Ik zoek jouw verhaal: Reminder

ⓒLifeofpix.com By Leeroy

Elke week, op zondag, wil ik jullie in de spotlights zetten met jullie eigen geschreven verhaal. Niet zomaar een verhaal, maar eerder een gebeurtenis die je verteld net zoals je op visite bent bij je oma, tante, beste vriendin, .. Dit kan een grappige gebeurtenis zijn, uit je jeugd of wat je recent hebt meegemaakt.

Misschien een klein fictief voorbeeld:
Zoals elke morgen vertrek ik vroeg naar mijn werk. Ik stop onderweg bij de bakker om een belegd broodje en zie mijn collega in de winkel. Ik zeg haar goeiemorgen en wacht geduldig mijn beurt af. Als de verkoopster mijn kant uitkijkt vraag ik een belegd broodje met kaas en tomaat. Ze gaat in de hoek mijn broodje klaarmaken, terwijl ik ondertussen mijn geld bijeen zoek. Ik kan helaas niet met kleingeld betalen, dus geef ik haar een briefje van 20. De verkoopster zucht en haalt het wisselgeld uit de kassa. Terwijl ze het in mijn hand teruggeeft valt het kleingeld tussen mijn vingers door. Dat rolt natuurlijk op de grond, waardoor ik nog op de grond moet bukken om het op te rapen. Ondertussen hoor ik de verkoopster roepen:'Wie is de volgende?', maar zegt me geen 'Bedankt en tot ziens' als ik de winkel verlaat. Ik weet niet of ik daar nog naar binnen ga..

Dit kan je mailen naar vergevelyne@gmail.com met eventueel wat info over jezelf en je blog bij. Ik ben alvast benieuwd.

Mijn leven zoals het is #40 | Bij de tandarts

Ⓒpexels.com

Enkele maanden geleden ging ik met een pijnlijke tand naar de tandarts. Ze bekeek mijn gebit van boven tot onder en zei dat ze een tijdje werk zal hebben omdat ze enkele gaatjes in mijn gebit gevonden had. Ok, wat moet moet, zei ik.

Een paar weken voordien was een ijzerdraadje die langs de achterkant van mijn gebit zit, los in twee geschoten. Ik vertelde haar dat ook maar, kon ze het misschien samen repareren. Ok, ik kijk er straks naar zei ze.
Ze spuitte verdoving in allebei mijn kaken en begon alle instrumenten bij elkaar te zoeken. Ik kreeg links en rechts een slang in mijn mond en daar ging ze met haar stofzuiger en dergelijke te werk. Zo'n anderhalf uur later besloot ze dat het genoeg was geweest vandaag en ze zou verdere afspraken voor mij vastleggen. 'De volgende keer zal ik dan dat draadje terug in orde maken' zei ze. Ik ging dus met een bijna dubbele kaak waar ik amper gevoel in had naar de balie om te betalen en mijn volgende afspraken vast te leggen.

Enkele weken later was het weer tijd voor mijn 2de afspraak en ging ik terug in die zetel liggen. Vriendelijk als ze was, begon ze opnieuw mijn gebit te controleren. 'Ik zie dat je met een wijsheidstand zit. Die zal er met tijd uit moeten wil je er geen last van krijgen' Ik knikte en vroeg wanneer dit kon. 'Je moet hiervoor naar het ziekenhuis, een stomatoloog zal je hier bij helpen'. Ik vroeg waarom zij dit niet kon doen, maar volgens haar is dat een formaliteit die in het ziekenhuis gebeurt. Enkel wanneer het hoognodig is trekt zij naar het ziekenhuis om die er uit te halen. Ik probeerde dus die logica te snappen en ondertussen ging ze verder in mijn mond. 'We zullen eerst een foto nemen voor het ziekenhuis en dan kan ik die al doorsturen naar daar. Omdat het al laat avond is, kan ik helaas geen afspraak meer voor je maken (het was 18u)' 'k Knikte dat het ok was en ik die afspraak wel zou maken. Ik weet immers maar half mijn agenda vanbuiten, dus zou het makkelijker zijn als ik het doe.

Ok, ze ging dus verder aan de slag in mijn mond en zo'n anderhalfuur later was ze klaar. Ik ging naar de balie om te betalen en vroeg haar naar de volgende afspraak. Die had ik enkele dagen eerder verzet omdat ik die dag dan toch moet werken (vervelend als je iets plant, maar het werk je toch vraagt om te komen werken wegens personeelstekort!). Ze zei dat die afspraak niet meer nodig was omdat ze die avond goed heeft kunnen doorwerken. Dus, die afspraak werd geschrapt. Joepie, dacht ik bij mezelf en betaalde snel deze ronde.

Toen ik de volgende ochtend opstond besefte ik opeens dat ze het ijzerdraadje achter mijn gebit niet had vastgemaakt. Ik sloeg mij natuurlijk voor het hoofd dat ik het vergeten was. Ik besloot dus om terug te gaan en ze regelden snel een afspraak diezelfde dag nog. Blij als een gieter ging ik eerst huiswaarts en keerde ik enkele uren later terug. Ik moest helaas even wachten omdat een vorige afspraak aan het uitlopen was. Ok, geen probleem, ik wacht wel. Een halfuur later was het mijn beurt en lag ik dus opnieuw in die zetel met mijn mond open. Ik hoorde haar bijna denken. Ze zei me dat ik hier beter mee naar een orthodontist zou gaan. Ik reageerde nogal bruut, want ik kon er toch echt niet mee lachen. 'Waarom zeggen jullie me dit niet eerder? En wat als ik dit niet doe?' vroeg ik. 'Dan is het risico dat je gebit zich terug gaat ontvormen.' Hopla, weer aan de kosten dacht ik. 'Tjah, als het niet anders kan..' reageerde ik verslagen. Ik werd dan richting balie gestuurd waar ik dan een gewone visite aangerekend kreeg om gewoon 2 minuten in die zetel te liggen.

Ik besloot die middag alle orthodontisten in de stad op te zoeken. Het was immers 16j geleden dat ik voor het laatst ging, dus ik verwachtte dat die niet meer zou werken aangezien die in die tijd al aan het uitbollen was. En die is een eindje rijden, dus ik waagde het er maar op om één dichter te vinden. Ik zocht dus op internet en vond er twee. Ik ging bij de eerste langs en deed mijn verhaal. 'Sorry Mevrouw, maar omdat jij hier niet bent behandeld zal dit niet lukken. Het is beter om terug naar de orthodontist van toen terug te gaan.' 'k Was zo verbaasd dat ik waarschijnlijk enkele seconden met mijn mond heb opengestaan. 'Maar dat is wel een eind rijden. Toen ik een orthondontist zocht indertijd waren jullie hier nog niet, dus moest ik wel verdere oorden opzoeken.' klaagde ik. Ze haalde haar schouders op en ik kon naar de deur lopen.. Toch maar de tweede proberen, dacht ik. Helaas daar hetzelfde verhaal.. Ik dacht bij mezelf, is dit nu zo moeilijk? Ik kreeg het telefoonnummer van die orthodontist waar ik vroeger ging en belde zodra ik thuis was. Je raad het nooit! Hij was voor 2 weken in verlof!

Evelyne schrijft fictie#3| Levi

ⒸUnsplash.com By Aaron Burden
Deel 1 & 2 gemist? Lees het hier
 
Een week later had Levi nog niets gehoord van de politie en besloot zelf eens langs te gaan. Daar aangekomen kwam hij Theo tegen. Hij stak zijn hand op om hem te begroeten. Levi merkte op dat Theo nogal bedrukt keek en liep op hem af. ‘Alles oke?’ vroeg Levi. ‘Och jongen, ik ben vannacht in mijn eigen huis overvallen?’ vertelde hij beteuterd. Levi gaf hem een schouderklop. ‘Kom, vertel me alles bij een biertje’ en samen vertrokken ze naar het café op de hoek. Aan de toog vertelde Theo dat hij midden in de nacht gestommel op de trap hoorde. Hij stapte uit bed en ging voorzichtig kijken aan de trap. De overvallers dachten dat er niemand thuis was en schrokken zich rot toen ze Theo bovenaan zagen staan. Ze sloegen op de vlucht met de kleine buit die ze beneden in de dressoirkast hadden gevonden. Theo liep hen nog achterna in de hoop nog een glimp op te vangen, maar ze waren helaas sneller uit beeld verdwenen. Levi tikte tegen zijn glas om de uitbater nog eens het glas te laten vullen en richtte zich opnieuw tot Theo. ‘Is het waardevol wat ze mee hebben gedaan?’ vroeg Levi. Op dat moment liep Lesley het café binnen recht op Levi af. ‘Het is Daan!’ riep Lesley. ‘Huh wat? Hoe kom je daar bij?’ ‘Hij heeft net alles aan mij bekend’ hijgde Lesley. Levi schudde zijn hoofd. ‘Leg het mij eens rustig uit.’ Ze gingen samen aan een tafeltje zitten om beter te kunnen praten. Lesley begon haar verhaal. ‘Ik kreeg vorige week een brief van hem. Hij schreef dat hij die avond iets spannends ging doen met zijn broer. Hij zou zwarte kleren moeten dragen en een muts met gaten in. Ook zou hij handschoenen krijgen.’ Levi keek Lesley vreemd aan. ‘Daan is licht autistisch. Hij verteld mij alles en hoe hij het in zijn ogen ziet.’ Levi zuchtte. ‘Vanwaar is die gast?’ vroeg hij. ‘Ik twijfel nu of dat adres wel klopt’ stamelde Lesley. ‘Maar hoe weet je dan dat het echt Daan was?’ Lesley zuchtte zachtjes en kreeg tranen in haar ogen. ‘Ik kreeg gisteren een bericht van Daan via Messenger waarin hij in geuren en kleuren vertelde wat hij die nacht heeft gedaan samen met zijn broer. Exact hetzelfde verhaal wat jij mij vertelde..’ Toen begon Lesley zachtjes te huilen. ‘Daan verdient dit niet, broer.’ Het was de eerste keer dat Levi zijn zus zo emotioneel zag. Het feit dat ze dit hem nu vertelde liet hem vermoeden dat er meer aan de hand was. ‘Ben je verliefd op Daan?’ vroeg Levi voorzichtig. Lesley keek verschrikt op en riep overtuigend ‘Nee!’. ‘Het is oké zus, dat is volkomen normaal’ knipoogde Levi. ‘Maar wat nu?’ vroeg Lesley bang. Levi nam zijn zus vast en beloofde haar dat het allemaal goed zou komen. In zichzelf bedacht hij ondertussen hoe hij deze situatie op zou lossen, maar het enige waar hij op kwam was naar de politie stappen met het verhaal. Hij bracht zijn zus naar huis en ging terug naar het politiekantoor. Daar aangekomen deed hij zijn verhaal en dat van zijn zus. Normaal zouden de agenten ook een verklaring van Lesley vragen, maar ondertussen kwam de melding binnen dat de twee daders werden opgepakt. Daan en zijn broer. Daan werd overgeplaatst naar een instelling, zijn broer werd veroordeeld. Lesley ging Daan wekelijks bezoeken in de instelling en ging terug naar school. Als ze haar middelbaar afmaakt wil ze gehandicaptenzorg gaan studeren, om mensen als Daan te kunnen helpen. (The End)

Auteursrecht behoort tot ⒸEvelyneVergote Gelieve dit te respecteren en niet zomaar over te nemen.

ღFotografie mijn levenღ #34 | Photography Block

ⒸEvelyneVergote

Als blogger zijnde kennen we allemaal een Writer's Block. Dat komt wanneer je een tijd totaal geen inspiratie en zin hebt in schrijven. Ook in fotografie bestaat deze term en heet dat een Photography Block. Wanneer je je camera vastneemt en gewoon foto's schiet zonder gevoel, dan kan je spreken van een Photography Block. Zoals ik die momenteel heb.

Ik geef je enkele tips die misschien kunnen helpen.

Trek er op uit met je camera
Plan een uitstap met vrienden of familie en neem je camera mee. Of ga alleen op stap naar een bos of park in de buurt. Gegarandeerd zal je je camera nemen om foto's te maken.

Wees voor eens minder kritisch
Wie fotografeert met passie is kritisch op zichzelf. Het gaat al lang niet meer over de horizon die schuin is of het kleur die niet correct is, maar om de kleinere dingen zoals compositie enz. Tegenwoordig is een foto snel te bewerken, maar dit kan ook in overmaat en dat maakt de fotograaf net zo kritisch op zichzelf.

Blader door je eigen fotoarchief
Wanneer je er toch niet op uit kunt met de camera, kan je ook inspiratie opdoen door in je eigen archief te bladeren. Zowiezo kom je er foto's tegen die je was vergeten dat je die nam en krijg je de zin om de foto te bewerken. Of misschien maak je plannen om terug naar die plek te gaan en ga je opnieuw met je camera aan de slag.

Geef jezelf een doel
Plan een uitstap of ga op zoek naar leuke plaatsen om te fotograferen. Kijk of er een fotografie-wedstrijd loopt en doe mee. Zo'n wedstrijden zijn steeds met een thema die je misschien een boost kunnen geven aan de slag te gaan om een foto te maken ofwel in je eigen fotoarchief te duiken. In de buurt heb je hoogstwaarschijnlijk fotografietentoonstellingen waar je inspiratie kan halen.



Op Tv#1 | Over de streep

Ⓒyoungholy.nl

Ik schreef al over de actie Rode Neuzen Dag die op Zaterdag 3 December plaatsvind. In dit kader maakten ze het programma 'Over de streep' om jongeren te helpen en te doen inzien dat men nooit alleen is. Ik keek er vorig jaar ook naar en was vrij geëmotioneerd. Ook deze keer.

In Amerika heet dit Challenge Day en doen ze dit al jaren. Hierin worden jongeren uitgedaagd om zichzelf te laten zien zoals ze echt zijn. Tijdens de workshop ontdekken de jongeren dat ze veel meer op elkaar lijken dan dat ze verschillen.

Eén van de opdrachten is om in groepjes plaats te nemen en je diepste gevoelens te vertellen, waarop de andere je omhelst en samen met je huilt. Daarop volgt de zwaarste opdracht waarop de jongeren over de streep moeten stappen wanneer een stelling bij hen van toepassing is. De andere kant toont hen dan respect door het 'I love you'-symbool te maken met hun hand in de lucht.

De boodschap hier achter vind ik enorm mooi en belangrijk. Niemand verdient het om gepest te worden, niemand verdient het om geen jeugd te mogen hebben, niemand verdient het om een dierbare te verliezen, ..

Vorig jaar schreef ik waarom dit programma mij zo aangreep. Om diezelfde reden grijpt het mij nog steeds even hard aan. Voor wie het nog niet las, je kan het hier terugvinden.

Evelyne schrijft fictie#2| Levi

ⒸUnsplash.com By Aaron Burden

Deel 1 gemist? Lees het hier.


Toen Levi klaar was met zijn shift op zaterdagmorgen en aanstalten maakte om huiswaarts te keren trilde zijn gsm. Het was Lesley. Ze belde hem om te vragen of hij nog even langs de nachtwinkel wou passeren om een grote zak chips. ‘Lig jij nog niet in je nest? Het is verdorie half zeven ‘s ochtends!’ riep Levi wat geïrriteerd. ‘Kalm aan jij, he’ riep Lesley hard terug. ‘Sorry, heb een lastige werknacht achter de rug en zou het liefst nu in mijn bed kruipen. Maar goed, ik ga eerst nog langs de nachtwinkel voor je. Tot straks.’ Levi haakte in en startte de auto. Bij de nachtwinkel aangekomen bleek de uitbater net de deur te sluiten. Levi sprong als een speer uit zijn auto en klopte op de deur. ‘Wil je alsjeblieft nog even opendoen voor mij?’ Er leek geen beweging in de winkel te zijn en Levi probeerde alsnog op de ruit te bonken. ‘Alsjeblieft, mijn zusje heeft honger anders word ze ziek’ huilde Levi. Hij was kapot, waardoor hij sneller emotioneel werd. In de winkel werd het licht opeens aangestoken en de deur opengemaakt. ‘Wat wil je nog?’ vroeg de verkoper. Opgelucht stapte Levi naar binnen en nam hij de zak chips uit het rek. Hij liep naar de kassa en wou zijn portefeuille uit zijn achterzak halen. ‘Shit, ligt nog in de auto’ vloekte hij luidop. ‘Als je zusje ziek is zou ik haar toch geen chips geven’ merkte de verkoper streng op. Hij liep naar de fruitafdeling en vulde een ganse zak met appels. ‘Hier, geef haar dit en je hoeft mij niet te betalen’ De verkoper reikte de zak appels aan Levi. ‘Ze lust dit niet’ zei hij aarzelend. ‘Neem aan of ik stuur je met lege handen naar huis’. Levi nam de zak aan en draaide zich om. ‘Bedankt!’ riep hij nog. Buiten de deur gekomen zag hij 2 mannen met een bivakmuts in zijn auto springen. Ze scheurden weg toen ze zagen dat Levi op hen afliep. ‘Godver, ook dat nog!’ riep Levi. Daar stond hij dan met zijn zak appels midden op de baan. De bewoner naast de nachtwinkel was wakker geworden door het lawaai en kwam door het raam kijken. Toen hij zag dat Levi ietwat radeloos ronddoolde kwam hij naar buiten. ‘Alles in orde, jongen?’ vroeg de man voorzichtig. Levi keek wat verslagen rond zich en gooide zijn zak appels de lucht in. ‘Ik ben Theo, wil je even binnenkomen?’ en hij reikte zijn hand richting Levi. Levi gaf Theo een hand en als echte mannen zaten ze even later met een biertje aan de keukentafel. Terwijl Levi verslagen zijn verhaal vertelde belde even later de politie bij Theo aan. Opnieuw vertelde hij van voor af aan het net gebeurde verhaal. De politie stelde nog enkele vragen en dankte de heren voor hun medewerking. ‘Moeten wij je naar huis brengen?’ vroeg de agent aan Levi en samen liepen ze naar de combi. Onderweg vroeg de agent of hij nog even moest komen checken naar zijn zus of dat hij moest een dokter bellen. ‘Nee, dank je. Ze red het wel’. Hij bedankte de agenten voor de lift en stapte uit. Hij zocht in zijn broekzak naar de huissleutels, maar realiseerde zich dat die aan de sleutelbos van zijn autosleutels hangt. Hij wou zijn zus eigenlijk niet wakker maken, maar die deed de deur al open alvorens hij kon kloppen. ‘Wat is er gebeurt?’ vroeg ze angstig. ‘Rustig, het is allemaal zo erg niet.’ Hij probeerde haar te sussen, maar ze wou perse nog het hele verhaal horen alvorens ze gingen slapen.

Auteursrecht behoort tot ⒸEvelyneVergote Gelieve dit te respecteren en niet zomaar over te nemen.

Mijn leven zoals het is #39 | Hoe het leven is..

ⓒLifeofpix.com By Maxime Costes


Mijn leven begint stilaan terug wat stabieler te worden. De laatste 6 maanden waren vrij hectisch, vooral psychisch. Gaat het dan terug goed met je? Nee, dat nu ook weer niet. Ik zou graag nog enkele dingen anders willen in het leven, maar dat is momenteel niet allemaal aan de orde. Ik zal er voor blijven vechten, maar ik hoop dat mijn vechtlust niet opeens stopt.

Ik heb er momenteel een zware werkweek op zitten. Eentje van 8 dagen. Gelukkig waren 3 er van halve dagen, de overige 5 waren volle. Ik hoef nu voor even niet aan het werk te denken en ik zal proberen te genieten van mijn vrije tijd. Ook wel belangrijk, want er waren periodes dat ik dit niet meer kon.

Deze week was het dan ook 7 jaar geleden dat er een meisje bij ons in de buurt werd doodgereden. Lees hier het verhaal Nog steeds denk ik er vaak aan terug. We kenden elkaar maar een goeie 5 weken en onze vriendschap kreeg hierdoor eigenlijk nooit een echte kans. Ik vraag mij soms af hoe het zou zijn mocht ze nog leven. Zou onze band close geweest zijn of gewoon losjes. Dat is dus een vraag die nooit zal beantwoord worden..

Ik zoek jouw verhaal: Reminder


ⓒLifeofpix.com By Leeroy
 
Elke week, op zondag, wil ik jullie in de spotlights zetten met jullie eigen geschreven verhaal. Niet zomaar een verhaal, maar eerder een gebeurtenis die je verteld net zoals je op visite bent bij je oma, tante, beste vriendin, .. Dit kan een grappige gebeurtenis zijn, uit je jeugd of wat je recent hebt meegemaakt.

Misschien een klein fictief voorbeeld:
Zoals elke morgen vertrek ik vroeg naar mijn werk. Ik stop onderweg bij de bakker om een belegd broodje en zie mijn collega in de winkel. Ik zeg haar goeiemorgen en wacht geduldig mijn beurt af. Als de verkoopster mijn kant uitkijkt vraag ik een belegd broodje met kaas en tomaat. Ze gaat in de hoek mijn broodje klaarmaken, terwijl ik ondertussen mijn geld bijeen zoek. Ik kan helaas niet met kleingeld betalen, dus geef ik haar een briefje van 20. De verkoopster zucht en haalt het wisselgeld uit de kassa. Terwijl ze het in mijn hand teruggeeft valt het kleingeld tussen mijn vingers door. Dat rolt natuurlijk op de grond, waardoor ik nog op de grond moet bukken om het op te rapen. Ondertussen hoor ik de verkoopster roepen:'Wie is de volgende?', maar zegt me geen 'Bedankt en tot ziens' als ik de winkel verlaat. Ik weet niet of ik daar nog naar binnen ga..

Dit kan je mailen naar vergevelyne@gmail.com met eventueel een foto van de gebeurtenis bij. Ik ben alvast benieuwd.

Evelyne schrijft fictie#1| Levi

ⒸUnsplash.com By Aaron Burden

Vrijdagavond 22u. Terwijl iedereen het weekend aan het inzetten was, stond Levi vertrekkensklaar om naar zijn werk te gaan. Hij werkte voor zijn neef in die zijn bewakingsfirma. Hij koos er destijds voor nachtwaker te zijn, om overdag voor zijn jongste zusje Lesley te kunnen zorgen. Beiden hebben ze een moeilijke jeugd bij hun ouders gekend, waardoor Levi besliste om Lesley verder alleen op te voeden. Hun moeder was een psychisch wrak geworden door het alcoholprobleem van hun vader. Beiden konden ze het leven niet op een normale manier aan en zochten ze hun toevlucht in drank en drugs. Zo konden hun 5 kinderen geen normale jeugd beleven en raakten ze zelf op het verkeerde pad. Ook Levi kende zijn portie misstappen en wil Lesley besparen van al het leed dat hij meemaakte. Maar Lesley was niet zo makkelijk aan te pakken. Ze liet zich niet doen en was een expert in rebelleren. Zo is ze al enkele maanden van school gestuurd omdat ze het veel te bont had gemaakt. Ook vertoefde ze vaak in het park nabij de school, terwijl ze eigenlijk in de les moest zitten. De lessen interesseerden haar geen bal en ze maakte van elke gelegenheid gebruik om te brossen. Vriendinnen had ze niet, wellicht door haar brute gedrag. Ze diende iedereen van antwoord en als het moest dan gaf ze er nog een vuist bij. Thuis was ze eerder lui en zat ze de hele dag voor de tv met een grote zak chips en cola. Zo ook op vrijdagavond. ‘Je zou beter op café gaan, dan kom je nog eens buiten’ zei haar broer regelmatig. Maar daar had Lesley geen oren naar. Ze kon de hele dag MTV kijken zonder het beu te worden. Waarom zou ze trouwens op café gaan? Om zich te bezatten zoals haar vader? Levi wou niets liever dan dat ze uitging en op stap zou gaan met vriendinnen, maar hij kreeg haar de zetel niet uit. Ook duwde ze iedereen van zich weg, behalve haar beste vriend Daan. Ze zag hem niet vaak, maar ze hadden veel contact via briefwisseling. Daan was de enige aan wie ze haar gedachten en gevoelens kwijt kon. Ze had het gevoel dat hij de enige was die haar begreep.


Auteursrecht behoort tot ⒸEvelyneVergote Gelieve dit te respecteren en niet zomaar over te nemen.

Mijn leven zoals het is #38 | Lang vrij weekend

ⓒ Unsplash.com By Tadas Mikuckis

Het is alweer zondag. Bijna voorbij met het weekend. Gelukkig heb ik enkele leuke vooruitzichten, daar ik de komende 2 maand, totaal onverwacht, verlof moet opnemen. Ik heb er dan voor gezorgd dat ik per week enkele dagen vrij ben en zo zijn mijn weken ook wat gebroken. Volgend jaar heb ik die luxe helaas niet meer, maar dan zien we wel weer hoe we dat gaan doorstaan. 

Afgelopen weekend moest ik werken, maar op zondagavond startte dan toch het weekend voor mij. Samen met mijn ouders ging ik naar de cinema. We wilden allemaal de nieuwe film van de Buurtpolitie zien. Dat is namelijk een serie op tv in Vlaanderen, waar ze nu een film van hebben gemaakt gebaseerd op een waargebeurd verhaal die hier niet ver van mij vandaan zich echt afspeelde. In de film moest je het hele gebeuren natuurlijk met een korreltje zout nemen, maar al bij al vond ik het een leuke film. Bekijk hier de trailer

Ik had de maandag vrij genomen omdat ik nog overuren had staan en ik het wel fijn vond om thuis te zijn, daar de twee daaropvolgende dagen feestdagen waren in België. Normaal moet er ook op feestdagen gewerkt worden, maar ik had uitdrukkelijk gevraagd die feestdagen niet te moeten werken daar dit de laatste kans was om nog eens een lang weekend thuis te zijn en ik dit anders niet kan zonder verlof te nemen. Ik heb even op tafel moeten kloppen, maar het is mij dan uiteindelijk toch gelukt. De komende feestdagen zijn dan wel weer voor mij, maar daar lig ik niet wakker van. 

Veel heb ik niet uitgespookt in die vrije dagen, ik heb het vooral rustig aan gedaan. Eens blijven liggen in je bed, niet hoeven te rushen in de badkamer, niet op de klok hoeven te kijken,.. Het heeft mij heel veel deugd gedaan.

Hoe mijn liefde voor kinderzorg omsloeg naar ouderenzorg


ⓒLifeofpix.com By NickStanley

Wie mij al een tijdje volgt weet ondertussen al dat ik in de zorgsector werk. Meer bepaald bij oudere mensen, bejaarden ook wel genaamd. Dit was niet eerst het plan, maar ik ben er zo wat ingerold zeg maar. Oorspronkelijk wou ik met kinderen werken omdat ik hen zo lief vond en ook wel omdat mijn mama destijds als opvangmoeder werkte. Ik wou ooit zelf mijn kinderdagverblijf openen en dagelijks pampers verversen. Dat wist men thuis wel niet, want zij wilden dat ik mij een echte job zocht met veel werkzekerheid. Zij zagen mij dus al in een rusthuis werken alvorens ik het zelf besefte.

Mijn 1ste stage had ik in een kinderdagverblijf in de stad. Ik vond het leuk, maar de animatie verzorgen was toch niet zo mijn ding. Wat ik ook deed, ik kreeg de kinderen hun aandacht niet mee.. Ik maakte mij geen zorgen en dacht dat dit later wel goed zou komen. 
Nadien volgde mijn 2de stage in een rusthuis. Ik geef toe dat ik wat schrik had. Ik wist toen al zeker dat ik dit later niet wou doen. Ik hoorde verhalen over oudere mensen die voortdurend klagen en zagen, hun bed helemaal onder plassen,.. Ondanks de opbouwende kritiek die ik kreeg viel mijn stage beter mee dan verwacht. Sterker zelfs, ik ging op diezelfde plek werken na het afstuderen. Weliswaar tijdelijk, maar ik heb er toch een fijne tijd beleeft!

Werken met ouderen heeft verschillende kanten. Je hebt er inderdaad klagende en zagende mensen die steeds blijven zeuren over het eten, het weer en dergelijke. Maar op zo'n plek heb je verschillende karakters bij elkaar, wat er soms voor zorgt dat er onenigheden zijn. Zo kan de ene inderdaad luidop roepen dat het eten op niets lijkt, of dat hij dringend naar het toilet moet terwijl je met je handen vol staat. Maar de volgende dag kan diezelfde persoon zo dankbaar zijn voor wat je doet.

Dat laatste doet mij enorm veel deugd en geeft mij de voldoening om verder te gaan met mijn job. Het pad ging nogal hobbelig en op dit moment gaat het ook niet zo welletjes, maar dat heeft niets te maken met de ouderen zelf. Ik zou trouwens gerust een bestseller kunnen schrijven over wat ik allemaal al heb meegemaakt met hen, maar die momenten koester ik met gans mijn hart. Ik kom dikwijls thuis en schiet al in de lach alvorens ik het verhaal heb verteld. Gewoon, ik kan er zo van genieten als er iets fijn is gebeurt met een bejaarde en zou dat het liefst met gans de wereld willen delen. Dit kan uiteraard niet wegens het beroepsgeheim.

Maar één ding is zeker, wat de toekomst mij ook brengt, dit nemen ze niet meer van mij af.

ღFotografie mijn levenღ #33 | Food Photography

ⒸEvelyneVergote
Ik kwam er recent achter dat ik graag food fotografeer. Zelf ben ik er helaas niet zo goed in als andere toppers, maar het inspireert mij steeds wel om te gaan fotograferen.
Ik kan niet zo mooi dresseren als al die sterrenchefs op tv of hoe je je gerecht gepresenteerd krijgt op restaurant. Daar ben ik toch stiekem wel jaloers op.

ⒸEvelyneVergote
Ik hou vooral van de scherpte-diepte die bij dit soort foto's steeds terugkomt. Ook het licht speelt hier weer een belangrijke rol. Ik nam bovenstaande foto's met een lichtgevoelige lens, wat het fotograferen van zo'n dingen toch gemakkelijker maakt.

ⒸEvelyneVergote
Op restaurant ga 'k natuurlijk niet aan de slag met mijn spiegelreflex. Daar is de tijd niet voor en ook sta ik liever niet in de spotlight tijdens het fotograferen van mijn bord. Ik durf dan wel mijn gsm te nemen om er snel een foto van te nemen en plaats er een filtertje op om ze op Instagram te gooien.