Op de koffie: Bij Evelyne

Onlangs deed ik een warme oproep naar een korte gebeurtenis in het leven. Een leuke anekdote die je bij je oma, tante of beste vriendin zou vertellen bij een kop koffie. Ik bijt de spits af.

ⒸEvelyneVergote
Ik moest als puber vaak naar de orthodontist om mijn gebit terug goed te zetten. Zo'n 16 jaar geleden had ik er mijn laatste afspraak en was ik er van af. Gelukkig, want die man is helemaal niet normaal! Toen ik laatst bij de tandarts was, wees ze mij door naar de orthodontist omdat een draadje achter mijn tand was doorgebroken. Ik belde dus naar hem en kon onmiddellijk komen. Ik bereidde mij al voor op vanalles, behalve op hetgeen ik meemaakte.

Ik vroeg mij af of hij mij nog zou kennen na al die jaren. Mijn mama was ook mee omdat we er een kleine uitstap van hadden gemaakt. Indertijd was zij ook steeds mee omdat zij mij moest brengen enzo. Het eerste wat de orthodontist zei toen we binnenkwamen was: 'Jou ken ik niet meer maar je mama wel' We moesten toch even lachen.

Hij plaatste zichzelf met dossier aan de tafel tegen het raam. Hij las het dossier luidop en vroeg opeens uit het niets wat ik nu doe van werk. Ik antwoordde op zijn vraag en deed mijn jas uit. Normaal zou je verwachten dat hij zou zeggen 'neem even plaats in de zetel', maar hij duwde al op de knop om de zetel naar boven te brengen zonder dat ik er op lag. Dus moest ik eigenlijk op die zetel beginnen klimmen, haha!

Ik wou uitleggen waarom ik er was, maar hij riep al 'open' alvorens ik iets kon zeggen. Opeens wist ik terug hoe bruut hij was in zijn handelingen. Voor ik het goed en wel besefte stak hij die stofzuiger in mijn mond en begon hij met een ander instrument te slijpen. Na 1 minuut was de klus geklaard en ging hij nog eens op onderzoek in mijn mond. Hij zag een wijsheidstand zitten en ik vertelde hem dat de tandarts al een foto er van had genomen en ik bij de stomatoloog werd verwacht.

Ik had niet de indruk dat hij luisterde en hij riep ondertussen zijn assistente dat ze moest een afdruk komen maken en dan nog een foto. Ik zei niets omdat ik dacht dat die foto nodig was voor in het dossier. Eerst liet hij mij betalen en zei hij dat de foto werd terugbetaald door de ziekenkas. Ik haalde mijn kaart uit en betaalde het bedrag.

De secretaresse kwam mij halen voor de foto, maar onderweg werd ze nog 3 keer tegengehouden door telefoontjes, de orthodontist zelf en een patiënt die niet kon wachten. Ik wachtte geduldig op de instructies om de foto te maken en ik mocht weer in het kabinet plaatsnemen.

Toen de orthodontist terug bij ons kwam, vroeg hij voor de 3de keer bij welke tandarts ik ga. Toen ik hem zei dat het recent was en zij een foto genomen had om op te sturen naar de kliniek trok hij grote ogen. 'Ja, dan moet ik die foto aftrekken van het bedrag, want die is niet meer nodig'. Had die geluisterd dan had hij het geweten uiteraard.

Ok, ik had dus teveel betaald en dat moest dus verrekend worden. Dat was blijkbaar moeilijker dan gedacht. Volgens mij was het makkelijk, maar hij zat met zijn hoofd in zijn hand constant nee te schudden. Hij nam papieren van op zijn bureau, vergeleek ze en kwam tot de conclusie dat hij mij geld moest teruggeven. Hij vroeg of ik het cash of met bankkaart had betaald. 'Met bankkaart' zei ik zo serieus mogelijk. Ik begon toch wel moeite te krijgen om mijn lach in te houden, want hij vergat nogal snel wat er juist gebeurde. Zo ging hij nog 5 minuten door over hoe hij mij dit nu zou teruggeven en opeens zag hij het licht. Hij liet mij het visitebriefje tekenen, zodat ik op de hoogte was van de 'fout' die zonet gebeurde. Daarna opende hij zijn bureau en gaf mij mijn geld cash terug.

Opnieuw vroeg hij mij naar welke kliniek ik wilde gaan en of hij die foto moest opsturen. Ik zei beleefd dat wij dat allemaal wel zouden regelen, want ik voelde dat ik het niet lang meer zou uithouden zonder in lachen uit te schieten. Ik ging naar de balie om de volgende afspraak te regelen en ging zo serieus mogelijk naar buiten. Eens op de stoep kon ik mij niet meer inhouden en stonden mijn moeder en ik te proesten van het lachen. De ganse weg hebben we herinneringen van toen indertijd opgehaald, want toen was hij ook al zo 'verstrooid en vreemd'. Bij thuiskomst deden we allebei nog eens het verhaal aan mijn vader, maar opnieuw konden we ons niet inhouden.

8 opmerkingen

  1. Oh, dat klinkt helemaal niet fijn. Als hij al zo verstrooid is, wie zegt dat hij dan dingen goed doet wat betreft je gebit! Grappig dat jullie het over een wijsheidstand. Wij noemen dat in Nederland een verstandskies.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hij heeft mijn gebit goed gekregen dus ik vertrouw hem wel op dat gebied ;) Hij is gewoon verstrooid in dingen die niets met het gebit te maken hebben, zoals geld enzo :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Amai, ik zou gek worden van zo'n persoon. Da komt nu ook nie bepaald professioneel over als ge zo verstrooid zijt. Maar enfin, hij heeft u altijd goed kunnen helpen dus da's het belangrijkste :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dat is wennen, maar eens je geen andere keuze meer hebt dan kun je er wel mee om. Zo lang hij niet verstrooid is in het werken met tanden dan vond ik het oké, haha

      Verwijderen
  4. Wel een beetje een vreemde vogel, die orthodontist. Ik ben dan altijd blij dat dit soort mensen geen huisarts ofzo zijn geworden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, ja 't zou wat zijn als hij huisarts zou zijn :p

      Verwijderen
  5. Jeetje wat een rare vogel. Ik weet niet of geduld had kunnen opbrengen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik had vooral moeite om mijn lach in te houden, haha!

      Verwijderen