Mijn leven zoals het is #46 | 1 jaar geleden

ⓒLifeofpix.com By Karolina Grabowska
Vandaag is het exact 1 jaar geleden dat we met ons hele hebben en houden op het werk verhuisden naar een andere plaats. We lieten met z'n allen een plaats vol blijdschap, verdriet en vele andere emoties na. De herinneringen blijven, maar de verhuis heeft heel wat losgemaakt. Eerst was er die spanning van 'hoe word het nu?' waarna een serieuze aanpassing volgde voor zowel bewoner als personeel.

Vooral ik heb het verschrikkelijk moeilijk gehad. Allereerst was er de job die niet meer hetzelfde bleek te zijn. Ik koos voor een fulltime-job, maar kreeg 2 halftijdse contracten van 2 verschillende jobs. Ook de taken bleken helemaal anders ingedeeld te zijn dan wat we gewend waren. In theorie ben ik een ondersteuning voor het verzorgend personeel, maar in praktijk ben ik niet meer dan een poetsvrouw. Althans dat zag ik er in. Of zie.

Wanneer ik 's ochtends begin moet ik eerst om het brood die ik à la minute moet smeren voor de bewoners die één voor één worden wakker gemaakt door het verzorgend personeel. Er zitten er meestal al klaar aan de ontbijttafel aan het wachten op hun ontbijt. Wanneer ik mij dan installeer in de keuken, hoor ik sommige al roepen 'eens zien wanneer we ons brood vandaag gaan krijgen'. Ik heb moeite gehad om dat te negeren en ik joeg mezelf zo op dat ik na het ontbijt meestal geen zin meer had om te blijven werken. Wanneer iedereen is toegekomen en hun ontbijt voor hen staat begin ik met de mensen die niet meer zelf kunnen eten, in te geven. Als je er zo maar 1 à 2 hebt valt dit nog mee, maar wanneer er dat al 5 of 6 beginnen te worden valt het zwaar.

Na het ontbijt moet alles nog opgeruimd worden, in de vaatwas gezet worden en moet de keuken en leefruimte er weer piekfijn uitzien. Ondertussen moet je ook nog eens dagelijks een wekelijkse onderhoudtaak op je nemen zoals bv de koffiemachine of vaatwas onderhouden. Dan word verwacht dat je nog dagelijks de kamers checkt op water en een vers glas. Daarna moet je naar beneden om de soep en andere benodigdheden voor in je keukentje op te halen. Die moet je dus nog allemaal stockeren in je keuken en dan is het tijd om de soep uit te delen. Meestal zitten de mensen dan in de ruimte naast de eetruimte, dus moet je die eerst nog allemaal aan tafel zetten. Wanneer de bewoners hun soep aan het verorberen zijn begin ik al met de tafels voor 's middags klaar te zetten, drank in te schenken en dan is het tijd voor het middagmaal die de collega's meebrengen van de keuken beneden.

Bij het middagmaal help ik opnieuw met het ingeven van bewoners, waarna ik de tafels opruim en in de vaat steek. Dan is het tijd voor mijn middagpauze. Een halfuur later moet ik alweer op post staan en begint mijn andere job. Het onderhoud van leefruimte en kamers. Zo 3u lang..

's Ochtends sta ik helemaal alleen om 30 bewoners te voorzien van ontbijt en soep. Bij het middagmaal helpt het verzorgend personeel. In de namiddag zijn we soms met 2, maar meestal sta ik daar ook helemaal alleen.

Ik hield van mijn oude job, omdat ik meer contact had met verzorgend personeel en bewoner. Ik hielp ze met aan- of uitkleden, ging met hen naar de wc, hielp hen in de zetel of rolstoel, .. Dit was wat ik wou doen voor de rest van mijn leven. Nu ben ik al blij dat ik het eerste jaar overleefd heb met vallen en opstaan.

12 opmerkingen

  1. Als ik het goed begrijp ben je voedingsassistente? Dat is inderdaad erg veel als je 5 of 6 mensen moet helpen met eten. Kan verplegend personeel niet mee helpen? Zo doen we dat in het ziekenhuis altijd. Hoop dat je snel plezier terug vind in het werk.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, ik ben logistiek assistente van opleiding. Betekent dat ik het verzorgend personeel moet ondersteunen. Maar nu sta ik meer in voor het onderhoud dan dat ik logistieke taken krijg.. Daar wringt nl het schoentje..

      Verwijderen
  2. Wat jammer dat het zo moeilijk voor je is. Lijkt me echt wel zwaar hoor wat jij doet. Zeker als de bewoners dan ook ongeduldig zijn en opmerkingen geven. En als je dan geen hulp krijgt. Eigenlijk verdien jij gewoon een keigrote schouderklop dat je het al een jaar volhoudt terwijl je er niet veel plezier uit haalt. Hopelijk wordt het snel beter voor je :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Klinkt als zware baan! Is er geen mogelijkheid om dit te bespreken met je baas/leidinggevende? Plezier in je werk is zo belangrijk!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben al meerdere keren naar hogerhand geweest. Ze weten hoe ik mij er bij voel en zeggen er rekening mee te houden. We'll see..

      Verwijderen
  4. Wat jammer om te horen dat je baan er niet leuker op is geworden. Het klinkt best wel zwaar om hier echt fulltime mee bezig te zijn. Ik hoop dat er misschien binnenkort iets verandert of dat het op een andere manier toch iets leuker wordt om hier te werken. In ieder geval superknap dat je het al zo lang volhoudt, zoals Irene ook al zegt!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lastig dat het zo moeilijk is zeg... Klinkt zwaar en extra zwaar als je je oude job zoveel leuker vond.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, is ook zwaar op deze manier. Ik heb gelukkig al ergens een knop kunnen omdraaien, maar de ene dag lukt het toch beter dan de andere..

      Verwijderen
  6. Wat irritant dat je veel taken doet die niet bij je functie horen. Dat maakt je werk op een gegeven moment echt niet meer leuk en zo begint het ziekte verzuim. Soms zien bedrijven zelf niet dat ze zichzelf op die manier in de vingers snijden. Het is zeker knap dat je het lang vol houdt, maar ik kan alleen maar zeggen; laat je niet gek maken. Het is jouw leven en jouw werk. Dat hoor je met plezier uit te voeren. Ik zou zeker nog eens een gesprek aan gaan. Want als je een goede kracht bent, mag jij ook wat investering terug verwachten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben al meerdere keren naar het hoofd en iedereen die me zou kunnen helpen geweest, maar helaas.. Ergens blijf ik stiekem hopen dat er toch nog iets uit de bus komt..

      Verwijderen