Liefde voor brievenpost

ⒸEvelyneVergote

Je hoorde wellicht al over het project van Northflix en Monsieur Mango ,Echte Post Is Cool. Samen lanceerden ze een schitterend initiatief en brachten mensen dichter bij elkaar door de echte brievenpost opnieuw te gaan gebruiken.

Maar daar gaat het nu niet over. Ik heb namelijk een grote liefde voor brieven schrijven via de postbus. Als tiener begon ik met een vriendin op school te schrijven. We wisselden op school onze brieven uit en hoefden zo geen postzegels te kopen. In die tijd was de computer nog niet erg in trek, maar even later wilde mijn vriendin liever mailen dan al haar tijd te verspelen in het schrijven van een brief. Jammer vond ik dat. Ik weet wel dat een mail typen sneller gaat dan een brief schrijven, maar voor mij was dat net het leukste.

Ik begon toen ook maar te mailen en ondertussen begon ik goed mijn weg via het internet te vinden. Zo leerde ik in mijn vorig blogleven een meisje kennen die net als ik graag brieven schreef. We deelden onze adressen uit en zo zijn wij nu nog steeds brieven aan het schrijven naar elkaar. We vinden het ongelooflijk fijn om dit te doen en ik vind het vooral heel fijn om leuke post te ontvangen naast alle betalingen door. Ondertussen kennen we elkaar heel goed en communiceren we via alle mogelijke manieren, maar het brieven schrijven is iets dat we nooit zullen opgeven. Zij heeft nog meer pennenvrienden waaronder veel in het buitenland. Ik heb alleen haar om brieven uit te wisselen, maar dat vind ik wel oké.

Zo kijk ik elk jaar ontzettend uit naar de kerstperiode. Ik schrijf zelf ontzettend graag kerstkaartjes en ontvang ze even graag in mijn bus van anderen. Ook met verjaardagen stuur ik verjaardagskaartjes uit, gewoon omdat ik het zo leuk vind (en ook omdat ik ze graag ontvang ;) )

ღFotografie mijn levenღ #31 | Natuurgebied Heidemeersen

Het is een tijdje geleden dat 'k hier nog iets over fotografie heb geplaatst. Afgelopen zondag deed mijn nonkel zijn examen om natuurgids te worden en hij had mij gevraagd om te fotograferen. Natuurlijk was ik in de wolken en deed dit met veel plezier. Ik voelde mezelf terug herleven. Hier dus een fotoverslagje.

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

We bevonden ons in het natuurgebied Heidemeersen te Berlare. De Schelde vormde hier twee belangrijke landschappen. De rivier zette zandduinen af, waar heide welig groeide. Daarnaast overstroomde de Schelde in de meersen of erlangs gelegen graslanden. Bij hoge waterstand, als het veel regent, vangen de meersen het overtollige Scheldewater op en vrijwaren de dorpen van overstromingen.
ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote

ⒸEvelyneVergote
P.S.: Wie meer info wil over dit gebied kan terecht op de website van Natuurpunt

Mijn struggles met het bloggen

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Ik lees ontelbaar veel blogs. De één is al persoonlijker dan de ander, maar ik lees ook graag de schrijfsels over het bloggen zelf. Ik haal er inspiratie uit en probeer de tips ook toe te passen. Toch blijf ik op bepaalde punten trappelen. Ik zet ze even op een rij.

Titels bedenken
Dit is voor mij het grootste probleem. Soms gebeurt het dat ik direct een titel kan bedenken, soms blijf ik maar zoeken en nadenken om dan uiteindelijk nog steeds niet tevreden te zijn. Ik ging op internet en blogs op zoek naar hoe ik de perfecte titel voor mijn schrijfsel kon verzinnen, maar ik blijf er toch mee worstelen.

Onderwerpen verzinnen
Ik heb een persoonlijke blog met een vleugje fotografie. Dat laatste is wat op de achtergrond geraakt door mijn fulltime-job (ik weet dat dit geen geldig excuus is), maar doe mijn best. Ik wil niet schrijven over wat er elke dag gebeurt in mijn leven, want dat zou wat te eentonig worden. Ik schrijf ook geen revieuws over producten of recepten, omdat mijn interesse daar helemaal niet ligt. Helaas zijn de onderwerpen waar ik wel over wil schrijven snel uitgeput, waardoor ik vaak niet weet waar ik dan wel nog over kan schrijven.

Reacties krijgen en geven
Ikzelf probeer dagelijks enkele blogs te bezoeken. Mijn hele lijst aflopen is iets te lang, maar ik probeer er de blogs uit te pikken die mij het meest liggen. Zo moet ik geprikkeld zijn door de titel (dat brengt mij eigenlijk terug naar mijn eerste punt waar ik zelf wel mee worstel) en ook de foto kan mij wel prikkelen. Maakt mij totaal niet uit als het een eigen foto of een gratis stockphoto is, zolang het geheel maar past. Meestal ga ik dan ook wel reageren als het artikel of schrijfsel mij aanspreekt. Wat ik wel merk aan mijn eigen blog is dat lezers precies minder graag komen reageren. Ligt dat nu aan mij of beeld ik mij dit in? Ik vind het nochtans fijn als er een reactie op mijn schrijfsel verschijnt. Zo weet ik dat ik de lezer heb geprikkeld..  


P.S. Even voor de duidelijkheid, ik wil op niemands tenen trappen. Ik schrijf dit volledig uit mijn eigen gevoel. En jullie tips zijn steeds welkom!

Het leven van mijn poezen


Voor wie het nog wist, ik ben een groot kattenliefhebster. Daarom mijn verhaal over mijn, helaas overleden, 4 liefste en zachtste vrienden.


Musti
Musti was mijn eerste kat. Op 5-jarige leeftijd mocht ik ze samen met mijn ouders, gaan ophalen bij mensen, iets verder in de straat, waarvan hun kat net gejongd had. Een mooie zwart witte poes. Ik mocht bij thuiskomst de naam kiezen. Het werd Musti, genaamd naar het Vlaamse kinderprogramma waar ik toen zo graag naar keek.

Samen met mijn ouders maakte ik van ons tuinhuis een mooie slaapplaats voor ons kersvers familielid. Omdat wij langs een drukke straat wonen, hielden wij haar nog wat in het tuinhuis om daar aan te wennen. Enkele dagen later waagden we haar eerste stapjes in onze tuin. Heel voorzichtig, pootje voor pootje, kwam ze tevoorschijn. Maar verder dan de deur kwam ze niet. Ze was bang van alle geluid om haar heen. Als er een auto voorbij passeerde was ze als de bliksem terug in het tuinhuis gaan schuilen. Elke dag werd het gelukkig beter, maar verder dan onze tuin kwam ze niet. Later ontdekten we dat ze graag in de wei naast ons vertoefde. Daar ving ze muizen.

Op een dag ontdekten we dat ze zwanger was en hielden we er een poesje, genaamd Snoopy, van. Helaas merkten we bij het opgroeien dat die twee niet de beste vriendjes zouden worden. Telkens Snoopy toenadering zocht tot haar mama blies Musti haar weg. Zo kwam het dat de één op de werktafel een slaapplaats kreeg en de ander beneden op de grond.
Musti overleed op 15-jarige leeftijd. Helaas hield ik geen foto van haar over..

ⒸEvelyneVergote

Snoopy
Snoopy was dus de dochter van Musti, een witte kat met een zwarte staart waar nog één wit puntje aan zat. Op haar kop had ze nog 2 grappige zwarte strepen. Snoopy was van in het begin al een speelse kat met veel energie in haar lijf. Ze kwam graag knuffelen en was steeds in de buurt als je in de tuin was. Zo kwam ze mijn moeder en mij vergezellen terwijl we de boontjes topten op ons terras. Ze lag toen tenmidden van het hoopje bonen en speelde met haar pootjes de boontjes in het rond. Ook kon ze zalig liggen genieten op de vensterbank van de keuken, in het zonnetje. Soms glipte ze naar binnen en ging ze op een verborgen plaats gaan liggen. Zo lag ze eens midden op het bed of zat ze op de rand van de stoel die onder tafel stond. Haar staart verraadde haar schuilplaats.

Op een dag kwamen we thuis. Ze lag langs de graskant. Mijn opa had haar gevonden tenmidden van de baan en was zo lief om ze mooi langs de kant te leggen. Ze had bij het oversteken een klap tegen haar kop gekregen, die ze niet heeft overleefd..

ⒸEvelyneVergote

Mientje
Na het overlijden van Snoopy wou mijn moeder zo snel mogelijk een nieuwe kat. Ik was nog volop aan het rouwen, maar ben toch meegegaan toen ze Mientje gingen ophalen. Toen ik haar in mijn armen hield was ik terug direct verkocht. Ze was nog zo klein en schuchter. Bij thuiskomst maakten we een slaapplek in de gang tussen de keuken en de achterdeur. Daar lieten we ze gewend komen aan ons en het huis. Later zou ze verhuizen naar het tuinhuis. Mijn moeder kocht een leiband voor katten om Mientje te leren hoe ver ze kon gaan. Na een tijdje mocht die los en wist ze hoe groot onze tuin was. Mijn vader is een vogelliefhebber en we hebben dus ook volières in de tuin staan. Elke kat die we hadden waagde een poging om op de volière te klimmen, maar steeds hebben ze dat maar één keer gedaan. Als mijn vader dat zag gooide hij een stok om ze er af te jagen. Alleen Mientje was bang. Ze kroop er dan wel op, maar durfde er niet meer af. We moesten ze er steeds handmatig afhalen, maar ze leerde het gelukkig snel en na een tijdje kroop ze er niet meer op.

Op een dag werd ze zwanger. Ik wou zo graag nog een kat en mocht er eentje uitkiezen. Maar al snel bleek dat ook zij niet met elkaar overweg konden. We moesten ze dus terug scheiden..
Later vonden we Mientje in onze tuin.. vergiftigd..

ⒸEvelyneVergote

Woopy 
Ik koos Woopy uit een nest van zes jongen. Het was de enige donkere met strepen en sprak mij meteen aan. Pas na enkele dagen konden we zien welk geslacht het had. Ik had er deze keer een katertje uitgekozen, dus besloten we al snel om het te laten castreren. Terug leerden we het zoals we Mientje hadden opgeleerd, maar dan samen. Woopy kreeg evenals een leiband om, maar leerde even snel hoe ver hij kon gaan. Woopy was een speelvogel en wou steeds spelen met Mientje, maar zij wou met rust gelaten worden. Ook schrokte Woopy al het eten op, terwijl Mientje nooit rustig kon eten. Hierdoor kwam het dat de twee terug gescheiden moesten worden.

Hij sprong steeds lustig in het rond, maar hij was bang van de grasmachine. Steeds zat hij bijna in mijn nek als het gras werd afgereden. Wat je niet zou verwachten, hij hield van vogeltjes. Niet om ze op te eten, maar om er mee te spelen. Echt waar. Mijn vader had eens een nest jongen, waarvan er één nooit zou kunnen vliegen. Hij haalde het uit om het aan de kat te geven, maar in plaats van het op te peuzelen, sloot hij het in zijn armen. Heel ontroerend was dat.

Niet veel later dat we Mientje vonden in de tuin, vonden we Woopy langs de graskant.. vergiftigd.. 
Hier hebben we serieus van afgezien en hebben we gezegd, we houden geen katten meer. Het deed teveel pijn. Ik mis ze nog elke dag!

Summer of '16

De zomer is alweer voorbij. Voor mij was het helaas een hele korte zomer die ik vulde met een dagje Antwerpen, een dagje Sluis en heel veel optredens. Ik besloot om mijn zomer in beeld te brengen. Geniet even mee.


ⒸEvelyneVergote

Mijn eerste uitstap deze zomer was naar Antwerpen. Ik sprak er af met mijn bff Bea. We wonen elk aan de uitkant van België en proberen 1 tot 2 keer per jaar af te spreken in het middelpunt van onze reisweg naar elkaar. Dat is dus Antwerpen. Daar kuieren we dan in de winkelstraten, praten we bij en eten we een broodje of drinken we iets op de weg. Altijd gezellig, alleen spijtig dat die uitjes altijd zo snel voorbij zijn..

ⒸEvelyneVergote

Met mijn ouders ga ik elk jaar naar de avondmarkt in Sluis. We gaan wel meerdere keren per jaar naar Sluis, daar het niet zo ver is. Maar in de zomer pikken we toch steeds de avondmarkt mee. We maken er dan een daguitstap van en nemen onze lunch mee. Die eten we dan op langs het water, waar het zo heerlijk rustig is. Dan maken we een wandeling doorheen de straten van Sluis. Tegen een uur of 3 bezoeken we onze favoriete tea-room Petrus & Paulus, waar mijn papa en ik steeds een grote coupe ijs verorberen. Dan maken we terug een wandeling in de straten, waarna we lekker gaan eten in een restaurantje aan de molen. Daarna genieten we nog van de straatanimatie en de avondmarkt die loopt doorheen de straten van Sluis en dan keren we terug huiswaarts.

ⒸEvelyneVergote

In de zomer kan je op dinsdagavond genieten van een muziekoptreden in het park. Deze zomer kon ik helaas niet elke week gaan, maar ik was blij dat toen ik wel kon gaan het goede groepen waren. Zo ben ik grote fan van Cleymans & Van Geel. Een hilarisch duo! Ook The Corsari's waren top! Ik heb mij toen echt rot geamuseerd. Om je een idee te geven wat ze doen, klik dan zeker eens op de video's en laat mij maar weten wat je er van vind.



Mijn Beauty-ritueel

Ik ben helemaal geen Beauty-blogger, maar wou jullie toch even een kijkje in mijn Beauty-ritueel gunnen. Om helemaal eerlijk te zijn, ik draag niks van make-up, lipstick, etc. maar ik verzorg mijn huid wel dagelijks.


ⒸEvelyneVergote


Dagelijks: Al sinds ik mijn eerste bezoek aan de schoonheidsspecialiste bracht, zo'n 15 jaar geleden (of misschien toch wel al wat langer) was ik mijn gezicht met een gel en tonic. Ik had als kind al heel veel last van acné. Het was veel te vroeg om met de anticonceptiepil te beginnen daar ik nog geen 12 jaar was toen. Tot we opeens op de schoonheidsspecialiste, waar mijn moeder ging, stuitte. Zij wou met veel plezier mijn gezicht behandelen en al snel kreeg ik er een goed resultaat van. Ook mede dankzij de producten die zij mij aanraadde. Dus ik begon mijn gezicht dagelijks te wassen met een gel en tonic speciaal voor mijn huid met acné. Daarna wreef ik dagcrème op mijn gezicht en 's avonds werd dat nachtcréme. Ondertussen, na zoveel jaren, is mijn gezicht vrij van acné dankzij die dagelijkse behandeling. Daarom veranderde ik recent van samenstelling en werk ik nu met een hydraterende olie waarmee ik elke morgen mijn gezicht behandel, omdat ook mijn huid deels verandert is van vet naar droog. Ook gebruik ik nadien een dag- en nachtcréme in één. Lekker handig, zo hoef ik maar 1 potje uit te stallen.

ⒸEvelyneVergote

Wekelijks: Eén keer per week maak ik tijd om mijn gezicht echt goed te behandelen. Zo ga ik lekker in bad, terwijl ik een masker van scrub of peeling op heb. Door de jaren heen heb ik al heel wat verschillende maskers geprobeerd en zorg ik voor voldoende afwisseling. Dat doet mijn huid deugd en helpt die verschrikkelijke kleine zwarte mee-eters te verdelgen.

ⒸEvelyneVergote

Maandelijks: Eén keer in de maand probeer ik een kuur te doen. Dat zijn ampullen met een geconcentreerde vloeistof die meteen je huid indringen eens je het aanbrengt. Ook hier probeer ik variatie in te brengen. Zo heb je voor elke huid of situatie een kuur. Zelfs voor stress.


6-wekelijks: Om de 6 weken heb ik mijn vaste afspraak bij de schoonheidsspecialiste, waar zij mijn huid nog eens extra in de watten leggen. Hier kan ik echt zo van genieten en als ik buiten kom voel ik mij precies als nieuw. Het enige nadeel is dat mijn huid fel glanst en rood ziet door alle producten die zij ineens op mijn huid smeren. Gelukkig verdwijnt dat al de dag nadien en hoef ik er mij verder geen zorgen om te maken.

Throwback#1 | Mijn ex-relatie

ⓒPixabay.com By PublicDomainPictures

Exact een jaar geleden schreef ik over de relatie die ik had met mijn ex. Ondertussen is dat al 2 jaar geleden en hoor of zie ik hem nog amper. Stiekem vind ik het goed zo, ookal zijn we niet echt in ruzie uit elkaar gegaan.

Ondertussen is ons leven elk zijn eigen weg gegaan. Ik werk ondertussen in een ander gebouw, op een andere dienst. Niet veel later is zijn grootmoeder, waar hij zoveel bewondering voor had en elke week een bezoek bracht, gestorven. En is hij exact een jaar geleden een nieuwe relatie begonnen met een meisje die ongeveer hetzelfde beroep als hij uitoefent. Ik heb ze 1 of 2 keer gezien op het werk, maar we waren precies vijanden van elkaar, terwijl mijn ex net heel lief en vriendelijk met mij omging. Zo was hij nu eenmaal. Eén en al vriendelijkheid. En dat siert hem wel.

In het begin van onze breuk hadden we het beiden wel moeilijk om in elkaars buurt te zijn. We konden elkaar niet mijden daar zijn grootmoeder op mijn werkplaats verbleef. De eerste keren wachtte ik zelf af hoe hij zou reageren. Ingetogen knikte hij mij toe. Maar later veranderde dat terug in een vriendelijke 'Hey, hoe gaat het'. Toen viel er pas een last van mijn schouders, want ookal wist ik dat ik geen schuld had aan de breuk, toch voelde ik mij wat lastig omtrent.

Ondertussen is zijn grootmoeder overleden en zie ik hem niet meer. Op Facebook zijn we wel nog bevriend, maar het echte praten is er niet meer. Misschien is het ook beter zo. Ik gun hem de nieuwe liefde in zijn leven en ik gun hem alle geluk. 

Waarom ik soms een free stockphoto verkies boven mijn eigen fotografie


ⒸLifeofpix.com By Grzegorz Mleczek

Wie mij volgt weet dat ik een grote passie voor fotografie koester. Toch gebeurt het al eens dat ik een gratis stockphoto ga zoeken om bij mijn schrijfsel te plaatsen. De reden is eigenlijk heel simpel. Soms leent mijn schrijfsel zich niet tot mijn eigen fotografie en ga ik daarom op zoek op het net naar de gepaste stockphoto.

Een foto moet bij een schrijfsel passen die hetzelfde verhaal vertellen. Zo kan je geen bloem bij een schrijfsel over muziek plaatsen. Of een sneetje brood bij een schrijfsel over champagne. 

Ik probeer zoveel mogelijk zelfgemaakte foto's te gebruiken, maar soms is een schrijfsel zo dromerig geschreven dat ik net dat gevoel niet kan vastleggen. De reden is meestal omdat het moment er zich niet toe dient, maar ook dat ik op dat moment niet in de juiste omgeving ben. Thuis ben ik wel omringd door weilanden, maar opeens gaan die beelden zich ook vervelen waardoor je andere oorden wil gaan opzoeken.

Ook leent mijn leefomgeving zich niet tot dé perfecte locatie die veel natuurlijk licht kan binnenbrengen. Het interieur is redelijk donker, vol en rommelig. Dat remt soms mijn zin om dé perfecte foto te maken af. Zo ga ik liever elders om landschappen en dergelijke te fotograferen in plaats van mij te concentreren op de productfotografie. Zolang ik bij mijn ouders woon, respecteer ik dan ook hun inrichting van het interieur.

Mijn leven zoals het is #35 | Afgelopen week

Ⓒpixabay.com By Riedelmeier

Afgelopen week was het weer eens druk. Ik begon vorige zondag, als extra, aan een 7-daagse werkweek. Later die week zou blijken dat 'k nog een halve dag extra van dienst zou zijn. Uiteraard was dat vrije keuze en kreeg 'k deze dagen in extra overuren.

Dinsdagavond kwam 'k met hoofdpijn van 't werk naar huis. 'k Besloot vroeg in mijn bed te kruipen & wat slaap in te halen. De volgende morgen bleek de hoofdpijn nog erger te zijn & was 'k er op de koop toe nog misselijk bij ook. Daar was dus weer een migraine-aanval opgekomen. Ik ging werken, maar kwam de dag zeer moeilijk door. Die avond lag 'k weer vroeg in bed.

Donderdag ging 't goed met mij. Ik ging met een goed gevoel werken & was blij bevrijd te zijn van de hoofdpijn. Ik probeer op mijn voeding te letten, maar dat is niet altijd even makkelijk. Het water drinken lukt wel goed, vind ik zelf. Vroeger dronk 'k bijna geen water, alleen bij het middagmaal. Nu verplicht 'k mezelf om mijn 2 flesjes water uit te drinken. 't Is nog te weinig, dat weet 'k, maar 't is een begin.

Vrijdag ging 'k dan een halve dag werken en zo ook zaterdag. In 't weekend is 't gelukkig een halve dag, zo hebben we toch nog iets aan onze dag. Vandaag, zondag, valt mijn collega voor mij in. Geeft mij wat ademruimte, na een drukke week. Maar de oorspronkelijke oorzaak van onze wissel is dat 'k zaterdagmiddag plannen had die zowiezo zouden uitlopen. Volgende week werk ik dan een dag voor haar. Maar laat ons vooral hopen dat volgende week wat rustiger word.

Wat muziek voor mij betekent

Heel lang geleden vulde ik de ✘ Wicked Music Tag ✘van Dennis en Laura in. Maar ook ✘De Muziek Tag✘ van Ilse.

ⒸEvelyneVergote

Zoals jullie wel al weten, is muziek heel belangrijk voor mij. Als kind stond ik ongegeneerd te dansen op zaterdag. Exact om 11u begon de Vlaamse Top 30 op Radio 2. Dat was toen hét moment voor mij om mij zorgeloos te bewegen op het ritme van de muziek. Namen als Willy Sommers en Luc Steeno waren groots voor mij. Mijn ouders hadden mij ooit een concert van Dana Winner cadeau gedaan. Na het concert mocht ik met haar op de foto. Toch kon ik de nieuwere muziek ook appreciëren. Vooral toen de boysband Get Ready! op het toneel verscheen. Ik was er helemaal weg van toen. Maar dé band waar ik vanaf het begin fan van was en nu nog steeds ben is Clouseau. Mijn liefde voor hun muziek zal nooit overgaan.

In de jaren '90 kwam VTM, een Vlaamse Televisie Maatschappij, op de proppen met Super 50. Daarin werden clipjes afgespeeld naargelang het populairste liedje in de lijst van 50. Sindsdien begon ik te luisteren naar Engelstalige muziek. Het was zowat het begin van mijn muziek-ontwikkeling.
Ik begreep dan misschien wel nog geen Engels of eender welke taal er werd gezongen, als de muziek goed klonk was ik al verknocht aan het liedje.

Pas enkele jaren later betekende muziek veel meer voor mij dan alleen een liedje dat je op de radio hoort. Ik begon de teksten op internet op te zoeken, want stiekem wou ik de juiste tekst meezingen. Door mijn gehoorprobleem kon ik moeilijk begrijpen wat er exact gezongen werd. Ik begon toen letterlijk de teksten mee te zingen met een blad in mijn hand en kende die na een tijdje uit mijn hoofd.

Toen ik net afstudeerde begon voor mij het uitgaansleven. Ik verlangde meer dan ooit naar het weekend om samen bij mijn vrienden te kunnen zijn. Ofwel zaten we op een terras, in een kroeg of gingen we naar de dichtsbijzijnde fuif. Daar stond muziek steeds centraal en na een paar drankjes gingen de beentjes meestal los. Een zalige tijd, dat helaas in kleine stukjes uit elkaar viel.

Tijdens die periode leerde ik enorm veel nieuwe muziek kennen en kocht ik terug heel veel cd's die ik dan op zondagavond afspeelde op mijn kamer. Daar was ik dan alleen en kon ik rustig van de muziek genieten. Bij elke nieuwe artiest die ik graag hoorde op de radio, kocht ik hun album om zo meer van hen te horen. Op één of andere manier hielp het mij toen om dingen die in mijn leven gebeurde te verwerken.

Zo'n 6 jaar geleden raakte ik via mijn vader in een vereniging als vrijwilliger. Ik mocht er de fotografie verzorgen van hun jaarlijks muziekevenement die ze organiseerden. Ik was dolgelukkig en leerde zo een nieuwe muziekstijl kennen: Blues. Persoonlijk vind ik Blues het best live en niet op cd (of LP). Door omstandigheden verlieten we de vereniging, maar het kriebelde teveel om zelf iets dergelijks op te richten. Zo organiseren we 1 maal per jaar een muziekevenement voor goede doelen. We proberen ons te focussen op verschillende muziekstijlen, maar vooral wat het volk aanspreekt. Zo gaan we heel veel naar optredens van lokale bandjes gaan kijken. Ik kan steeds meer genieten van live muziek gebracht door mensen met een hart voor muziek.