Ik zoek jouw verhaal

ⓒLifeofpix.com By Leeroy

Een nieuwe lay-out vraagt om een nieuw project ;) Ik ben op zoek naar jouw verhaal, lieve lezers.

Elke week, op zondag, wil ik jullie in de spotlights zetten met jullie eigen geschreven verhaal. Niet zomaar een verhaal, maar eerder een gebeurtenis die je verteld net zoals je op visite bent bij je oma, tante, beste vriendin, .. Dit kan een grappige gebeurtenis zijn, uit je jeugd of wat je recent hebt meegemaakt.

Dit kan je mailen naar vergevelyne@gmail.com met eventueel een foto van de gebeurtenis bij. Ik ben alvast benieuwd.

Rode Neuzen Dag '16

ⒸEvelyneVergote


Vorig jaar, 5 December 2015, vond de eerste editie van Rode Neuzen Dag plaats. Deze organisatie, mede mogelijk gemaakt door Televisiezender VTM, radiozender Q-Music en Belfius, zamelt geld in om jongeren met psychische problemen beter te kunnen helpen. Zo word ineens ook het taboe rond dat probleem doorbroken. Ik schreef vorig jaar al over hoe het mij toen aangreep. Voor wie mij toen nog niet volgde, kan het hier teruglezen.

Normaal zou deze  pas om de twee jaar terugkomen, maar wegens het grote succes van vorig jaar hebben ze beslist om het dit jaar al opnieuw te doen. Terug worden er verschillende acties op poten gezet door bekende en minder bekende mensen. Er worden opnieuw rode neuzen verkocht, maar dit jaar zijn er 5 verschillende neuzen voor 5€/stuk. Dit allemaal om geld in te zamelen voor de organisatie die jongeren met psychische problemen helpen.

ⒸVTM


Ook op het werk doen we mee! Samen slaan we de handen in elkaar en zal elke dienst verschillende soorten soep maken. Die verkopen we dan à volonté aan 5€/portie, waarvan de opbrengst volledig naar De Rode Neuzen-actie word overgeleverd.
Ook verkopen we de Rode Neuzen zelf aan €5/neus en gaat die opbrengst eveneens naar De Rode Neuzen-actie. 

Wie meer wil weten over de actie Rode Neuzen Dag kan op deze website terecht: http://rodeneuzendag.be 

Wat is nu gelukkig zijn?

ⒸEvelyneVergote

Ik werd geïnspireerd door het boek 'Liever met Lef' door blogger Dagmar Valerie.

Pas vorige week kreeg ik het boek in mijn brievenbus gegooid. Ik begon er in te lezen en werd meteen helemaal tot het einde meegesleurd. Geweldig vond 'k 't hoe zij het boek had geschreven.
Het boek inspireert je vooral om positief in het leven te gaan staan en te durven dromen. Dat is dan ook haar motivatie geweest om het boek te schrijven. In 1 woord: Fantastisch!

In haar boek stelt ze de lezer ook vragen en geeft ze opdrachten mee die je moet uitvoeren. In hoofdstuk 8 heeft ze het over positief denken. Ik dacht meteen, oh jee hier ga ik volledig de mist in. Ik ben een pessimist eerste klasse en pieker mij kapot op bepaalde dingen.

Midden in het hoofdstuk vraagt de schrijfster Dagmar opeens 'Ben je eigenlijk wel gelukkig'. Spontaan schudde ik mijn hoofd al van nee.. Ze vroeg ons om een cijfer te geven op een schaal van 1 tot 10.. Ik moest toch even denken, serieus. Ik kan je vertellen, op dit moment, voel ik mij helemaal niet goed in mijn vel (is jullie waarschijnlijk ook al opgevallen). Waar ik destijds gelukkig van werd is mij opeens helemaal afgenomen. Vandaar die ganse ommekeer van emoties en gevoelens in een tijdspanne van 5 maand.. Ik probeer mezelf op te peppen door dingen te doen waar ik wel gelukkig van word, maar het is zo erg gekomen dat ik ook daarvan niet meer zo hard geniet als voorheen.

Voor iedereen heeft 'gelukkig zijn' een andere betekenis. De één is gelukkig met geld, de ander met zijn partner, nog een ander omdat hij/zij een dak boven het hoofd heeft, .. Die dingen betekenen voor mij ook heel veel. Maar om een gelukkig leven compleet te maken zijn er bij mij verschillende factoren te kort. Door de loop der levensjaren word er verwacht om keuzes te maken die je toekomst bepalen. Maar wat als je nu de verkeerde keuze maakt? Is die dan nog onomkeerbaar? Voor sommigen wel, voor anderen niet. Voor mij is het verschrikkelijk moeilijk om mijn 'foute' keuze te aanvaarden. Velen zouden mij zeggen, zoek iets waar je wel gelukkig van word. Heel lief allemaal, maar ik wou dat het allemaal zo makkelijk was.

Uit het diepste van mijn hart hoop ik dat ik op een dag terug gelukkig word. Tot dan zal ik mij elke dag afvragen wat gelukkig zijn nu eigenlijk is.

Lieve Dagmar, bedankt om dit boek te schrijven. Ik zal er zeker vaak in lezen! En hopelijk helpt jouw boek mij terug gelukkig maken.

ღFotografie mijn levenღ #32 | Flat Lay

Bij het lezen van de blogchallenge bij de burgertrutjes, was ik meteen enthousiast. Schrijven over dé trend van 2016. Maar wat is nu dé trend van 2016? Ik opende de wereldberoemde zoekmachine op het web genaamd Google en tikte in de zoekbalk de woorden 'Trend 2016' in. Bij het drukken op Enter verscheen een hele waslijst aan mogelijke trends. Ok, hier ben ik even zoet mee, dacht ik eerst. Dus.. ik begon te scrollen maar vond alleen kledij en schoenen in die enorme lijst. En laat dat nu net niet mijn ding zijn. Dus, ik moest het over een andere boeg gooien. Tot ik bij het brainstormen op de Flat Lay terecht kwam, een nieuwe manier van fotograferen. Daar kon ik wel mee aan de slag.

ⒸEvelyneVergote

Een Flat Lay is simpelweg een foto van attributen die van bovenaf gemaakt word op een effen achtergrond (zoals een tafelblad). Je kan allerlei onderwerpen bij elkaar leggen, zolang ze maar bij elkaar horen. Hoe ze liggen maakt niet veel uit, zolang ze maar van bovenaf of uit hoogstand zijn gefotografeerd. Zo kan je ofwel op een stoel of trapladder staan, maar evenals kan je gewoon rechtstaand je camera (of smartphone) hoog houden om dan vervolgens op de ontspanknop te drukken.

ⒸEvelyneVergote
Gebruik daglicht in plaats van kunstlicht. Bij een witte achtergrond reflecteer je het licht. Gebruik geen felle achtergrond omdat de attributen dan minder goed uitkomen. Speel ook met kleur, maar zorg er voor dat het in balans blijft.

ⒸEvelyneVergote

Qua verhouding heeft een Flat Lay steeds een vierkant formaat. Maar die kan ook perfect rechthoekig zijn. Dat is het voordeel in de fotografie. Je hebt er, naast de basis, niet echt regeltjes.


Mijn Coca Cola-verslaving


ⒸEvelyneVergote

Iedereen kent wellicht de wereldberoemde suiker- en koolzuurhoudende frisdrank Coca Cola. Een frisdrank die niemand onberoerd liet en iedereen al eens gedronken heeft. Toch zijn er mensen die het niet lusten. Maar ik wel. Sterker nog, ik drink het alsof het water is. Oeps! Ik heb dus een Coca Cola-verslaving.

Als kind had mijn moeder nooit frisdrank in huis. Ik mocht alleen melk, fruitsap of water drinken. Tot op een dag, dat ik als 5-jarige een grote griep kreeg. Ik hield niets binnen, zelfs geen water. Ten einde raad belde ze de dokter op, die mij kwam onderzoeken. 'Probeer het eens met Cola zonder de koolzuur' zei hij. Daar mijn moeder niets van dat in huis had, sprong ze in haar auto naar het winkeltje iets verderop. Daar haalde ze 1 fles Coca Cola, deed ze een klein beetje in een glas en liet er een suikerklontje in vallen. De frisdrank schoot omhoog, maar zakte onmiddellijk. Ik dronk het glas leeg en hield gelukkig alles binnen. Door de koolzuur er uit te houden aanvaard de maag dit beter en komt die terug op normale gang. Beetje bij beetje werd ik beter en zo werd Coca Cola mijn redding.

Sindsdien hebben we àltijd Coca Cola in huis. Van de gewone gekende Coca Cola tot de Zero-versie en ook mijn lieveling met Cherry-smaak. Als kind mocht ik enkel Coca Cola drinken wanneer ik ziek was of op feestjes. Maar bij het ouder worden dronk ik het vaker. Ik geef het niet graag toe, maar zo is mijn verslaving lichtjes begonnen.

Toen ik afstudeerde ging ik vaak uit en vloeide de cola rijkelijk mijn lichaam binnen. Ook thuis hield ik mezelf niet tegen om een cola-blik uit de kast te nemen. Vooral als ik mezelf slecht voelde greep ik sneller naar de befaamde frisdrank om mij beter te voelen. Ik wist toen ook wel dat dat geen oplossing was, maar ik begon gewoon naar die drank te verlangen. Net zoals een alcoholverslaafde sneller durft te grijpen naar zijn/haar fles whisky, greep ik naar een blik Coca Cola.

Op een bepaald moment wist ik dat ik een verslaving aan het kweken was en probeerde ik er ook vanaf te raken. Alleen.. dat hielp niet op moeilijke momenten. Ik wou de Coca Cola niet helemaal uit mijn leven bannen, maar gewoon wat minderen. Verschillende pogingen heb ik ondernomen om meer water te drinken en de cola in de kast te laten staan. Het zal een levenslange strijd worden volgens mij. Zolang ik er zelf wat op let, zal het hopelijk wel goed komen.


Mijn leven zoals het is #37 | Pijn

Ⓒpicjumbo.com By Viktor Hanacek

Het was even stil hier, op mijn kleine stukje op het web. Dit kwam door de pijn die ik opeens moest trotseren. Helemaal uit het niets kreeg ik afgelopen maandag een vermoeide schouder. Ik begon zoals gewoonlijk aan mijn shift, maar gedurende de dag merkte ik dat dit moeilijker werd. Tegen de middag kon ik mijn arm amper nog opheffen en werd het werken hierdoor een stuk belemmerd. Ik was alleen, dus ik kon op geen hulp rekenen. Ik was blij toen mijn shift er op zat en ik naar de dokter kon.

Toen ik in haar kabinet recht tegenover haar zat, vertelde ik hoe pijnlijk mijn schouder voelde. Ze deed me rechtstaan en ging met mijn arm aan de slag. Ik kon het niet laten af en toe eens te kermen, maar het deed echt wel pijn. Ze vroeg me wat ik exact moest doen op het werk en begon mijn dagindeling aan haar voor te schotelen. Haar verdict was dan dat mijn schouder overbelast is en waarschijnlijk gedurende mijn werkactiviteiten mijn schouder ergens een draai heeft gekregen zonder dat ik het besefte.

Ze richtte zich tot haar computer terwijl ze ondertussen zei dat ze mij de rest van de week rust zou voorschrijven. Ik keek haar met grote ogen aan. 'Moet dat?' vroeg ik haar. 'Had je dat niet verwacht?' vroeg ze mij. Ik schudde mijn hoofd van links naar rechts.. 'Hoe moet ik dat op het werk gaan uitleggen?' spookte het door mijn hoofd. Ze schreef me ook nog een ontstekingsremmer voor.

Ik ging dus eerst nog langs bij de apotheker om daarna direct naar huis te gaan. Het eerste wat ik deed was bellen naar mijn verantwoordelijke. Waar ik dus schrik van had gebeurde dus echt. Ze antwoordde zeer kort aan de telefoon en zei me dat ik het werk zelf ook nog moest verwittigen. Dat deed ik, maar daar was niemand meer aanwezig behalve het verplegend personeel. Zij konden mij dus niet helpen en zo belde ik 's morgens vroeg terug. Ook toen was het weer hetzelfde liedje. Ik besloot om die dag zelf met mijn ziektebriefje te gaan afgeven en meteen te vragen hoe ik mij nu eigenlijk moest ziek melden. Want in het arbeidsreglement staat er dat je je moet ziek melden alvorens je op de dienst begint.

Daar aangekomen vroeg ik dus hoe het nu zat en wist mij te vertellen dat het ok is dat ik alleen mijn verantwoordelijke verwittig omdat op die tijdstippen dat ik begin inderdaad nog niemand aanwezig is. Maar die verantwoordelijke wil net zelf dat ik het werk nog eens verwittig, dus zit gans dat systeem een beetje vreemd in elkaar, niet?

Ok, dus ik moest dus thuisblijven voor de rest van de week. Ik nam 2x daags de voorgeschreven ontstekingsremmer en bleef rustig in de zetel zitten. Tot ik op dag 2 opeens de pijn van mijn schouder naar mijn nek voelde uitstralen. Ik nam de zalf tegen ontstekingen en smeerde het op de pijnlijke plek. Zo heb ik toch een paar dagen rondgelopen.

Naast de pijn in mijn schouder-nek, kreeg ik er bovenop ook nog een lichte migraine-aanval, koude rillingen en was ik verschrikkelijk slaperig. Precies of het lot had mij uitgekozen om eens goed ziek te kunnen zijn.

Vandaag voel ik mij nog wat belabberd, maar heb nu nog gans het weekend om tot mezelf te komen. Maandag moet ik dus het werk hernemen en ik hoop dat dit mij zal lukken.


Mijn leven zoals het is #36 | Even helemaal op

ⒸLifeofpix.com By Mike Wilson


Ik begon wel 100 keer aan dit schrijfsel. Steeds ging mijn cursor heen en weer over het scherm, op een akelig wit blad. Ik weet even niet waar te beginnen. Ik ben even zo goed als uitgeblust door een hele hoop emoties.

Ik wil het allemaal neerschrijven, maar er komt geen zinnige zinsbouw uit mijn losse woordenspel. Zelfs deze zin kan ik al helemaal niet goed formuleren.
Ik zoek steeds meer antwoorden op mijn vragen, maar die komen er niet. Ik zoek oplossingen voor mijn probleem, maar ook die blijven uit.

Ik zou nu liever willen verdwijnen naar een locatie waar het veel mooier is dan waar ik nu vertoef. Maar dit is helemaal geen oplosssing, besef ik maar al te goed. Jaren heb ik gevochten om te staan waar ik enkele maanden geleden stond. Een plaats waar momenteel een serieuze aardbeving plaatsvond.

Hier sluit ik af en hopelijk kan ik het zelf ooit ook afsluiten en achter mij laten. Voorgoed.