaal niet zo lang duren. Ik stel mij dikwijls vragen hoe een ander dat doet. Broeken, kleedjes, bloesjes,.. kiezen. Daarna aanschuiven aan de drukbezette pashokjes. Oh jee, dat past me nu niet. Hop, terug naar die plaats in de winkel waar die ene broek hing om dan tot de conclusie te komen dat er geen maat groter hangt. Gelukkig zit dat bloesje als gegoten en vertrek je naar de kassa. Daar staat een kilometerslange rij wachtenden voor jou. Zo'n halfuur later ben je eindelijk buiten en kan je de winkel er naast nog gaan bezoeken. Waar uiteraard hetzelfde scenario voordoet.

Hoe ik het liefst ga shoppen?
Ik kuier graag door de winkelstraten, als die uiteraard niet te druk bewandeld word. Ik haat het als een koppel, moeder-dochter of opa en oma, langzaam voor je wandelen waarop ze pardoes halt houden voor je neus om in de etalage te gaan kijken en dan nog eens gaan twijfelen of ze wel zouden binnenstappen. Ga toch gewoon naar binnen, denk ik dan.
Eens ik dan in de winkel ben en uitkijk naar een leuke shirt of broek, wil ik uiteraard ook niet pardoes tegengehouden worden door een moeder met kinderwagen die ten midden in de gang halt houd.

Of een verkoopster die ziet dat je op zoek bent naar kledij en je dan haar best betaalde advies komt geven die je eigenlijk niet wenst. Ik draag graag wat ik wil en combineer liever zelf mijn shirts en broeken. Daar hoef ik echt geen advies van iemand die een bepaald kledingstuk moet verkopen om op een goed blaadje te kunnen staan bij haar baas. Wat zij graag ziet, zie ik daarvoor niet graag.

Meestal ga ik shoppen als ik iets nodig heb. Zoals enkele weken geleden. Ik merkte dat mijn driekwart-broek aan de kleine kant was, dus ging ik snel even kijken bij Bel & Bo. In een kwartier was ik al terug buiten en ik had twee zo'n broeken gekocht. Blij.
Ik hoef helemaal geen merkkledij of uiterst duur materiaal. Geef mij maar een simpele jeans of shirt die ik eindeloos met elkaar kan combineren.

p.s. Voel je alsjeblieft niet vernedert voor wie wel graag shopt, dit is helemaal mijn bedoeling niet.

Mijn leven zoals het is #32 | Einde van de zomer

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Vandaag is mijn mama jarig. Ze hoort het niet graag, maar ze vertrekt met tram 6. Ze had het al moeilijk toen haar leeftijdsgetal met een 5 begon, ook nu verjaart ze liever niet meer.
Een groots verjaardagsfeest komt er dus niet, maar toch wou ik iets kleinschaligs doen. Zelf zou ik ook niet graag mijn verjaardag zonder iets laten voorbijgaan.

Mijn vader stelde voor om ergens te gaan ontbijten, maar bleek dat echt alles dat we voorstelden in zomerverlof was.. Bàlen! Het is dan ook een feestdag in België.
Gelukkig is onze slagerij-traiteur in het dorp open op zon-en feestdagen in de voormiddag. Daar bestelden we een gourmet-schotel die we straks zullen verorberen. Bij gebrek aan een gourmetset gebruiken we een Teppanyaki-plaat, dat smaakt even goed ;)

Voor mij zit het verlof er ook op. Ik ging vorige donderdag al terug werken omdat ik 2 verlofdagen heb ingetrokken. Dat moest, want anders had 'k geen verlofdagen meer voor de rest van het jaar. Ik geef eerlijk toe dat dit pijn deed, want wie geeft nu graag zijn verlof op?
De reden dat ik dit moest doen is simpel. Doordat ik jaren 25u/week, dus 4,3u/dag werkte en ik nu fulltime werk, dus 7,6u/dag loopt dat al snel op.
Mijn verlof was al op mijn vorige werkplaats aangevraagd, zonder te weten dat ik fulltime aan de slag zou kunnen op mijn huidige job (let wel, we zijn met ons hele hebben en houden verhuisd naar een nieuwe locatie met nieuwe werkgever), daarmee dat ik dit niet eerder kon weten.
Ik kan nu alleen maar uitkijken naar volgende zomer, waar ik hopelijk wel kan genieten van een voltallige verlofperiode.

Mijn gehoor, mijn leven

ⒸEvelyneVergote

Ik vertelde al eerder over mijn gehoor, maar vandaag wil ik er toch even dieper op ingaan. Toen ik de vorige post schreef was ik bezig met het proces om een nieuw apparaat te verkrijgen. Dat is ondertussen gebeurt, maar het werd dan toch een apparaat als mijn vorig (en niet wat op foto stond toen).

Wat voor impact heeft mijn gehoor op mijn leven?
Doordat ik al een hoorapparaat draag sinds mijn 9 jaar, voelt het voor mij als gewoon aan. Ik voel het amper in mijn oor zitten, maar merk wel het verschil als ik het wel of niet draag. Bepaalde klanken raken niet helemaal tot in mijn oor, waardoor het soms moeilijk is om een gesprek te volgen. Met een apparaat zou dit probleem moeten verholpen worden, maar dat is niet altijd zo. Wie goed articuleert kan ik goed begrijpen als ik de persoon aankijk. Ik ga niet bepaald liplezen, maar het helpt soms wel.

Als je bijvoorbeeld op het einde van de gang staat en mij iets toe roept, verdwijnen die klanken precies de ruimte in waardoor ik het niet heb gehoord.
Ook de lage klanken zijn heel moeilijk te horen, vooral als die zich in de verte voordoen. Neem nu de vogeltjes die buiten fluiten.
De hoge tonen komen dan veel luider bij mij aan dan bij iemand met een normaal gehoor. Een champagnefles ontkurken is niet zo aangenaam voor mijn gehoor. Ook vuurwerk was lang iets waar ik niet naartoe kon. Gelukkig past mijn hoorapparaat zich aan bij overdaad aan geluid. Dat is het meest aangenaam en zo kan ik toch genieten van dat mooie vuurwerk. Het eerste schot is altijd eerst bang afwachten, maar dan gaat het gelukkig weer beter.
Als er dan heel veel geluid aanwezig is, dan is dat wel niet zo evident. Neem nu op restaurant of langs een drukke weg staan. Als er op dat moment een grote vrachtwagen of snelle motor passeert dan mag de andere persoon zowiezo zijn verhaal herhalen. Op restaurant valt het meestal wel nog mee, maar dan mag het niet te druk zijn of ik hoor mijn tafelgenoten amper.
Ook de klanken van een televisie verdwijnen in de kamer, waardoor ik steeds ondertiteling nodig heb. Zo kan ik nog even verdergaan met wat ik wel of niet hoor.

Nu draag ik een apparaat langs de linkerzijde, maar zou normaal langs beide kanten een apparaat moeten hebben. Toch heb ik dat niet en wil ik dat ook niet. Gelukkig kan ik op begrip van de specialist rekenen, omdat zij vind dat ik het het best aanvoel. De reden dat ik geen twee apparaten wil is omdat ik perfect gelukkig ben met mijn ene apparaatje. Ik ben bang dat het te veel zal worden langs beide kanten en daarom kies ik maar voor één. Het is niet dat ik volledig doof ben, ik ben alleen slechthorend.

Wat betekent mijn 'handicap' voor mijn omgeving?
Omdat ik al heel vroeg een slecht gehoor heb, heeft mijn naaste familie het proces van begin af aan gevolgd. Aan hen hoef ik dus niet steeds te vertellen dat ik slechthorend ben, zij passen zich automatisch aan.

Op school moest ik dat echter wel steeds opnieuw vertellen, elk schooljaar, elke nieuwe leerkracht. Niemand had daar een probleem mee en ik mocht steeds vooraan plaatsnemen. Dat vonden mijn klasgenoten meestal wel leuk, dan konden ze met gemak een plaatsje achteraan nemen.
Op stage kwam ik ook steeds nieuwe mensen tegen, maar als ik dat meldde aan mijn stagebegeleider daar, dan waren de meesten zo vriendelijk om dat aan iedereen te melden. Ik vertelde er wel steeds bij dat men niet hoefde te roepen, maar dat het kon zijn dat ik het niet hoorde als er iets gezegd werd.
Ik heb er maar één keer last van gehad op een stageplaats en ben er zelfs punten voor afgenomen geweest.. Ik had zoals gewoonlijk de allereerste dag gemeld dat ik slechthorend was. Ik moest toen in een grootkeuken van een rusthuis staan. Op dat moment was de hoofdkokkin, mijn stagementor op de stageplaats zelf, niet aanwezig. Ik dacht er eerlijk gezegd de volgende dag niet meer aan om dat nog eens te melden en zo heb ik vier weken doorgebracht. Ik dacht dat zij het wist, maar aan mijn stagebegeleidster van school had ze verteld dat ik niet goed oplette. Daarop had de stagebegeleidster gevraagd of ik had verteld dat ik slechthorend was. Het antwoord was dus nee en daarvoor verloor ik punten :(

Sinds dat voorval geef ik toe dat ik sneller en vaker zeg aan vreemde mensen dat ik een gehoorprobleem heb uit schrik dat men mij zal beoordelen als een egoïstisch persoon.
Tot nu toe kreeg ik van iedereen begrip en dat doet deugd. Het is niet altijd even gemakkelijk, noch voor mij noch voor de omgeving, maar uiteindelijk is het een deel van mijn leven geworden en zou ik niet weten wat te doen zonder het apparaat. 


Wat schrijven is voor mij

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Voor iedereen heeft bloggen een andere betekenis. Zo ook schrijven. De één omdat hij/zij het gewoon graag doet, de ander om het volk iets bij te kunnen brengen, nog een ander voor hun tijdverdrijf. Schrijven heb ik altijd leuk gevonden, want op school schreef ik graag opstellen tijdens de lessen Taal. Dat was trouwens mijn beste vak gedurende mijn gehele schoolcarrière. Waar ik in die tijd over schreef weet ik niet meer, maar dat zal wel over het aangewezen onderwerp geweest zijn.

Maar op een dag had schrijven een totaal andere betekenis voor mij. 
In het 1ste middelbaar werd ik vanaf dag 1 gepest. Het begon met achter mijn rug te praten over mij, maar dat mondde al snel uit tot kwetsende woorden toegegooid worden. Via een vriendin op school kwam ik bij de leerlingenbegeleiding terecht waar ik mijn verhaal deed. Ze leken mijn enige toevlucht naar mijn schreeuw om hulp. Maar die hulp bleek helemaal geen hulp te zijn. Ik kreeg meer en meer het gevoel dat het aan mij lag. Terwijl ik vond dat ik helemaal niets verkeerd deed en de woorden die ze mij toeriepen juist heel hard kwetsten.

Op een dag kwamen ze mij uit klas halen. Natuurlijk kreeg ik weer kwetsende woorden toegefluisterd, want ik mocht de les verlaten en zij niet. Ik werd naar een schoolpsycholoog gestuurd buiten de school. Daar deed ik opnieuw mijn verhaal, maar gaven ze mij weer het gevoel dat ik het allemaal uitlok. Pijnlijk. Ook mijn ouders reageerden totaal ongepast op die moeilijke periode die ik doorstond. Maar op een dag stond één van die begeleiders aan de voordeur terwijl ik op school zat. Zij kwam kijken hoe mijn thuissituatie was. Ze kwamen eens polsen hoe ik thuis was en of mijn ouders wisten hoe ik op school reageerde. Gelukkig hebben mijn ouders mij toen verdedigd en zeiden ze dat er met mij niets aan de hand was. Sindsdien kreeg ik de ene schoolpsycholoog na de andere. Allemaal waren ze bijna hetzelfde. Op het einde van hun sessie was ik de 'slechte' en moest ik mezelf veranderen omdat ik te explosief was. Ik geef toe dat ik soms wel eens kan uithalen, maar dat komt alleen maar als je mij kwetst. Eerst krop ik alles op en dan opeens ben ik een tikkende tijdbom die ontploft.

Tot op een dag dat ik weer naar een andere schoolpsycholoog werd gestuurd. Vanaf het eerste moment had ik direct een klik met haar. Zij luisterde naar mijn verhaal en toonde begrip voor mij. Op het einde van onze eerste sessie vroeg ze mij om een schrift te kopen en om er iedere dag als er weer een conflict was met de klas, het 's avonds op te schrijven. Dat ging mij heel goed af en zo ontdekte ik dat schrijven mij hielp met het verwerken van woede, emotie en zelfs gelukkige momenten.

Het schrijven was geboren
Zo begon ik indertijd liedjesteksten te schrijven om de emotie van liefde, verdriet & woede af te schrijven. Ik heb ze nooit aan iemand getoond en zal dat ook nooit doen. Het was mijn manier om mezelf te vertellen wat er precies aan de hand was. Langzamerhand is die schrijfstijl uitgebloed en ben ik kort daarna in de blogwereld gestapt. Het persoonlijk schrijven op een blog heeft wel een tijd geduurd, maar op een dag gooide ik het gehele roer om. Ik startte een nieuwe blog en begon er mijn hart te luchten in korte Engelse teksten. Die periode kon ik mij beter uitdrukken in een vreemde taal dan in mijn eigen moedertaal. Daar ben ik dan opeens snel mee gestopt en even later werd deze blog geboren. 

Het is tijd voor een blog-update!


Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Deze week kon je al lezen dat mijn blog 1 jaar is geworden. Toen beschreef 'k m'n blogverleden & hoe 'k deze blog begon.

Ondertussen is al bekend dat 'k een eeuwige twijfelaar ben op 't gebied van schrijven, publiceren, onderwerpen kiezen & titels verzinnen. Daarom hield 'k 't voorbije jaar ook beperkt tot mijn fotografie en persoonlijke updates van mijn huidig leven.

Toch vind 'k 't nu tijd voor een kleine update. Op dit moment staat mijn fotografie op een laag pitje doordat 'k teveel aan m'n hoofd heb op m'n huidige job. Daarom besliste 'k om de reeks ღFotografie mijn levenღ even in de koelkast te steken. Toch zal 'k proberen om zoveel mogelijk eigen foto's te gebruiken bij nieuwe schrijfsels. Mijn andere rubriek 'Mijn leven zoals het is' zou 'k willen behouden, maar komt pas online als er iets te vertellen valt.

Waar 'k dan wel over zal schrijven hou 'k nog even geheim. Die zal je te pas of te onpas wel zien verschijnen. 

Dus mijn boodschap is: Blijf mij volgen ;)

Bloglovin'
Instagram
Twitter

Mijn blog is 1 jaar!

Vandaag heb ik omgedoopt tot het 1-jarig bestaan van mijn blog. Wie mij al langer volgt weet dat ik al veel vroeger begon, maar toen zat mijn blog nog in een 'hoe-moet-ik-hier-aan-beginnen' fase. Iets waar misschien meerdere bloggers mee worstelen, maar na een tijdje begon 'k een nieuwe weg in te slaan qua schrijven waardoor mijn blog is beginnen groeien. Vandaar dat ik die dag beschouw als het begin.

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek


Mijn blogverleden begon eigenlijk al een hele tijd geleden. Ik schat zo'n 10j geleden. Ik was toen net afgestudeerd en zat gewoon thuis. Ik begon met MSN (voor wie dat niet (meer) kent, dat was de bekenste chatruimte) en niet veel later ontdekte ik MSN Spaces. Daar kon je op bloggen. Ik schreef toen geen teksten zoals hier, maar publiceerde er leuke plaatjes en deelde er mijn favoriete muziek. Daar leerde ik ook mijn 2 bff's kennen, waar ik na een tijd in real life mee afsprak.

Op een gegeven moment is mijn blog uitgebloed en verdween ik even uit de blogwereld. Tot ik terug aan het surfen was en Wordpress.com op mijn scherm verscheen. Ik had terug zin om te gaan bloggen, maar dat werd helaas geen succes. Ik stopte er dan ook snel mee. Tot een goed jaar geleden. Mijn ene bff Sarah begon een blog op blogspot.be en ik was meteen verkocht. Ik hoefde niet lang na te denken om er ook opnieuw aan te beginnen. Het was even zoeken (en nog steeds) om te vinden wat ik wou. Maar de tijd gaat snel. Ondertussen is mijn blog al 1 jaar geworden, hieperdepiep!

Bij deze wil ik ook graag eens jullie, mijn lezers, hartelijk danken voor jullie bezoekjes en reacties. Ik hoop jullie nog lang te kunnen bekoren met mijn schrijfsels.

Mijn leven zoals het is #31 | Wat op mij afkomt

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Het is weer weekend voor mij! Een lang weekend deze keer. Ik moet pas donderdag terug aan de slag en gelukkig is dat dan maar voor 2 daagjes. Ik waan mij dus even in een luxepositie, maar dat was wel eens nodig.

De laatste tijd kan ik mij gewoon zo druk maken in bepaalde dingen. Zoals een collega die opeens vind dat je niet vaak genoeg de bureau onderhoud (that's not!) of dat ze opeens de diepvries ontdooit terwijl ik de opdracht kreeg dat niet te doen omdat de firma het moet komen nakijken wegens een fout in het systeem. Zo kan ik wel nog even blijven doorgaan.

Maar nu ben ik thuis en ga ik proberen te genieten. Ik heb voorlopig nog geen plannen, maar stilzitten zal ik ook niet doen. Ik zie wel wat er op mij afkomt.

ღFotografie mijn levenღ #30 | Belle Perez

ⒸEvelyneVergote

Ook in 2014 streek Palm Parkies bij ons neer. Verschillende artiesten kwamen langs, waarvan 'k je de komende weken met foto's & muziek zal van voorzien.

ⒸEvelyneVergote

Belle Perez is opgegroeid in België, maar heeft Spaans bloed. Ze begon Engelstalige popliedjes te zingen, maar schakelde al snel over op haar Spaanse roots die een schot in de roos bleken te zijn.
Onlangs deed ze mee in het muziekprogramma Liefde voor Muziek, waar ze anderen hun liedjes coverde. 

Belle Perez ken je alvast van deze hit: